Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μίλουσα προχθές στο νηπιαγωγείο της κόρης μου για τα όρια. Και ενώ έφυγα γεμάτη με τα μοιράσματα και τον τρόπο που τα είπαμε με τους γονείς, σκεφτόμουν το βράδυ πόσα δεν είπα που θεωρώ σημαντικά.

Και απευθείας αισθάνθηκα άβολα - για την ακρίβεια ένιωσα φόβο μήπως και κριθώ ανεπαρκής.

Την επόμενη μέρα υπήρχε μια εκδήλωση όπου συναντήθηκα με γονείς που ήρθαν και με άκουσαν και όλοι/ες μου είπαν πόσο τους βοήθησε η συνάντησή μας.

Όλοι σχολίασαν πως το πιο βοηθητικό ήταν αυτή η αίσθηση που μετά είχαν πως περνάμε όλοι τα ίδια και δεν είμαστε μόνοι σε αυτό.

Πολλές φορές σκέφτομαι αν είναι βοηθητικό που αφήνω πάντα τους γονείς να μοιράζονται τους δικούς τους προβληματισμούς ή σε αυτές τις συναντήσεις είναι καλό να μιλάω πρώτη και κυρίως εγώ.

Ποτέ δεν κάνω το δεύτερο γιατί σκέφτομαι πως είμαι εκεί για τους γονείς άρα εκείνοι χρειάζεται να ακουστούν και μετά να μοιραστώ λίγα πράγματα που θεωρώ κρίσιμα κατά την άποψη μου.

Έχουμε πολύ ανάγκη να νιώθουμε πως όλοι/ες μοιραζόμαστε τις ίδιες αγωνίες και τις ίδιες προκλήσεις.

Και σκέφτομαι πως έχουμε αυτή την αλλόκοτη ιδέα της μοναδικότητας στην πρόκληση αλλά της ομοιότητας στην σύνδεση - ενώ είναι ακριβώς το αντίστροφο: Βράζουμε σε ένα ίδιο καζάνι και διαφέρει πάντα ο τρόπος που επιλέγουμε να βιώσουμε το βρασμό ή να διατηρήσουμε την σύνδεση με τα παιδιά μας μέσα στο καζάνι!🥰 Σας ευχαριστώ για μία ακόμη φορά για την εμπιστοσύνη και την αλήθεια στον τρόπο που μοιραζόμαστε! #parentcoaching

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους