Καλό ταξίδι Νικόλα. Πολλά χρόνια πριν, μέσα στη σκληρή κρίση, το 2012-2013 ξεκίνησα να κατεβαίνω Αθήνα για την ανάπτυξη ενός επιχειρηματικού project που τότε ήταν η αφορμή να κάνω μερικές από τις πιο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπήρξαν κάποιοι άνθρωποι που πραγματικά με στήριξαν, χωρίς τότε να με γνωρίζουν σχεδόν καθόλου, σε μία εποχή όπου μετρούσα το κάθε ευρώ.

Κυριολεκτικά με κοίμισαν στο σπίτι τους για μήνες οι ξεχωριστοί Μιχάλης Ράλλης και Νίκος Πλέσσας.

Τους οποίους ευγνωμονώ πάντα για αυτό.

Αυτούς τους δύο ξεχωριστούς Ανθρώπους τους έφερε στη ζωή μου ο αείμνηστος «δεύτερος πατέρας μου», ο μοναδικός «θείος» Νίκος Σούγελας.

Με το Νίκο λοιπόν, την πρώτη φορά που κατεβήκαμε στην Κρήτη, στο Ηράκλειο για να αναπτύξουμε εκεί την επιχειρηματική δραστηριότητα, μου γνώρισε τον ανιψιό του.

Το αιώνιο παιδί, Νικόλα Μπουλίο.

Με το Νικόλα ζήσαμε πολλές ξεχωριστές στιγμές στα πολλά ταξίδια εκείνα τα χρόνια στην Κρήτη.

Μας και με φιλοξένησε κάθε φορά στο σπίτι, με τόση άνεση και αγάπη όσο λίγοι άνθρωποι.

Κάναμε τόσες και τόσες κουβέντες και όνειρα για το μέλλον.

Και για το τεράστιο δυναμικό του, το οποίο εμπόδιζε συχνά να βγει μαζικά και στο μεγαλείο που του άξιζε.

Ήταν εκεί στην 1η Δυναμική της Επιτυχίας και κάναμε παρέα την πρώτη μας πυροβασία.

Ηξερε να είναι δίπλα με το σωστό ρόλο σε κάθε περίσταση.

Να ακολουθεί τον ηγέτη εκεί που χρειαζόταν.

Να είναι δίπλα στα πιώματα και σε κάθε πιθανή μαλακία που έχουμε κάνει εκεί στο νησί.

Να στηρίζει κάθε εκδήλωση, δράση, σκέψη σα να είναι δική του.

Και να κάνει πάντα μεγάλα όνειρα.

Χαθήκαμε στην πορεία και είχαμε μία αραιή επαφή τα τελευταία χρόνια.

Πάντα όμως με πολλή αγάπη, σεβασμό και, θεωρώ, φιλία. Το Σεπτέμβριο μιλήσαμε για να μου πει ότι θα έρθει ξανά στη Δυναμική γιατί το θέμα υγείας που είχε, επιδεινώθηκε και ήθελε να πάρει το μπουστάρισμα για να το αντιμετωπίσει.

Και ήρθε.

Και ένιωσα τεράστια περηφάνια που τον γνώρισα στους τωρινούς μοναδικούς ανθρώπους που είναι κοντά στα ωραία πράγματα που συνδημιουργούμε. Στην Όλγα, την Ειρήνα, τη Μαρίνα και στην υπόλοιπη ομάδα.

Κι εκείνος χαμογελούσε γιατί ήξερε πολύ καλά και τον Αλέξιο στην προ-ΑποφασίΖΩ εποχή με εμπειρίες που προς τιμήν του δε μοιράστηκε ποτέ πουθενά. Ο Νικόλας, ο Μπουλίος όπως πάντα τον έλεγα γιατί γέμιζε το στόμα μου, σήμερα επέλεξε να φύγει από τη ζωή.

Εδωσε τη μάχη του αντρίκια, παλικαρίσια όπως εκείνος ήξερε.

Αλλά η αρρώστια νίκησε.

Μπουλίε… κάνε ρε συ μία αγκαλιά στο Σούγελα εκεί πάνω.

Και πες του πως τηρώ καθημερινά την υπόσχεση που του έδωσα.

Και σου υπόσχομαι πως εκείνο το μεγάλο που κάποτε οραματίστηκες και δεν πρόλαβες να το δημιουργήσεις, θα βρω τρόπο να γίνει.

Για πάρτη σου.

Σε ευχαριστώ για τις όμορφες στιγμές και δε θα ξεχάσω ποτέ πως ήσουν εκεί όταν ήμουν στα πολύ χαμηλά και πριν τα νέα ξεκινήματα που οδήγησαν σήμερα εδώ. Σε αγαπώ. ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους