Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα δεν είναι απλώς μια επέτειος. Είναι μια υπενθύμιση για το πώς λειτουργεί η δημόσια μνήμη στην Ελλάδα.

Υπάρχουν νεκροί που έγιναν σύμβολα.

Που έγιναν συνθήματα, πορείες, αφίσες, πανό, έως και πολιτική ταυτότητα.

Και υπάρχουν νεκροί που τους επιτρέπουν σχεδόν να ξεχαστούν.

Στις 5 Μαΐου 2010, τρεις άνθρωποι πήγαν στη δουλειά τους και δεν γύρισαν ποτέ. Η Αγγελική Παπαθανασοπούλου, έγκυος τεσσάρων μηνών. Ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης. Η Παρασκευή Ζούλια.

Δεν ήταν πρόσωπα “χρήσιμα” για το σωστό αφήγημα.

Δεν χωρούσαν εύκολα σε σύνθημα.

Δεν εξυπηρετούσαν την εικόνα του “λαϊκού αγώνα”. Γιατί δεν τους σκότωσε το κράτος.

Τους σκότωσε η βία που ντύθηκε δήθεν αγανάκτηση.

Η βία που πίστεψε ότι μπορεί να πετάει μολότοφ σε ένα κτίριο με ανθρώπους μέσα και μετά να χάνεται μέσα στο πλήθος.

Και εδώ είναι το ερώτημα.

Γιατί κάποιοι νεκροί γίνονται εθνικά σύμβολα για έναν ολόκληρο πολιτικό χώρο, ενώ άλλοι μένουν "ενοχλητικές" υποσημειώσεις; Δεν προσπαθώ να μειώσω τη μνήμη κανενός.

Αλλά είναι θέμα να δούμε ποιοι επιτρέπεται να πενθούνται δημόσια και ποιοι θάβονται στη σιωπή.

Για τον Γρηγορόπουλο υπάρχει κάθε χρόνο μνήμη, οργή, τελετουργία.

Για τη Marfin, για τους τρεις εργαζόμενους, για το αγέννητο παιδί της Αγγελικής, υπάρχει αμηχανία.

Μια αμηχανία σχεδόν εκκωφαντική.

Γιατί η Marfin χαλάει το βολικό παραμύθι.

Θυμίζει ότι η πολιτική βία δεν είναι ρομαντική.

Δεν είναι “αντίσταση” όταν καίγονται άνθρωποι.

Δεν είναι “κοινωνική έκρηξη” όταν μια έγκυος γυναίκα πεθαίνει από αναθυμιάσεις στη δουλειά της.

Δεκαέξι χρόνια μετά, το ελάχιστο που οφείλουμε είναι να μη δεχτούμε άλλη επιλεκτική ευαισθησία.

Γιατί μια κοινωνία που θυμάται μόνο τους νεκρούς που τη βολεύουν, δεν έχει μνήμη.

Έχει αποκλειστικά συνεχή προπαγάνδα.

Και σήμερα, 5 Μαΐου, η μνήμη έχει ονόματα: Αγγελική Παπαθανασοπούλου. Επαμεινώνδας Τσάκαλης. Παρασκευή Ζούλια.

Και ένα αγέννητο παιδί που δεν πρόλαβε ποτέ να ζήσει.

Αυτοί δεν είναι “παράπλευρη απώλεια”. Είναι άνθρωποι. Και η σιωπή γύρω τους είναι κι αυτή μια δεύτερη αδικία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους