Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Ιατρική δεν είναι και δεν πρέπει να μετατρέπεται σε πόλεμο χαρακωμάτων Πριν από λίγο έλαβα ένα μήνυμα από μία γυναίκα που μου περιέγραφε την κατάσταση της ηλικιωμένης μητέρας της.

Παράλυση προσωπικού νεύρου, το μάτι της δεν έκλεινε.

Είχαμε ήδη έναν επιβαρυμένο οφθαλμό από προηγούμενο χειρουργείο καταρράκτη, με ξηρότητα, ευαισθησίες και ωχρά κηλίδα μαζί με διαβήτη σε προχωρημένη βιολογική ηλικία και δυσκολία στη μάσηση.

Και φυσικά, πάνω από όλα, με εκείνο τον σιωπηλό φόβο που δεν περιγράφεται εύκολα αλλά συμπυκνώνεται σε τρεις λέξεις "θα μείνει έτσι;". Οι γιατροί έδωσαν τις οδηγίες που όφειλαν να δώσουν, οφθαλμικές σταγόνες, προστασία κερατοειδούς, αλοιφές, κάλυψη του ματιού το βράδυ, ασκήσεις προσωπικού νεύρου και πολύ σωστά έπραξαν.

Θέλω να το ξεκαθαρίσω από την αρχή γιατί έχω κουραστεί να βλέπω ανθρώπους να μετατρέπουν την ιατρική σε εμφύλιο πόλεμο.

Από τη μία οι τύποι του "όλα τα ξέρει η κλασική ιατρική" και από την άλλη οι αιθεροβάμονες του "όλα είναι άχρηστα, μόνο τα φυσικά μέσα σώζουν". Και οι δύο πλευρές κάνουν ζημιά όταν μετατρέπονται σε στρατόπεδα τυφλού φανατισμού.

Η πραγματικότητα, όσο και να μην τους ταιριάζει, είναι πιο ώριμη.

Αν αυτό το μάτι δεν προστατευόταν σωστά, η γυναίκα αυτή μπορούσε να οδηγηθεί σε σοβαρή βλάβη κερατοειδούς.

Το ότι δεν έκλεινε το βλέφαρο δεν ήταν μια αισθητική ενόχληση αλλά πραγματικός κίνδυνος.

Ο κερατοειδής όταν μένει εκτεθειμένος αφυδατώνεται, τραυματίζεται, φλεγμαίνει και μολύνεται.

Εκεί, η παρέμβαση της κλασικής οφθαλμολογίας ήταν απολύτως απαραίτητη.

Όμως εδώ αρχίζει κάτι που σπάνια εξηγείται στον κόσμο.

Ειδικά όταν δεν επιθυμεί να το κατανοήσει.

Η ιατρική πολύ συχνά είναι εξαιρετική στο να σταθεροποιεί μια βλάβη, αλλά όχι πάντα αρκετή στο να υποστηρίζει βιολογικά έναν εξαντλημένο οργανισμό να ανακάμψει ταχύτερα όταν τα βασικά θεραπευτικά όπλα περιορίζονται.

Στην παράλυση προσωπικού νεύρου η κλασική γραμμή συχνά περιλαμβάνει κορτιζόνη, ιδίως νωρίς.

Εδώ όμως, στο περιστατικό αυτό, υπήρχε σοβαρός περιορισμός λόγω σακχάρου και έτσι ξαφνικά το θεραπευτικό πεδίο στενεύει.

Τι απομένει τότε; Παθητική παρακολούθηση, προληπτική προστασία, χαμένος χρόνος και ελπίδα ότι το νεύρο θα επανέλθει με κάποιο αδιόρατο τρόπο.

Εδώ είναι το σημείο όπου χρειάζεται να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε με εγωισμό όλοι μας.

Η πραγματική επιστήμη δεν λέει "ή εγώ ή εσύ" αλλά "τι λείπει από την εξίσωση;". Αυτό που προτείναμε εμείς δεν ήταν να αντικαταστήσουμε τους γιατρούς.

Δεν σταματήσαμε τις σταγόνες, δεν ακυρώσαμε την προστασία του ματιού, δεν είπαμε "πέτα τα όλα και βάλε μόνο αυτό". Αυτές οι επικίνδυνες ανοησίες είναι για ανθρώπους που θέλουν να παίζουν τον Μεσσία στα social media.

Αυτό που κάναμε ήταν να προσθέσουμε βιολογική υποστήριξη εκεί όπου ο οργανισμός έδειχνε να μην έχει αναγκαίες εφεδρείες.

Δώσαμε νευροτροφική υποστήριξη, υποστήριξη μικροκυκλοφορίας, βιταμίνες νευρικού ιστού και παράλληλα εφαρμόστηκαν Anastasis Exosomes και λίγο αργότερα Anastasis NM. Και εδώ θέλω την προσοχή σας.

Δεν ισχυρίζομαι ότι τα εξωσώματα θεραπεύουν την παράλυση του προσωπικού νεύρου, αυτό θα ήταν αντιεπιστημονικό και ανεύθυνο από την πλευρά μου.

Όμως είναι άλλο πράγμα η επιστημονική σοβαρότητα και άλλο η επιστημονική ακαμψία.

Δεν θα ξεχάσω το μάθημα που μου έδωσε ο καθηγητής καρδιοχειρουργικής και πολυετής φίλος μου από τα φοιτητικά μου χρόνια που με είχε δίπλα του στην ομάδα του να μαθαίνω τα μυστικά της αναισθησιολογίας σε άπειρα χειρουργεία που μου είχε πει "Δημήτρη, εκεί που τελειώνει το φαρμακευτικό οπλοστάσιο μας, οφείλουμε να ρίξουμε κλεφτές ματιές και στα δώρα της φύσης.

Μάθε καλά και τη βιοχημεία διότι είναι το έδαφος στο οποίο μπορεί να ανθίσει ένα άνθος ώστε να τα συνδυάζεις όλα και να δίνεις τη βέλτιστη λύση". Που να φανταστώ τότε ότι θα με κερδίσει η βιοτεχνολογία που είναι ο κλάδος της επιστημονικής σύνθεσης.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι η κυτταρική σηματοδότηση, οι αυξητικοί παράγοντες, η τοπική νευροφλεγμονή, το μικροπεριβάλλον των ιστών και η βιολογική επικοινωνία των κυττάρων παίζουν τεράστιο ρόλο στην βιολογική αποκατάσταση.

Δεν είναι μαγικές αμπελοφιλοσοφίες αλλά σύγχρονη κατανόηση της βιολογίας.

Όταν ένας ηλικιωμένος οργανισμός έχει διαβήτη, μειωμένη μικροκυκλοφορία, φλεγμονώδες υπόβαθρο και εξαντλημένες δυνατότητες ανάκαμψης, τότε η απλή λογική του "περιμένουμε καρτερικά" δεν είναι πάντα η ιδανική λύση.

Το αποτέλεσμα μάς εξέπληξε ακόμη και εμάς.

Μέσα σε λίγες ημέρες υπήρξε εντυπωσιακή λειτουργική βελτίωση.

Το βλέφαρο έκλεισε φυσιολογικά, το πρόσωπο επανήλθε περίπου κατά 80% πριν ακόμη ξεκινήσουν φυσικοθεραπείες και αποφεύχθηκε η ταρσορραφή που είχε συζητηθεί για την προστασία του οφθαλμού.

Όχι, αυτό δεν είναι απόδειξη θαύματος, δεν είναι ούτε επιστημονική μελέτη.

Είναι όμως ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κλινικό περιστατικό που δείχνει κάτι βαθύτερο, ότι το μέλλον της ιατρικής δεν θα πρέπει να παραμείνει μονοδιάστατο και ο γιατρός του μέλλοντος δεν θα πρέπει να είναι ούτε ψυχρός διαχειριστής πρωτοκόλλων ούτε σαμάνος του διαδικτύου.

Θα πρέπει να είναι άνθρωπος που ξέρει πότε χρειάζεται φάρμακο, πότε χρειάζεται υποστήριξη, πότε χρειάζεται χρόνος, και πότε χρειάζεται να συνεργαστεί αντί να ανταγωνιστεί τυφλά.

Η αλαζονεία κατέστρεψε ήδη πολλά στην ιατρική και η ιδέα ότι ένας μόνο κλάδος κατέχει όλη την αλήθεια είναι παιδική.

Ο οφθαλμίατρος έσωσε τον κερατοειδή, ο νευρολόγος αξιολόγησε το νεύρο και η υποστηρικτική βιοτεχνολογική βιολογική προσέγγιση βοήθησε τον οργανισμό να ανακάμψει ταχύτερα.

Αυτή είναι η πραγματική ιατρική συνέργεια και ίσως ήρθε η ώρα να καταλάβουμε όλοι κάτι πολύ απλό, ο συνοδός του ασθενούς δεν ενδιαφέρεται ποιος νίκησε ιδεολογικά, τον ενδιαφέρει να ξανακλείσει το μάτι της μάνας του. Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους