Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι 2003 και καλεί ο Δήμος Κομοτηνής ένα τσούρμο καλλιτέχνες από την Αθήνα υπό την εποπτεία του ποιητή Αντρέα Παγουλάτου.

Μεταξύ αυτών, η Μαρίζα Κωχ, η Νένα Βενετσάνου, ο Βασίλης Γισδάκης, ο Γιώργης Χριστοδούλου, η Καίτη Κουλλιά, η ηθοποιός Εύα Κοταμανίδου, ο Παγουλάτος, ο συνθέτης και πιανίστας Τάσος Καρακατσάνης, η ποιήτρια Μαρία Λαγγουρέλη, αρκετοί άλλοι ποιητές, εγώ και ο σκηνοθέτης Λευτέρης Ξανθόπουλος.

Εμένα θα παιζόταν το ντοκιμαντέρ για τη Φλέρυ Νταντωνάκη, που λίγους μήνες πριν είχε φορτωθεί με βραβεία, και του Λευτέρη ένα σπάνιο ντοκιμαντέρ για τον Μίλτο Σαχτούρη.

Τέτοια ωραία πράγματα γίνονταν τότε, αναχωρήσαμε θυμάμαι ένα τεράστιο γκρουπ από καλλιτέχνες που ήμασταν και φίλοι όλοι μεταξύ μας.

Όλοι με το αεροπλάνο! Όλοι εκτός από μένα, τον Τάσο Καρακατσάνη και τη Μαρίζα Κωχ.

Φοβόμουν πολύ τότε τα αεροπλάνα, τα απέφευγα όποτε μπορούσα, ο Τάσος τα φοβόταν περισσότερο κι από μένα, οπότε η Μαρίζα, που δεν φοβόταν τα αεροπλάνα, είπε να έρθει μαζί μας για να απολαύσει το ταξίδι με το τρένο. "Θέλω να βλέπω τα κοκκινισμένα φύλλα στα δάση τώρα που αλλάζει ο καιρός" έλεγε η Μαρίζα.

Τέλος πάντων, μπήκαμε σ' ένα παντέρημο βαγόνι, όπου μπορούσαμε να απλωθούμε και να κάτσουμε σ' όποια θέση θέλαμε.

Μπροστά - μπροστά καθόταν μία μεσήλικη τρανς γυναίκα μόνη της.

Ήταν η μοναδική συνεπιβάτιδα μας στο βαγόνι. Η Μαρίζα, μια και το ταξίδι ήταν πολύωρο και την έβλεπε που ήταν ολομόναχη, ήθελε να της πιάσει την κουβέντα.

Δεν είχε καταλάβει, βέβαια, ότι επρόκειτο για τρανς γυναίκα.

Έβγαλε, λοιπόν, απ' την τσάντα της μερικά CD με παιδικά τραγούδια, πήγε από πάνω της, της τα έδωσε και της είπε: "Να, ένα δωράκι από μένα για τα παιδιά σου ή τα εγγονάκια σου". Η άλλη μάλλον αιφνιδιάστηκε, μπορεί και να μην είχε ιδέα ποια ήταν η Κωχ, μπορεί και να τά'χασε που της έκανε ντου μια αφράτη ξανθιά όψιμη χίπισσα, οπότε της απάντησε με μια φωνή που δεν είχε την παραμικρή θηλυκότητα: "Ποια παιδιά μου, μαντάμ, με δουλεύεις;" Δεν ξέρω τι άλλο ειπώθηκε σ' αυτή την πρώτη τους συνάντηση μες στο βαγόνι, είδαμε πάντως τη Μαρίζα να κάθεται δίπλα της (δεν κουνήθηκε από κει μέχρι να φτάσουμε στην Κομοτηνή). Δύο πράγματα θυμάμαι σαν όνειρο: Να τις βλέπω μέσα από το κενό των καθισμάτων, αφού εμείς καθόμασταν πιο πίσω τους.

Η τρανς γυναίκα είχε γύρει στον ώμο της Μαρίζας και της κρατούσε το χέρι.

Συνομιλούσαν χαμηλόφωνα.

Και μετά θυμάμαι όταν φτάσαμε στον προορισμό μας.

Κατεβαίνοντας από το τρένο, είδα τη Μαρίζα θλιμμένη, πραγματικά όμως. "Τι λέγατε τόσες ώρες;" τη ρώτησα κι η Μαρίζα αναστέναξε, έσκυψε το κεφάλι και είπε μόνο μια φράση: "Το καημένο"...Ποτέ δεν την ξαναρώτησα τη Μαρίζα γι' αυτό και ποτέ κι η ίδια δεν ξανάκανε καμία αναφορά, πράγμα που εκτίμησα αφάνταστα για το ήθος της Κωχ απέναντι στους συνανθρώπους μας.

Στη φωτογραφία από το αρχείο μου, πάντως, δεν είναι η Μαρίζα του 2003, αλλά του 1973. Να δω πότε επιτέλους θα κάνω αυτό το ντοκιμαντέρ για τη Μαρίζα Κωχ...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους