Πέντε σφαίρες Υπάρχουν στιγμές που ένα γεγονός (δυστυχώς πλέον είναι πολλά) δεν περνά απλώς ως μια είδηση αλλά ανοίγει και πρέπει να ανοίγει, μια πιο βαθιά συζήτηση για το πώς λειτουργεί η κοινωνία...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η πρόσφατη δολοφονία στην Κρήτη φέρνει ξανά μπροστά μας κάτι δύσκολο και άβολο, την αυτοδικία.

Ένα φαινόμενο που γεννιέται όταν κάτι μέσα σε έναν άνθρωπο σπάει και δεν βρίσκει διέξοδο.

Όταν ένας γονιός χάνει το παιδί του ο χρόνος σταματά.

Για εκείνον δεν υπάρχει ούτε μετά ούτε παρακάτω κι ειδικά αν είναι μοναχοπαίδι.

Αν αυτή η απώλεια συνδέεται με ένα τροχαίο και η υπόθεση σέρνεται για χρόνια ή δεν καταλήγει σε κάτι που να μοιάζει δίκαιο, τότε το αίσθημα αυτό δεν ησυχάζει.

Η καθυστέρηση απονομής δικαιοσύνης δεν είναι απλώς ένα γραφειοκρατικό θεμα.

Είναι ένα κενό, μια από τις πολλές παθογένειες της χώρας μας, που γεμίζει με θυμό και σκέψεις που υπό άλλες συνθήκες ίσως να μην περνούσαν ποτέ από το μυαλό κάποιου.

Και εκεί μπαίνει κι ένα άλλο ζήτημα.

Οι ποινές.

Σε πολλές περιπτώσεις τροχαίων με θύματα, οι ποινές είναι τέτοιες που για τους συγγενείς δεν μοιάζουν ν' αντιστοιχούν στην απώλεια.

Μπορεί νομικά να υπάρχει εξήγηση αλλά συναισθηματικά δημιουργείται ένα αίσθημα ότι η ζωή που χάθηκε δεν "μετρήθηκε" όσο έπρεπε.

Δεν υπάρχει εκείνο το... "κλείσιμο" που θα έδινε έστω μια στοιχειώδη αίσθηση δικαίωσης.

Παίζει ρόλο και κάτι ακόμη που συχνά δεν λέγεται αρκετά, όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση.

Δεν είναι όλα τα τροχαία ίδια στα μάτια των ανθρώπων, τουλάχιστον στα δικά μου.

Άλλο είναι ένα δυστύχημα όπου μέσα στο ίδιο αυτοκίνητο βρίσκονται φίλοι παιδιά που μεγάλωσαν μαζί και μια λάθος στιγμή οδηγεί στην τραγωδία.

Εκεί η ευθύνη μπλέκεται με τη σχέση με τις αναμνήσεις με το ότι ο "θύτης" δεν είναι ξένος αλλά μέρος της ίδιας ζωής του θύματος, επιλογή του, κι άλλο είναι η περίπτωση όπου κάποιος από εγκληματική αμέλεια σκοτώνει έναν άγνωστο έναν άνθρωπο που απλώς βρέθηκε στον δρόμο του.

Εκεί το αίσθημα της αδικίας παίρνει άλλη μορφή πιο καθαρή πιο ωμή.

Το λέω αυτό γιατί έχω βιώσει και τα δυο κι έχω δει πώς... "γεννιούνται" τέτοιες σκέψεις.

Στο μακρινό μου παρελθόν είχα εμπλακεί, ως μάρτυρας, σε ένα τροχαίο όπου είχαν σκοτωθεί δύο νέα παιδιά οδηγοί μοτοσυκλέτας. "Έζησα" από κοντά την εναλλαγή των συναισθημάτων των γονιών τους όταν αθωώθηκε ο οδηγός του οχήματος κι η ευθύνη αποδόθηκε αποκλειστικά στον οδηγό της μοτοσυκλέτας.

Πιο πρόσφατα, ένας πολύ δικός μου άνθρωπος έχασε τον γιο του σε τροχαίο από εγκληματική αμέλεια ενός οδηγού που δεν είχε καμία σχέση μαζί τους.

Μου είχε εξομολογηθεί ότι ήθελε να τον σκοτώσει.

Όχι σαν σχήμα λόγου αλλά κυριολεκτικά.

Τον έβλεπε μπροστά του συνέχεια και αυτό τον διέλυε.

Εκεί κατάλαβα για ακόμη μια φορά πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στην λογική και στην τρέλα.

Προσπάθησα όσο μπορούσα να τον κρατήσω μακριά από αυτό το σημείο, να του θυμίσω τα υπόλοιπα παιδιά του, τα εγγόνια του κι ότι αν περάσει απέναντι δεν υπάρχει επιστροφή.

Η αυτοδικία, παρότι φαίνεται ν' ανακουφίζει τον θύτη, δεν φέρνει δικαίωση.

Προσθέτει έναν ακόμη κύκλο βίας και καταστροφής.

Αλλά για να μην φτάνει κάποιος εκεί χρειάζεται και η δικαιοσύνη να λειτουργεί με τρόπο που να μην αφήνει τέτοια κενά.

Να είναι πιο γρήγορη πιο ξεκάθαρη και ίσως πιο κοντά σε αυτό που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ως δίκαιο. Γιατί αλλιώς δεν σβήνει η οργή απλώς μένει και περιμένει...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους