Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ανακοίνωση της Διεθνούς των Αναρχικών Ομοσπονδιών (IFA - IAF) ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ, ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ Οι ομοσπονδίες-μέλη της IFA συνέρχονται στην Αθήνα σε μια στιγμή που η παγκόσμια κατάσταση γίνεται ολοένα και πιο κρίσιμη για τις εκμεταλλευόμενες και καταπιεσμένες τάξεις.

Ο γενικευμένος επανεξοπλισμός και η εξάπλωση πολιτικών πολέμου σε διάφορες περιοχές του κόσμου, όπως και η ανερχόμενη αυταρχικότητα και η άνοδος αυτοκρατορικών και αντιδραστικών μοντέλων διακυβέρνησης, επηρεάζουν άμεσα τους καταπιεσμένους και αποσκοπούν στη διατήρηση του καπιταλιστικού και κρατικού συστήματος εν μέσω κρίσης της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων.

Αυτοκρατορίες σε σύγκρουση Η αποσύνθεση και η πλήρης χρεοκοπία του κόσμου του κράτους και του κεφαλαίου σηματοδοτεί το όριο της εποχής της παγκόσμιας ολοκλήρωσής του, ενώ παράλληλα οδηγεί στην εντατικοποίηση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και στη συνακόλουθη ανάδυση της απειλής του πολέμου.

Το κρατικο-καπιταλιστικό σύστημα φέρει εντός του τις αντιφάσεις του.

Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις αστικές ελίτ για καλύτερη τοποθέτηση στη σκακιέρα — για τη λεηλασία και τη διανομή πολύτιμων και περιορισμένων φυσικών πόρων, για την επέκταση των «σφαιρών επιρροής» τους, είναι αυτός που κάνει τις σειρήνες του πολέμου να ηχούν ξανά και ξανά.

Γιατι όσο οι κοινωνίες παραμένουν αιχμάλωτες του λεγόμενου «εθνικού συμφέροντος», του ιδιωτικού κέρδους και της καπιταλιστικής συσσώρευσης, ο πόλεμος θα αποτελεί τον μονόδρομο των αυτοκρατοριών σε σύγκρουση.

Αυτό αποκαλύπτεται με τον πιο τραγικό τρόπο στο σφαγείο του πολέμου στην Ουκρανία μετά την εισβολή του ρωσικού στρατού πριν από τέσσερα χρόνια, στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το κράτος του Ισραήλ και τους συμμάχους του, στην ωμή στρατιωτική επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα, στον εξοπλισμό πολιτοφυλακών στο Σουδάν και στο συνεχιζόμενο στραγγαλισμό του λαού της Κούβας.

Η αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, στις 28 Φεβρουαρίου, ξεκίνησε η αμερικανο-ισραηλινή στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του Ιράν με εντατικούς βομβαρδισμούς, με την έμμεση υποστήριξη της υποδομής του ΝΑΤΟ, και συνεχίζεται έως σήμερα.

Ο λαός του Ιράν, που πρώτα πνίγηκε στο αίμα, για άλλη μια φορά, όπως τόσες φορές όλα αυτά τα χρόνια, από το καθεστώς, μετά την εξέγερση που ξέσπασε τον Ιανουάριο του 2026, βρίσκεται τώρα αντιμέτωπος με τις βόμβες του δυτικού ιμπεριαλισμού, που έχει στο ενεργητικό του πληθώρα στρατιωτικών επιχειρήσεων ανά τον κόσμο.

Η υποκρισία των δυτικών καθεστώτων δεν έχει όρια: την ίδια ακριβώς στιγμή που συνεργάζονται άψογα με όλα τα μοναρχικά, αυταρχικά και θεοκρατικά καθεστώτα της Μέσης Ανατολής — τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Ομάν, το Μπαχρέιν και άλλα — εργαλειοποιούν το καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν για να ντύσουν τα εγκλήματά τους με έναν υποτιθέμενο «απελευθερωτικό» μανδύα, με αποκορύφωμα την εν ψυχρώ δολοφονία πάνω από 168 παιδιών στους βομβαρδισμούς της Μίναμπ. «Ευρώπη φρούριο» και εντεινόμενη παγκόσμια καταστολή σε συνθήκες συνεχούς κρίσης Τα θύματα των ιμπεριαλιστικών, αρπακτικών και νεοαποικιακών πολέμων και επεμβάσεων είναι πάντα οι ίδιοι οι λαοί, που σφάζονται σε αυτό το παγκόσμιο σφαγείο ή αναγκάζονται να πάρουν τον δρόμο της μετανάστευσης, μόνο για να συναντήσουν τον θάνατο στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα μιας Ευρώπης-Φρουρίο.

Οι δολοφονικές πολιτικές «επαναπροώθησης» της ΕΕ αντικατοπτρίζονται στους χιλιάδες νεκρούς πρόσφυγες σε χερσαία και θαλάσσια σύνορα, σε εκείνους που εκγλωβίζονται σε σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης και σε εκείνους που φυλακίζονται υπό ένα ειδικό ρατσιστικό καθεστώς εξαίρεσης.

Τα «τείχη» που υψώνονται δεν εξυπηρετούν μόνο τον αποκλεισμό «πλεονάζοντων πληθυσμών», αλλά και την ολίσθηση των δυτικών κοινωνιών προς την εσωτερική εδραίωση του φασισμού, διαμορφώνοντας μια κοινωνική συνθήκη φόβου και μίσους.

Σήμερα, σε παγκόσμιο επίπεδο, βρισκόμαστε εν μέσω μιας ιστορικής φάσης συνεχών ανακατατάξεων, επιταχυνόμενων εξελίξεων και εντεινόμενων ανταγωνισμών που σηματοδοτούν μια βίαιη μετάβαση σε μια νέα ιστορική περίοδο, μια περίοδο στην οποία η προϋπάρχουσα τάξη βρίσκεται σε κρίση, προσπαθώντας να διατηρήσει τα ματωμένα της κεκτημένα μέσα από την εντατικοποίηση της καταστολής, την στρατιωτική κλιμάκωση και το βάθεμα της εκμετάλλευσης.

Πολυπολικές ανακατατάξεις και γενίκευση της αυταρχικής κρατικής εξουσίας Στον κυρίαρχο λόγο της διεθνούς πολιτικής, ο «πολυπολικός κόσμος» εμφανίζεται συχνά ως μια πιο ισορροπημένη και άρα πιο δίκαιη μορφή παγκόσμιας οργάνωσης και ιεράρχησης των κρατών, μια νέα συνθήκη ισορροπίας.

Από τη σκοπιά των καταπιεσμένων, και κατά συνέπεια από τη σκοπιά των αναρχικών, ο όρος δεν περιγράφει αποκέντρωση της εξουσίας προς όφελος των κοινωνιών, αλλά ανακατάταξη της ιεραρχίας των κρατών και των καπιταλιστικών ελίτ που βρίσκονται σε τροχιά σύγκρουσης.

Ένα πολυπολικό σύστημα σημαίνει ότι η παγκόσμια εξουσία κατανέμεται ανάμεσα σε πολλούς πόλους: τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα, τη Ρωσία, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Ισραήλ, την Ινδία, το Ιράν και άλλες περιφερειακές δυνάμεις, καμία από τις οποίες δεν μπορεί πλέον να επιβάλει μόνη της τους κανόνες του παιχνιδιού.

Δεν πρόκειται επομένως για λιγότερη εξουσία ή για κάποια υποχώρηση των κέντρων ισχύος, ούτε για πιο δίκαιη κατανομή της εξουσίας.

Πρόκειται για ανταγωνισμό ανάμεσα σε περισσότερους κυρίαρχους που διεκδικούν τη θέση τους στο ίδιο τραπέζι της εκμετάλλευσης.

Τα βασικά χαρακτηριστικά τέτοιων ιστορικών περιόδων είναι οι πολλαπλοί πόλοι εξουσίας, οι ασύμμετρες μορφές ισχύος, οι δυναμικές μεταβολές των ισορροπιών και η αμφισβήτηση παραδοσιακών εννοιών της κυριαρχίας, στοιχεία που αποκτούν διαφορετικό νόημα όταν τα βλέπουμε από την ταξική οπτική των από τα κάτω.

Για τα κινήματα και τους λαούς, αυτοί οι πόλοι δεν είναι ουδέτερα κέντρα επιρροής αλλά μηχανισμοί επιβολής και πολεμικές μηχανές, οικονομικές αυτοκρατορίες, συστήματα τεχνολογικής παρακολούθησης, σύνορα και στρατόπεδα.

Κάθε παράδειγμα εξουσίας υπόσχεται προστασία και ανάπτυξη, ζητώντας σε αντάλλαγμα πειθαρχία, αγορές, φυσικούς πόρους και φτηνή εργατική δύναμη.

Η παρούσα ιστορική συγκυρία χαρακτηρίζεται από μια διπλή και φαινομενικά αντιφατική κίνηση: αφενός, την προσπάθεια μετάβασης σε έναν πολυπολικό κόσμο χωρίς σταθερό ηγεμονικό κέντρο• αφετέρου, τη γενίκευση αυταρχικών, φασιστικών και ολοκληρωτικών μορφών διακυβέρνησης.

Οι δύο αυτές κινήσεις δεν αλληλοαναιρούνται.

Αντιθέτως, η δεύτερη αποτελεί προϋπόθεση σταθεροποίησης της πρώτης.

Η πολυπολικότητα, όπως έχει ειπωθεί πολλές φορές, δεν γεννά ειρήνη αλλά γενικευμένο ανταγωνισμό, και αυτός ο ανταγωνισμός απαιτεί πειθαρχημένες, φοβισμένες κοινωνίες, έτοιμες να αποδεχτούν τη θυσία ως κανονικότητα.

Η φασιστικοποίηση δεν εκδηλώνεται πλέον ως μαζικό κίνημα με ενιαία ιδεολογία, αλλά ως καθημερινή διοικητική πρακτική: σύνορα που σκοτώνουν, αστυνομικές δυνάμεις που λειτουργούν ως στρατοί κατοχής, κατάσταση έκτακτης ανάγκης που γίνεται μόνιμη, ποινικοποίηση της φτώχειας, της μετανάστευσης και της αλληλεγγύης.

Σε αυτό το πλαίσιο, η έννοια της νεκροπολιτικής δεν αφορά πλέον μόνο ζώνες βίας, αλλά τη συνολική οργάνωση του κόσμου.

Η εξουσία δεν διαχειρίζεται απλώς τη ζωή• οργανώνει ενεργά τον θάνατο, είτε άμεσα είτε έμμεσα, μέσω λιμών, κυρώσεων, οικονομικών αποκλεισμών, εμπορικών ναυτικών αποκλεισμών και διαρκούς επισφάλειας.

Ο θάνατος παύει να θεωρείται αποτυχία της πολιτικής της «εποχής ανάπτυξης και καπιταλιστικής ευημερίας» και γίνεται εργαλείο της για την υπέρβαση των συνθηκών κρίσης.

Οι δυτικές δυνάμεις θέλουν να επιβάλουν μια ηγεμονία που δεν εκφράζεται απλώς μέσω του πολιτικο-στρατιωτικού συστήματος.

Η σημερινή «μονοπολικότητα», που ενοποιεί βίαια τον πλανήτη, εκδηλώνεται μέσω της παγκόσμιας καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, η οποία εκφράζει σε διαφορετικές γεωγραφίες την ίδια ενιαία λογική καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και κρατικής καταστολής, ενσωματώνοντας μέσα της διαφορετικές πολιτισμικές, θρησκευτικές και τοπικές ιδιαιτερότητες.

Ενώ τα αντίπαλα μπλοκ μπορεί να αναζητούν την ιδεολογική τους ταυτότητα βάσει αυτών των ιδιαιτεροτήτων, σε αντίθεση με το κυρίαρχο δυτικό παράδειγμα, αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει υπέρβαση ή αμφισβήτηση, σε οποιοδήποτε επίπεδο, του ενιαίου κρατικο-καπιταλιστικού μηχανισμού εξουσίας, εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Αναρχική απόρριψη του επιλεκτικού αντι-ιμπεριαλισμού και του οπορτουνισμού Σήμερα ζούμε μια περίοδο διαστρέβλωσης εννοιών και αξιών, και η ανάγκη για το αναρχικό κίνημα να οικοδομήσει το πολιτικό, ηθικό και ιδεολογικό του πλαίσιο είναι πιο επείγουσα από ποτέ, τόσο για την αφύπνιση της συνείδησης των από τα κάτω, όσο και για την υπεράσπιση των θέσεών του απέναντι στις προσπάθειες επιβολής ξένων αντιλήψεων σχετικά με τον αναρχικό αγώνα και τη διεθνιστική αλληλεγγύη.

Αυτές οι προσπάθειες πηγάζουν από αυταρχικές τάσεις, κυρίως αριστερής πολιτικής προέλευσης, και εκφράζονται μέσα από την υποστήριξη ολοκληρωτικών κρατικών σχηματισμών, την καταδίκη λαϊκών εξεγέρσεων, την ευθυγράμμιση με κέντρα εξουσίας, συνειδητά ψευδή διλήμματα, συναισθηματικό εκβιασμό, συκοφαντία αγωνιστών και απειλές, όλα ντυμένα κατ’ επίφαση με μανδύα του αντι-ιμπεριαλισμού.

Η λογική «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» οδηγεί πάντα στο ίδιο αδιέξοδο: σιωπή για τα εγκλήματα του νέου και οπορτουνιστικού συμμάχου, δικαιολόγηση της βίας του και απόρριψη των αγώνων που αυτός καταστέλλει εσωτερικά.

Έτσι ο αντι-ιμπεριαλισμός μετατρέπεται σε γεωπολιτικό εργαλείο, χάνοντας κάθε ελευθεριακό περιεχόμενο και αναλυτική ουσία.

Από αναρχική σκοπιά, αυτό είναι αδιανόητο.

Δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός χωρίς κράτος.

Δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός χωρίς εσωτερική καταστολή.

Οι ίδιες δομές που επεκτείνονται προς τα έξω πειθαρχούν και προς τα μέσα, εντός ταξικά διαστρωματωμένων κοινωνιών.

Οι ίδιοι μηχανισμοί βομβαρδίζουν, φυλακίζουν, βασανίζουν και εξοντώνουν και όποιος προσποιείται ότι δεν το βλέπει αυτό δεν ασκεί αντι-ιμπεριαλισμό αλλά πολιτική συγκάλυψη.

Ο προλεταριακός διεθνισμός δεν επιλέγει κράτη, σημαίες ή πόλους μέσω οπορτουνιστικών συμμαχιών, αν και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα αξιοποιήσει τις εσωτερικές αντιθέσεις και τα ρήγματα του συστήματος.

Επιλέγει πλευρά στους κοινωνικούς αγώνες: στέκεται με τους εργάτες, με τους πρόσφυγες που συνθλίβονται στα σύνορα, με τους στρατολογημένους και τους λιποτάκτες, με τους φυλακισμένους, με τους εξεγερμένους, με όλους όσοι πληρώνουν το κόστος των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, όπου κι αν βρίσκονται.

Δεν περνά μέσα από υπουργεία εξωτερικών ή γεωπολιτικούς υπολογισμούς.

Περνά μέσα από τη διεθνιστική αλληλεγγύη από τα κάτω.

Σε έναν κόσμο όπου αναδύονται νέες περιφερειακές ή και κεντρικές δυνάμεις, η πρόκληση δεν είναι να επιλέξουμε τον «σωστό» ή «αντιπολιτευτικό» ιμπεριαλισμό.

Είναι να τους απορρίψουμε όλους.

Να μην βαφτίσουμε την ανακατάταξη της εξουσίας ως απελευθέρωση.

Να μην συγχέουμε ένα ρήγμα στη μονοπολικότητα με ρήξη με το σύστημα.

Η ρήξη με το σύστημα συντελείται όταν εμβαθύνουμε αυτά τα ρήγματα, τα κάνουμε βαθύτερα και εξεγερτικά.

Η θέση μας είναι σαφής: ενάντια σε κάθε πόλο, ενάντια σε κάθε κράτος, ενάντια σε κάθε πόλεμο των αφεντικών.

Με τους από τα κάτω, χωρίς να διαλέγουμε πλευρές ή να δεχόμαστε ψευδοδιλήμματα.

Αυτός είναι ο μόνος αντι-ιμπεριαλισμός που δεν προδίδει τον εαυτό του.

Έκκληση για διεθνισμό και εμβάθυνση των δεσμών Οι δυναμικές αλλαγές και ανατροπές που επιδιώκουν οι κυρίαρχοι απαιτούν την ταχεία αναδιοργάνωση του αναρχικού ρεύματος σε διεθνές επίπεδο.

Η επείγουσα ανάγκη διεύρυνσης του δικτύου επαφών και επικοινωνίας μεταξύ αναρχικών διεθνώς αποδεικνύεται από τα ίδια τα γεγονότα, με πρωταρχικό στόχο την ανταλλαγή εμπειριών, την κοινοποίηση πληροφοριών για το πώς διαμορφώνονται οι πολιτικές κυριαρχίας σε κάθε γεωγραφία, και για τις κοινωνικές αντιστάσεις που αναδύονται σε κάθε σημείο του πλανήτη.

Επιπλέον, η συζήτηση σε διεθνές επίπεδο για την πολεμική συνθήκη και τη γενικευμένη απειλή του πολέμου είναι κρίσιμη, καθώς η εμβάθυνση αυτής της συζήτησης, μαζί με την αντίστοιχη συνεργασία αναρχικών διεθνώς, αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ενίσχυση του αγώνα, δηλαδή των ίδιων των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων που μπορούν να προφυλάξουν τις κοινωνίες από την απειλή του πολέμου και την εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης και της καταστολής.

Είναι κυριολεκτικά ζήτημα ζωής και θανάτου, για το κίνημα, για τις κοινωνίες και για τους καταπιεσμένους, να αναπτυχθεί και να υιοθετηθεί η πιο συνεκτική δυνατή αναρχική στάση απέναντι στον μιλιταρισμό, την απειλή του πολέμου και την αντίσταση στην παγκόσμια κυριαρχία.

Πιστεύουμε ότι αυτό μπορεί να επιτευχθεί αν οι σύντροφοι σε όλο τον κόσμο καταφέρουν να αναγνωρίσουν ότι, ενώ υπάρχουν ορατές ιστορικές, πολιτικές, κοινωνικές και ακόμα πολιτισμικές διαφορές ανάμεσα στις επιμέρους κοινωνίες (και επομένως ανάμεσα στα κινήματα), διαφορές που σχηματίζονται μεν αναπόφευκτα υπό τη σκιά του έθνους-κράτους αλλά πρέπει δε να γίνονται σεβαστές, ταυτόχρονα είναι αναγκαίο να επισημανθεί ότι η σημερινή αναρχική ανάλυση αναγνωρίζει μια ενιαία κρατική και καπιταλιστική συνθήκη που κυριαρχεί και καταπιέζει ολόκληρο τον πλανήτη.

Πρέπει να σταθούμε ενωμένοι απέναντι σε αυτή τη συνθήκη που είτε εκδηλώνεται μέσω της πολεμοχαρούς ηγεμονικής δυτικής συμμαχίας ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ, είτε μέσω του επιθετικού ρωσικού αυταρχισμού, είτε μέσω του καταπιεστικού σκοταδισμού των ισλαμικών καθεστώτων, είτε μέσω του γραφειοκρατικού κινεζικού κρατικού ολοκληρωτισμού.

Αλληλεγγύη με τους αγώνες σε ολόκληρο τον κόσμο Από μέρους μας, βασισμένοι στις αρχές και τις αξίες μας ως οργανωμένοι αναρχικοί, παρεμβαίνουμε και δρούμε στα πεδία της κοινωνικής και ταξικής πάλης, στοχεύοντας στην ταξική και κοινωνική χειραφέτηση ενάντια σε κάθε μορφή τυραννίας, όχι για να υπηρετήσουμε ένα ή άλλο τυραννικό καθεστώς, κράτος ή διακρατικό μπλοκ.

Εκφράζουμε αλληλεγγύη σε κάθε λαό που αγωνίζεται για επιβίωση, αξιοπρέπεια, γη και ελευθερία ενάντια στην παγκόσμια δικτατορία του κράτους και του κεφαλαίου, της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού.

Αντλούμε έμπνευση από τους ανθρώπους που αγωνίζονται σε ολόκληρο τον κόσμο και οι οποίοι, αντιμέτωποι με το τέρας του φασισμού, της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας, εξεγείρονται, χτυπούν, διαδηλώνουν και πολεμούν τη βαναυσότητα της εξουσίας.

Αυτά είναι τα στοιχεία του αγώνα που θέλουμε να αναδείξουμε ως αναρχικοί: η ικανότητα των κατακτημένων να αντεπιτίθενται ενάντια στον παντοδύναμο κατακτητή, η δύναμη των φτωχών και αποκλεισμένων να εξεγείρονται ακόμα και κάτω από τις πιο βάρβαρες συνθήκες.

Θέλουμε η διεθνής αλληλεγγύη να δημιουργεί ρήγματα μέσα στους επιτιθέμενους κυρίαρχους, φέρνοντας στο προσκήνιο τη δική μας ιστορία, την ιστορία των αγώνων των από τα κάτω που, ενάντια σε κάθε εποχή, δημιουργούν τη ζώσα πραγματικότητα της ελευθερίας και της αλληλεγγύης, αποτελώντας το μόνο πραγματικό ανάχωμα ενάντια στην προέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού.

Ως την ολοκληρωτική απελευθέρωση όλων των ανθρώπων από τις αλυσίδες του κράτους και του κεφαλαίου — ως την Κοινωνική Επανάσταση για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

Διεθνής των Αναρχικών Ομοσπονδιών (IFA-IAF) 3–5 Απριλίου 2026 – Αθήνα, Ελλάδα *η ανακοίνωση στα αγγλικά, στο λινκ στα σχόλια #antireport

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους