Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μην αφήσεις την ευκολία να σου κλέψει την αιωνιότητα. Το να ζει κανείς σήμερα σύμφωνα με το Ευαγγέλιο και τη ζωή της Εκκλησίας φαίνεται σε πολλούς δύσκολο.

Κάποιοι το θεωρούν παλιομοδίτικο.

Άλλοι το βλέπουν σαν βάρος.

Άλλοι λένε πως «οι καιροί άλλαξαν» και πως ο άνθρωπος πρέπει να ζήσει πιο άνετα, πιο ελεύθερα, χωρίς τόσους περιορισμούς.

Όμως για έναν βαπτισμένο ορθόδοξο χριστιανό η απομάκρυνση από τον Χριστό και την Εκκλησία δεν είναι κάτι απλό.

Δεν είναι απλώς ότι αλλάξαμε πρόγραμμα ή ότι δεν προλαβαίνουμε.

Είναι πνευματικός κίνδυνος.

Γιατί λίγο λίγο ο άνθρωπος μπορεί να μείνει χωρίς προσευχή, χωρίς μετάνοια, χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς εκείνη τη δύναμη της χάρης του Θεού που τον κρατά όρθιο, ακόμη κι όταν ο ίδιος δεν το καταλαβαίνει.

Και συνήθως αυτό δεν γίνεται απότομα.

Δεν ξυπνά κάποιος μια μέρα και λέει «φεύγω από τον Χριστό». Φεύγει αθόρυβα.

Σήμερα αφήνει την προσευχή.

Αύριο αμελεί την Κυριακή.

Ύστερα απομακρύνεται από την εξομολόγηση.

Μετά αρχίζει να συνηθίζει όσα κάποτε τον έλεγχαν μέσα του.

Και κάποια στιγμή νιώθει κενό.

Όχι γιατί ο Χριστός έφυγε, αλλά γιατί ο ίδιος έμαθε να ζει σαν να μην Τον χρειάζεται.

Εδώ μπαίνουν οι φωνές του πονηρού.

Και δεν ακούγονται πάντα άγριες.

Πολλές φορές έρχονται ήρεμα, σχεδόν λογικά. «Δεν πειράζει». «Όλοι έτσι κάνουν». «Έχεις χρόνο αργότερα». «Μην είσαι υπερβολικός». «Ο Θεός είναι αγάπη». Και βέβαια ο Θεός είναι αγάπη.

Αυτό είναι η καρδιά της πίστης μας.

Αλλά η αγάπη του Θεού δεν μας δίνει δικαίωμα να ζούμε όπως θέλουμε.

Δεν είναι αδιαφορία μπροστά στην αμαρτία. Ο Θεός αγαπά τον αμαρτωλό, αλλά δεν ευλογεί την αμαρτία που τον καταστρέφει.

Αυτό είναι ένα από τα μεγάλα ξεγελάσματα της εποχής μας.

Παίρνουμε τη μισή αλήθεια και τη βαφτίζουμε ολόκληρη.

Λέμε «ο Θεός είναι αγάπη» και ξεχνούμε ότι είναι και δίκαιος.

Ξεχνούμε ότι η αγάπη Του δεν υπάρχει για να μας κοιμίσει μέσα στην πτώση μας, αλλά για να μας ξυπνήσει. Ο Χριστός συγχωρεί, αλλά λέει και «μηκέτι ἁμάρτανε». Αγκαλιάζει τον άνθρωπο, όμως δεν τον αφήνει δεμένο στα πάθη του.

Γι’ αυτό θέλει διάκριση.

Όταν μια σκέψη μάς λέει «δεν πειράζει, ο Θεός είναι αγάπη», ας σταθούμε λίγο.

Αυτή η σκέψη με φέρνει πιο κοντά στον Χριστό ή με απομακρύνει; Με οδηγεί στη μετάνοια ή με βολεύει; Με φέρνει στην Εκκλησία, στη Θεία Λειτουργία, στην εξομολόγηση, στη Θεία Κοινωνία με προετοιμασία, ή με αφήνει ήσυχο, έξω από όλα αυτά; Η ζωή της Εκκλησίας δεν είναι για να στενέψει τον άνθρωπο.

Είναι για να τον γιατρέψει.

Και η θεραπεία καμιά φορά πονά.

Θέλει να κόψεις συνήθειες, να παλέψεις με πάθη, να μη διαλέγεις πάντα το εύκολο.

Αλλά ποιο μεγάλο πράγμα στη ζωή δεν θέλει κόπο; Θέλει κόπο η οικογένεια, η αγάπη, η τιμιότητα, η συγχώρεση.

Πώς γίνεται η σωτηρία της ψυχής να μη θέλει αγώνα; Ο χριστιανός δεν είναι άνθρωπος που δεν πέφτει.

Είναι άνθρωπος που δεν θέλει να κάνει την πτώση του σπίτι. Σηκώνεται. Μετανοεί. Ξαναρχίζει.

Κάνει τον σταυρό του, μπαίνει στον ναό, στέκεται μπροστά στον Χριστό και λέει: «Κύριε, μη με αφήσεις». Και ο Χριστός δεν αφήνει τον άνθρωπο που Τον ζητά με ταπείνωση.

Γι’ αυτό σήμερα χρειάζεται θάρρος.

Όχι φανατισμός.

Όχι επίδειξη.

Θάρρος πνευματικό.

Να ζούμε μέσα στον κόσμο χωρίς να μας καταπίνει ο κόσμος.

Να ακούμε τόσες φωνές γύρω μας, αλλά να μη χάνουμε μέσα μας τη φωνή του Χριστού.

Να μη ντρεπόμαστε για την πίστη μας.

Να μη λεγόμαστε απλώς Ορθόδοξοι, αλλά να προσπαθούμε, όσο μπορούμε, να ζούμε ως Ορθόδοξοι.

Μην το αφήσουμε λοιπόν να πάει έτσι.

Να μη μας πάρει η ευκολία ό,τι πιο ακριβό έχουμε.

Να μη μας παρουσιαστεί η αμαρτία σαν ελευθερία, ενώ στην πραγματικότητα μας δένει.

Και να μη πιστέψουμε ότι η Εκκλησία είναι κάτι ξεπερασμένο.

Ξεπερασμένο είναι να ζει ο άνθρωπος σκλάβος στα πάθη του.

Ξεπερασμένο είναι να κυνηγά διαρκώς απολαύσεις και να μένει άδειος.

Ξεπερασμένο είναι να ξεχνά την ψυχή του. Ο Χριστός είναι ζωντανός.

Και η Εκκλησία Του δεν είναι μια ανάμνηση του παρελθόντος.

Είναι το Σώμα Του μέσα στην ιστορία.

Είναι ο τόπος όπου ο άνθρωπος δεν πετιέται επειδή έπεσε, αλλά καλείται να σηκωθεί.

Εκεί βρίσκει θεραπεία, συγχώρεση, δύναμη, αρχή ξανά.

Ας κρατήσουμε λοιπόν την πίστη μας όχι σαν κάτι τυπικό, όχι σαν ένα όνομα στην ταυτότητα, αλλά σαν την αναπνοή της ζωής μας.

Με προσευχή. Με Θεία Λειτουργία.

Με εξομολόγηση. Με Θεία Κοινωνία, όταν υπάρχει ευλογία και προετοιμασία.

Με συγχώρεση.

Με καθαρό αγώνα, όσο κι αν δυσκολευόμαστε.

Και όταν όλα γύρω μας λένε «άφησέ τα», εμείς ας πούμε μέσα μας: «Δεν αφήνω τον Χριστό.

Δεν εγκαταλείπω την Εκκλησία.

Δεν παραδίδω την ψυχή μου στην ευκολία». Γιατί η ευκολία περνά.

Οι μόδες αλλάζουν.

Οι φωνές του κόσμου σβήνουν. Ο Χριστός όμως μένει.

Και όποιος μείνει κοντά Του μπορεί να κουραστεί, να πολεμηθεί, να πέσει, αλλά δεν χάνεται.

Γιατί μέσα στην Εκκλησία δεν περπατά μόνος.

Τον κρατά η χάρη του Θεού, τον σκεπάζει η Παναγία, τον στηρίζουν οι Άγιοι, τον περιμένει ο Χριστός.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους