Original Post

Πλήρες Κείμενο:

• «Φαύστα»… και Μποστ • Θεατρολογικά από τη Σοφία Γκίτζου Η τραγική µορφή της απάθειας.

Ή καλύτερα η απάθεια ως η τραγικότητα των καιρών.

Ή ίσως, απάθεια, το νέο δράµα.

Η σουρεαλιστική απάθεια.

Σουρεαλισµός, η λέξη µόδα των καιρών.

Και ποιων καιρών; Του συγγραφέως; Ο οποίος γράφει ένα σύγχρονό του σουρεαλιστικό κείµενο, ως αντιδιαστολή στον διδακτισµό του προηγούµενου αιώνα και στεκούµενος σκωπτικά απέναντι στις παθογένειες της εποχής του και στον µοδάτο τότε τάχα µορφωµένο αστισµό; Η απάθεια ως το τέλος των καιρών.

Όπου η φύση θα εκδικηθεί το ίδιο της τον εαυτό και δεν θα θελήσει ξανά να αναγεννηθεί.

Όπου τα παιδιά δεν πειράζει να πεθαίνουν ή να σκοτώνονται γύρω απ’ τα συµφέροντα του καπιταλισµού.

Οι γυναίκες θα γεννούν πάντα άλλα.

Ποια η δουλειά τους άλλωστε; Κι ο πατριωτισµός, µπρελόκ για τους τουρίστες, γραφικό κιτς ξανά στη µόδα.

Η απάθεια ως σηµερινό ανάγνωσµα της «Φαύστας». Ο σηµαντικός λογοπλόκος συγγραφέας µε το έµµετρο κείµενο, τις ανορθογραφίες, τις µεταθέσεις γενών και πτώσεων, µέσα σ’ αυτό το γλωσσικό χάος που θέλει να κατατροπώσει τη σοβαροφάνεια, χαρίζει µε µια γλυκύτητα το γέλιο, µαζί µε µια ισχυρή κριτική στην πραγµατικότητα των καιρών του.

Είναι γραφικό να λέµε διαχρονικούς τους συγγραφείς ή τα έργα τους για να συνοδέψουµε το ανέβασµά τους.

Διαχρονική είναι η επανάληψη µονάχα.

Η απάθεια των δικών µας καιρών στην ωµότητα που µας περιβάλει, έγινε ένα κορίτσι που το έπνιξαν τα πετρέλαια. Ας διαβάζουµε στο τώρα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους