Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ακούμε την ειδική: - «Επαναστάσεις του φύλου: Μια queer ανάγνωση των ηρώων του ’21 - Αταλάντη Ευρυπίδου: «Δεν μπορεί να μην υπήρχαν queer επαναστάτες ή αγωνιστές.

Πού είναι αυτές οι ιστορίες;» https://www.lifo.gr/culture/vivlio/den-mporei-na-min-ypirhan-queer-epanastates-i-agonistes-poy-einai-aytes-oi-istories (έμπνευση από αλλού): - «Ήταν, λοιπόν, ο Καραϊσκάκης queer πριν την ώρα του ή απλώς δεν ταίριαζε στις μεταγενέστερες αφηγήσεις της ετεροκανονικής εθνοϊστορίας; Ο Ανδρούτσος: ήρωας, προδότης ή ένα σώμα σε ασυμβατότητα με τα δίπολα του ανδρισμού; Ο Παπαφλέσσας με το ράσο, το πάθος και τις δημόσιες εξάρσεις — πρόδρομος της queer performance στον δημόσιο λόγο; Μαντώ Μαυρογένους και Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα —απλές πατριώτισσες ή sapphic legends σε εποχή χωρίς hashtags; Μήπως δύο γυναίκες που το επίσημο αφήγημα κράτησε "σε απόσταση", μήπως γιατί ήταν πολύ κοντά; Ο Κανάρης, ένας βομβιστής με φυτική συνείδηση — μήπως η πρώτη υποσημείωση στον διάλογο περί επαναστατικού veganism; Η φουστανέλα: όχι απλώς ένδυμα, αλλά σώμα-σύμβολο που υπαινίσσεται τη ρευστότητα φύλου και ταυτοτήτων στο πεδίο του πολέμου: Φουστανέλα, τσαρούχι και μπούκλα: το πρώτο fashion statement που φώναζε “gender is a construct”. Οι Φιλέλληνες δεν απελευθέρωσαν μόνο την Ελλάδα, αλλά και τη Μύκονο — προάγγελοι του πρώτου EuroPride; Διεθνιστές ή οι πρώτα τουρίστες του ρομαντικού εξωτισμού, σε αναζήτηση ενός “άλλου” για να σώσουν και να ερωτευτούν; Η "απελευθέρωση" της Μυκόνου: ένα συμβάν εν δυνάμει camp, αν διαβαστεί με τα σωστά θεωρητικά εργαλεία.

Drama-λης: ίσως το πιο παραγνωρισμένο αρχέτυπο του ευαισθητοποιημένου αντιπάλου.

Cute-Αχης: η γλυκιά, μελαγχολική φιγούρα του ήρωα που θα ήθελε απλώς έναν άλλον τόπο να υπάρξει — εκτός του μύθου.» Ακούμε την ειδική: - «Επαναστάσεις του φύλου: Μια queer ανάγνωση των ηρώων του ’21 Τι σημαίνει να διαβάζεις την Επανάσταση του 1821 όχι μέσα από το αυστηρό πρίσμα της εθνικής αφήγησης, αλλά μέσα από τη ρευστότητα φύλου, επιθυμίας και ταυτότητας; Πώς αλλάζει το βλέμμα όταν η φουστανέλα δεν εκλαμβάνεται μόνο ως στρατιωτική στολή, αλλά ως φορέας μιας προνεωτερικής queer αισθητικής; Μπορούμε να φανταστούμε τον Καραϊσκάκη, τον Παπαφλέσσα ή τον Ανδρούτσο όχι μόνο ως στρατιωτικά υποκείμενα αλλά ως σώματα ανοιχτά στη φυλομετάβαση, στη ρευστότητα, στη δημόσια έκθεση και στη μη κανονική επιτελεστικότητα; Στον απόηχο των θεωριών της Judith Butler για την επιτελεστικότητα του φύλου, της Jack Halberstam για την αντρικότητα πέρα από το ανδρικό σώμα, και των μετααποικιακών αναγνώσεων της ευρωπαϊκής ετερότητας (Said, Bhabha), επιχειρείται εδώ μια ανασύσταση των μορφών του ’21 ως πολιτισμικά κατασκευασμένων συμβόλων που ενσωματώνουν, θέλοντας και μη, τις αντιφάσεις μιας ετερόρρυθμης υποκειμενικότητας. Ο Ανδρούτσος ως non-binary παρουσία που δεν μπορεί να αφομοιωθεί στο καθαρό αρσενικό πρότυπο του αγωνιστή, ο Κανάρης ως "φυτικός" τρομοκράτης με στοιχεία πρωτο-vegan ηθικής, η Μαντώ και η Μπουμπουλίνα ως γυναίκες που φλερτάρουν με την ιδέα της σαπφικής συνεύρεσης — όλα τους ανοίγουν ρωγμές σε μια αφήγηση που θέλει το ’21 ανδροπρεπές, ασπρόμαυρο και θριαμβευτικά γραμμικό.

Το σώμα της Επανάστασης δεν ήταν ενιαίο, ούτε βέβαιο.

Ήταν ένα σώμα με σάρκα, πάθη, φοβίες, παραφωνίες και ενδεχομένως glitter.

Η queer ανάγνωση δεν "προσβάλλει" την Ιστορία· της προσθέτει επίπεδα ανάγνωσης που της αρμόζουν.

Γιατί κάθε εθνική αφήγηση είναι ήδη ένα επιμελημένο performance.» Ρε, θα μας στείλετε πριν την ώρα μας. ΥΓ: Εννοείται, όλα τα παραπάνω είναι παρωδία για τα όσα λέει η εξής ειδικός και διανοούμενη: - Αταλάντη Ευρυπίδου: «Δεν μπορεί να μην υπήρχαν queer επαναστάτες ή αγωνιστές. Πού είναι αυτές οι ιστορίες;» https://www.lifo.gr/culture/vivlio/den-mporei-na-min-ypirhan-queer-epanastates-i-agonistes-poy-einai-aytes-oi-istories

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους