Τι αριστούργημα ΑΙ είν' αυτό; Θα το τυπώσω να μου το κεντήσουν να το κάνω κάδρο, όπως είχαμε στο πατρικό μου τα γνωστά πορτραίτα που συναντούσες σε όλα τα μικροαστικά σπίτια των eighties. Εμείς στο...
Τι αριστούργημα ΑΙ είν' αυτό; Θα το τυπώσω να μου το κεντήσουν να το κάνω κάδρο, όπως είχαμε στο πατρικό μου τα γνωστά πορτραίτα που συναντούσες σε όλα τα μικροαστικά σπίτια των eighties.
Εμείς στο σαλόνι μας είχαμε το Nησί των Πειρατών, ένα πολύ μεγάλο κάδρο.
Και στον ένα τοίχο μια κοπέλα εποχής ροκοκό.
Όλα τα είχε κεντήσει η μάνα μου.
Είχαμε κι έναν άλλο πίνακα, έναν γέρο ηλικιωμένο που έπινε μόνος του καφέ στον καφενέ, αλλά τον πατέρα μου τον "έριχνε" ψυχολογικά και τον έκλεισε μέσα στη ντουλάπα της κρεβατοκάμαρας.
Στην ίδια ντουλάπα υπήρχε αποθηκευμένος και ο Ιησούς Χριστός σε μία τεράστια εικόνα με τζάμι μπροστά κιόλας, θυμίζοντας τον γλυκό Μεσσία των σχολικών βιβλίων.
Μια φορά πήγε να τον βάλει η μάνα μου τον Χριστό στο σαλόνι και την πρόγκηξε ο άθεος κομμουνιστής πατέρας μου: "Βάλε και κάνα μανουάλι κι όποιος μπαίνει δω μέσα να ανάβει κι ένα κεράκι". Τι να απόγιναν αυτά τα κάδρα; Να πετάχτηκαν; Δεν θυμάμαι καθόλου...Μόνο τη φωτογραφία του γάμου των γονιών μου πήρα πριν αδειάσει το σπίτι και πουληθεί.
Ακόμη και τα στέφανα τους, από το 1960, που πλέον έγιναν συρματόσχοινα.
Πραγματικά θα κάνω αυτή τη φωτογραφία με την Πλάτωνος κέντημα για τον τοίχο.
Έχει κάτι ναΐφ, νοσταλγικό, ικανό να με κάνει να ξαναθυμηθώ όλη τη ζωή που πέρασε... Υ.Γ. Αυτός ο Anwar Jitou ζωγραφίζει, ρε παιδί μου!
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους