Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Προσωπικά, θεωρώ πως ο Μουρίνιο έχει πλέον "τελειώσει" προπονητικά, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την ικανότητα του να εναρμονιστεί με τον ρυθμό του σύγχρονου ποδοσφαίρου.

Όχι επειδή απώλεσε την προσωπικότητα ή την επιβλητική του αύρα, αλλά επειδή το μοντέλο που πρεσβεύει ανήκει πια σε μια άλλη εποχή.

Μιλάμε για μια περίοδο όπου η κυριαρχία στο χορτάρι χτιζόταν πάνω στη σύγκρουση και την επιβεβλημένη πειθαρχία, και όχι στην τακτική ευελιξία και τις δυναμικές λεπτομέρειες που ορίζουν το σημερινό παιχνίδι.

Και πιστεύω πως οι οπαδοί της Ρεάλ είναι αυτοί που το αντιλαμβάνονται καλύτερα από τον καθένα, ακριβώς επειδή έζησαν αυτή την εμπειρία, είδαν τα όριά της και βίωσαν το φινάλε της.

Κάπου εδώ, όμως, προκύπτει το μεγάλο παράδοξο: Πώς γίνεται αυτό το ίδιο κοινό, που γνωρίζει από μέσα όλες αυτές τις λεπτομέρειες, σε ένα τεράστιο ποσοστό του να καλοβλέπει την ιδέα της επιστροφής του; Γιατί περιμένουν να κλείσει η συμφωνία σαν να πρόκειται για σανίδα σωτηρίας; Η απάντηση δεν έχει να κάνει με τον Μουρίνιο ως τακτική επιλογή, αλλά αποτελεί ξεκάθαρο καθρέφτισμα της εξαιρετικά περίπλοκης εσωτερικής κατάστασης που βιώνει ο σύλλογος.

Η διάχυτη αίσθηση είναι πως τα αποδυτήρια έχουν χάσει εντελώς την ισορροπία τους.

Υπάρχει μια άνευ προηγουμένου διόγκωση του "εγώ" σε ορισμένους παίκτες, η οποία έχει φτάσει στο σημείο να επηρεάζει –άλλοτε έμμεσα και άλλοτε άμεσα– τις αποφάσεις της διοίκησης ή, έστω, το γενικότερο κλίμα στον οργανισμό.

Μια κατάσταση "ποδοσφαιρικού κακομαθήματος", αν μπορούμε να το θέσουμε έτσι, που έχει κάνει την ομάδα να χάσει την αυστηρότητα και τη συνοχή που την διέκρινε.

Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, το όνομα του Πορτογάλου δεν μπαίνει στο τραπέζι ως ένας προπονητής για ένα μακρόπνοο πρότζεκτ, αλλά ως ένα εργαλείο βίαιης διόρθωσης.

Ως ένας τεχνικός εκ φύσεως συγκρουσιακός, που δεν χαμπαριάζει από "διπλωματικές" λύσεις, μπαίνει κατευθείαν στη μάχη, σπάει τα ψυχολογικά φράγματα και επανασχεδιάζει τις γραμμές ιεραρχίας και εξουσίας μέσα στην ομάδα, ακόμα κι αν αυτό κοστίσει τη φαινομενική ηρεμία του ρόστερ.

Η κεντρική ιδέα κρύβει μια τεράστια αντίφαση.

Τόσο ο κόσμος όσο και η διοίκηση ξέρουν καλά πως η μεθοδολογία του είναι πλέον απαρχαιωμένη.

Αναγνωρίζουν ότι πιθανότατα δεν μπορεί να ακολουθήσει τον σύγχρονο ρυθμό και πως είναι πολύ πιθανό να αποτύχει να φέρει έστω και έναν τίτλο.

Ταυτόχρονα, όμως, βλέπουν μια ομάδα που έχει απεγνωσμένη ανάγκη από ένα ισχυρό σοκ.

Έχουν ανάγκη κάποιον που θα βγάλει στην επιφάνεια τα χειρότερα ένστικτα των παικτών πριν καν προσπαθήσει να τα διορθώσει.

Κάποιον που θα ξεγυμνώσει τα προβλήματα αντί να τα κρύψει κάτω από το χαλί, εφαρμόζοντας ένα είδος "απαραίτητης κατεδάφισης" πριν ξεκινήσει η όποια ανοικοδόμηση.

Όλα αυτά μας οδηγούν σε μια πολύ πιο σύνθετη εικόνα. Ο Μουρίνιο, σε αυτή την περίπτωση, δεν αποτελεί ποδοσφαιρική λύση, αλλά μια σπασμωδική αντίδραση σε μια βαθιά παθογένεια.

Η επιλογή του αναδεικνύει περισσότερο τη σοβαρή κρίση ταυτότητας που μαστίζει την ομάδα, παρά ένα ξεκάθαρο, μελλοντικό πλάνο.

Αναλογιστείτε απλώς το μέγεθος της ειρωνείας: Ένας σύλλογος του βεληνεκούς της Ρεάλ, με τη δική της ιστορία απόλυτης κυριαρχίας και αίγλης, να φτάνει στο σημείο να εξετάζει ως λύση την επιστροφή μιας συγκρουσιακής φιγούρας.

Όχι γιατί είναι ο καταλληλότερος στο τακτικό κομμάτι, αλλά γιατί θεωρείται ο μόνος ικανός να επιβάλει την πειθαρχία με το ζόρι.

Η κατάσταση έχει φτάσει κυριολεκτικά στα όρια του τραγελαφικού.

Εξαιτίας των χειρισμών του Φλορεντίνο Πέρεθ, η Ρεάλ έφτασε σε ένα τέλμα όπου χρειάζεται τον Μουρίνιο περισσότερο ως "αστυνομικό" των αποδυτηρίων, παρά ως προπονητή ποδοσφαίρου.

Και η απόλυτη καταστροφή (ή ειρωνεία) της υπόθεσης; Ο ίδιος ο Πέρεθ είναι αυτός που επιλέγει να φέρει τον Μουρίνιο για να "βάλει χέρι" σε παίκτες, οι οποίοι στην ουσία παραμένουν κάτω από τη δική του, προσωπική ομπρέλα προστασίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους