Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ορθοδοξία και Management Θα μου πείτε: «Τι σχέση έχει, ρε Βενέτη, η θρησκεία με τις επιχειρήσεις; Θα μας τρελάνεις;» Μη βιάζεσαι, αγαπητέ φίλε.

Διάβασε πρώτα και θα δεις.

Όσοι ακολουθούν τη σελίδα μου, αλλά και όσοι με γνωρίζουν από παλιά και έχουν δουλέψει μαζί μου, ξέρουν πολύ καλά ότι στη δουλειά ήμουν κάπως… πώς να το πω ευγενικά; Απόλυτος.

Επίσης, δεν είχα καμία σχέση με την Ορθοδοξία.

Αντίθετα, θα έλεγα πως ήμουν ακόμη και καυστικός απέναντί της.

Μετά από κάποιο συμβάν όμως, το οποίο δεν είναι της παρούσης, επήλθε μια μεγάλη αλλαγή, η οποία είναι εμφανής σε όλους όσους με γνωρίζουν.

Πριν στραφώ στην Ορθοδοξία, αν κάποιος με πρόσβαλλε αναίτια, συνήθως του έδινα μία ευκαιρία να σταματήσει, αφού πρώτα του ανταπέδιδα εις διπλούν την προσβολή ή την ειρωνεία.

Αν συνέχιζε, υπήρχε πιθανότητα το θέμα να λυνόταν με άλλου είδους «γλώσσα του σώματος». Βλέπετε, τότε είχα εωσφορικό εγωισμό.

Τώρα έχω ανθρώπινο.

Βρίσκομαι σε μια περίοδο της ζωής μου όπου προσπαθώ να βελτιωθώ, ειδικά σε θέματα ταπείνωσης.

Εκείνο το διάστημα προσευχόμουν στον Θεό να μου δώσει ταπείνωση.

Να μάθω να κάνω υπομονή.

Να σταματήσω να πιστεύω ότι τάχα κάτι είμαι. Ο Θεός πάντα ακούει αυτά που ζητάμε.

Γι’ αυτό πρέπει να προσέχουμε τι ζητάμε.

Γίνεται λοιπόν ένα meeting, όπου μπροστά βρίσκονται όλα τα μέλη του συμβουλίου, διευθυντές και managers — συνολικά 17 άτομα. Ο COO (Chief Operations Officer) μου ζητά να μην επιτρέψω την είσοδο κάποιων λεωφορείων στον χώρο του ξενοδοχειακού συγκροτήματος, όπου ήμουν Διευθυντής Ασφαλείας, επειδή είχαμε επετειακή εκδήλωση και θα ερχόταν γνωστός τραγουδιστής.

Όταν προσπάθησα να τον ρωτήσω σε ποιο σημείο θα έπρεπε να σταματήσω τα λεωφορεία — το σωστό θα ήταν πριν ακόμη μπουν στο parking — μου φωνάζει μπροστά σε όλους: «Αν δεν κοιμόσουν όλη μέρα στο γραφείο, θα καταλάβαινες πώς πρέπει να το κάνεις.» Εκείνη τη στιγμή ένιωσα το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι μου. «Μα να μιλήσει έτσι μπροστά σε όλους;» Άρχισα να σκέφτομαι: Να τον βρίσω; Να παραιτηθώ; Να του ανταποδώσω την προσβολή; Όμως εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα ότι διδάσκω συναισθηματικό αυτοέλεγχο.

Οπότε σκέφτηκα, ενώ παρατηρούσα τον εαυτό μου: «Ταπείνωση δεν ζήτησες; Σκάσε και μη μιλάς.» Έτσι, του απάντησα χαμογελώντας: «Και πού το ξέρεις; Έχεις κάμερα στο γραφείο μου;» Και συνέχισα, εξηγώντας του ότι θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε δύο περιπολικά της Τροχαίας, ώστε να αποτρέψουμε την είσοδο των τζαμπατζήδων στο συγκρότημα πριν καν μπουν στο parking.

Η νίκη είχε ήδη έρθει.

Δεν ανταπέδωσα.

Δεν θύμωσα.

Ο θυμός κράτησε μόλις τρία δευτερόλεπτα.

Μετά το meeting πίναμε καφέ μαζί.

Βοήθησε ο συναισθηματικός αυτοέλεγχος και η αυτοπαρατήρηση.

Αλλά κυρίως βοήθησε το Ορθόδοξο φρόνημα.

Γιατί, αν αυτό είχε συμβεί στον παλιό Ανδρέα, θα ήμουν άνεργος από εκείνη τη στιγμή.

Όχι απαραίτητα λόγω νεύρων, αλλά λόγω του ΕΓΩ. Ο Ορθόδοξος, αγωνιζόμενος πιστός, προσπαθεί αενάως να νικήσει το εγώ και την περηφάνια.

Και ναι… η Ορθοδοξία και ο πνευματικός αγώνας μπορούν να σε κάνουν καλύτερο manager. Πιστέψτε με. Το περιστατικό διαδραματίστηκε στη Ρωσία το 2023

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους