Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έλληνες του Μοναστηρίου το 1908. Ζωντανή ελληνική πόλη το Μοναστήρι. Φωτογραφία από διαδήλωση Ελλήνων στο Μοναστήρι υπέρ του νέου Συντάγματος. Λίγη Ιστορία.

Ήταν το οθωμανικό Σύνταγμα του 1876, το Kanûn-ı Esâsî, το οποίο ο σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ Β΄ είχε ουσιαστικά αναστείλει και επανήλθε μετά την Επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908.

Η εξέγερση ξεκίνησε ακριβώς από τη Μακεδονία/Μοναστήρι–Θεσσαλονίκη και ανάγκασε τον σουλτάνο να επαναφέρει το Σύνταγμα και τη Βουλή.

Τι προέβλεπε, με απλά λόγια: Συνταγματική μοναρχία, όχι απόλυτη εξουσία του σουλτάνου.

Ο σουλτάνος παρέμενε ισχυρός, αλλά υπήρχε Βουλή και θεσμικό πλαίσιο.

Οθωμανική υπηκοότητα για όλους, ανεξαρτήτως θρησκείας. Το Σύνταγμα όριζε ότι όλοι οι υπήκοοι της αυτοκρατορίας θεωρούνται «Οθωμανοί» χωρίς διάκριση πίστης.

Ισότητα ενώπιον του νόμου.

Όλοι οι Οθωμανοί είχαν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις, «χωρίς prejudice to religion», δηλαδή χωρίς διάκριση λόγω θρησκείας.

Προστασία βασικών ελευθεριών: προσωπική ελευθερία, απαγόρευση αυθαίρετης τιμωρίας, θρησκευτική ελευθερία, δικαίωμα εκπαίδευσης, αναφοράς/αιτήματος προς τις αρχές, και απαγόρευση βασανιστηρίων.

Κοινοβούλιο και εκλογές.

Η επαναφορά του Συντάγματος το 1908 σήμαινε επανασύγκληση της οθωμανικής Βουλής και εκλογές.

Γιατί το ήθελαν οι Έλληνες του Μοναστηρίου; Πρώτον, επειδή ως χριστιανικός πληθυσμός μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία έβλεπαν στο Σύνταγμα μια υπόσχεση ισονομίας.

Θεωρητικά, θα περιορίζονταν οι αυθαιρεσίες της οθωμανικής διοίκησης, των τοπικών αρχών και των στρατιωτικών μηχανισμών.

Δεύτερον, επειδή στη Μακεδονία υπήρχε τότε σκληρή σύγκρουση μεταξύ ελληνικών, βουλγαρικών, σερβικών και οθωμανικών παραγόντων.

Ένα συνταγματικό καθεστώς υποσχόταν ότι οι κοινότητες θα μπορούσαν να οργανώνονται νόμιμα, να έχουν σχολεία, συλλόγους, εφημερίδες και αντιπροσώπευση, αντί να κρίνονται όλα με ένοπλη βία και παρακρατικούς μηχανισμούς.

Τρίτον, οι Έλληνες πίστεψαν αρχικά ότι ο συνταγματισμός των Νεοτούρκων θα έδινε χώρο στον ελληνισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: στους Ρωμιούς της Μακεδονίας, της Θράκης, της Μικράς Ασίας και της Πόλης.

Το σύνθημα της εποχής ήταν περίπου «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» μεταξύ των εθνοθρησκευτικών κοινοτήτων της αυτοκρατορίας.

Μετά την επανάσταση έγιναν διακοινοτικοί εορτασμοί, ακόμη και πρώην ένοπλες ομάδες Σέρβων, Βουλγάρων και Ελλήνων συμμετείχαν σε πανηγυρισμούς και παρέδωσαν όπλα.

Όμως αυτό ήταν η πρώτη φάση της αυταπάτης. Οι Έλληνες το υποστήριξαν επειδή περίμεναν ισοπολιτεία και προστασία των κοινοτικών τους δικαιωμάτων.

Πολύ σύντομα, όμως, οι Νεότουρκοι κινήθηκαν προς κεντρικότερο, τουρκικότερο και αυταρχικότερο κράτος.

Έτσι η αρχική ελληνική υποστήριξη μετατράπηκε σε απογοήτευση.

Άρα η φωτογραφία δείχνει Έλληνες του Μοναστηρίου που χαιρετίζουν το οθωμανικό συνταγματικό καθεστώς του 1908, επειδή τότε το είδαν ως ευκαιρία για ελευθερία, ισότητα και κοινοτική ασφάλεια. 4 χρόνια μετά, έγινε ο Πρώτος Βαλκανικός Πόλεμος (1912) και αμέσως μετά ο Δεύτερος Βαλκανικός Πόλεμος (1913) Σημειώνω ότι οι Οθωμανοί ονόμαζαν την πόλη Monastir, από το ελληνικό της όνομα. Η Συμφωνία των Πρεσπών προβλέπει την χρήση τοη σλαβικοϋ ενδονύμου "Μπίτολα". Ούτε οι Τούρκοι ποτέ δεν διανοήθηκαν να μας επιβάλλουν να χρησιμοποιούμε το Ιστανμπούλ αντί του Κωνσταντινούπολη.

Και όμως ο Τσίπρας και ο Κοτζιάς δέχτηκαν το "Μπίτολα". ΑΛΛΟ ενα σημείο για να δούμε το μέγεθος του εθνικού ακρωτηριασμού που είναι η Συμφωνία των Πρεσπών.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους