Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όλοι ήξεραν πως το καλοκαίρι θα φύγει, το ΝΒΑ τον περίμενε.

Και αυτός θέλοντας να κάνει κάτι που δεν επρόκειτο να ξεχαστεί ποτέ, πήρε τη μπάλα στα χέρια του με 17" να απομένουν στο χρονόμετρο.

Έξι χρόνια πριν ο Μπάνε προσπάθησε να πάρει το παιχνίδι, αλλά δυστυχώς τότε υπήρξε χρόνος και για τη Ρεάλ.

Αυτός αντίθετα, ήταν αποφασισμένος να μην αφήσει κανένα περιθώριο για αντίδραση στον Ολυμπιακό.

Με τον Βούκσεβιτς κολλημένο πάνω του και συνοδεία τον εκκωφαντικό θόρυβο από τα μεγάφωνα και τις ιαχές των οπαδών, χωρίς να σκεφτεί πως είχε 0/6 τρίποντα μέχρι τότε, ξεκίνησε να ντριπλάρει.

Στα 3" έκανε την κίνηση να μπει προς τα μέσα, ο Βούκσεβιτς για λίγο, όσο κρατάει ένα βλεφάρισμα, έχασε την επαφή μαζί του.

Δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο, σηκώθηκε γέρνοντας ελαφρά το κορμί του προς τα πίσω.

Η μπάλα έφυγε απο το δεξί του χέρι με έναν μόνο προορισμό, το καλάθι.. Σαν να πάγωσε ο χρόνος, συμπαίκτες, αντίπαλοι, προπονητές, κόσμος, κρατούσαν την ανάσα τους και για μια στιγμή μόνο θα μπορούσες να ακούσεις τον ήχο της καρφίτσας που έπεφτε.

Και ύστερα; Nothing but net που λένε και οι Αμερικανοί, άγγιχτο, χλατσωτό που λέγαμε κάποτε στα ανοιχτά, ο ΠΑΟΚ στον τελικό, ο Ολυμπιακός στο καναβάτσο. Η Ραψωδία του Πέτζα, 6 Μαΐου του 1998... AntreasTsemperlidis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους