Original Post

Πλήρες Κείμενο:

#Rebranding το αληθινό.,. & #JustMyTwoCents: The Book ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2: OH! LALA TIMES Ζούμε αναμφίβολα σε ενδιαφέρουσες εποχές.

Ολιγαρχες παλαιάς κοπής όπως ο εξ Ανατολής... και η ομάδα του, νιώθουν πως η εποχή της παντοδυναμίας τους ξεπερνιέται.

Εξ ανατολών πάλι, ο κινέζικος δράκος βρυχάται και περιμένει τον επιθανάτιο ρογχο της αυταρχικής αμερικανικής ελίτ που θεωρεί πως ο κόσμος είναι αποκλειστικά δικός της, η οποία ελίτ βρίσκεται σε εμφύλιο πόλεμο με την αμερικανική ελίτ που επιθυμεί συνεργασία και business με τον νέο κόσμο που αναδύεται και που δεν έχουμε φανταστεί ακόμη ποιος θα είναι.

Πριν 300 χρόνια, πάνω κάτω , η βιομηχανική επανάσταση έφερε το τέλος του τότε κόσμου.

Ή φεουδαρχία, η βασιλεία, η αυτοκρατορική εξουσία βρέθηκαν μέσα σε λίγα χρόνια σε παρακμή.

Μια νέα τάξη (πραγμάτων, αξιών και ανθρώπων) αναδύθηκε και χαρη στη βιομηχανική επανάσταση, την πρόοδο και το ανοιχτό εμπόριο που αυτή έφερε, απαίτησε και απέκτησε καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, εκπαίδευσης, περισσότερη γνώση συσσωρεύτηκε στη φυσική, τη χημεία, Χάρη δε στο συνδυασμό με τον Διαφωτισμό δημιουργήθηκαν νέα κοινωνικά πολιτικά οικονομικά συστήματα.

Οδήγησε σε σε εκθετική αύξηση του προσδόκιμου ζωής αλλά και του αριθμού των κατοίκων του πλανήτη.

Σε τέτοιους βαθμούς μάλιστα που σήμερα με 8 δις πληθυσμό, λιγότεροι βρίσκονται σε δυσμενείς συνθήκες διαβίωσης από ότι πριν 200 χρόνια με τον τότε πληθυσμό να είναι κάτι λιγότερο από 1,5 δις άνθρωποι.

Σήμερα η ανθρωπότητα βρίσκεται σε ένα νέο μονοπάτι.

Η τεχνητή νοημοσύνη (ναι αυτή που δε μπορεί να απεικονίσει 5 δάχτυλα στο χέρι αν και βασικα μπορούσε και μπορεί αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) μετασχηματίζει τα πάντα.

Είτε θα προσαρμοστούμε ή όχι και θα γίνουμε redundant στην καλύτερη ή obsolete στη χειρότερη περίπτωση.

Και εδώ υπάρχει μια δυσάρεστη αλήθεια που συχνά αποφεύγουμε: - Οι δυσαρεστημένοι πολίτες μιας χώρας είναι πολύ πιο εύκολο να χειραγωγηθούν από μια ξένη δύναμη.

Όχι επειδή είναι απαραίτητα ανόητοι.

Αλλά επειδή όταν ένας άνθρωπος νιώθει (σημειώστε το "νιώθει") εγκαταλελειμμένος, περιφρονημένος ή προδομένος από το ίδιο του το κράτος, γίνεται πιο δεκτικός σε οποιονδήποτε του προσφέρει μια απλή εξήγηση, έναν εχθρό, μια υπόσχεση ή μια ψευδαίσθηση δικαίωσης.

Η ξένη επιρροή δεν φυτρώνει στο κενό.

Πατά πάνω σε πραγματικές πληγές.

Πάνω σε φτώχεια, αδικία, ανασφάλεια, περιφρόνηση, θεσμική αποτυχία και συλλογική απογοήτευση.

Εκεί όπου το κράτος αφήνει κενό εμπιστοσύνης, κάποιος άλλος έρχεται να το γεμίσει.

Ο έλεγχος της τεχνητής νοημοσύνης δεν είναι απλώς τεχνολογικό ζήτημα.

Είναι πάλη εξουσίας μεταξύ ελίτ.

Από τη μία, ο κινέζικος δράκος και η φιλοσυνεργατική, εμπορική ελίτ των ΗΠΑ, που βλέπει τον νέο κόσμο ως πεδίο συναλλαγών, επιρροής και business.

Από την άλλη, οι απομονωτιστικές ελίτ των ΗΠΑ και η ολιγαρχική ελίτ της Μόσχας, βλέπουν την τεχνολογία όχι ως εργαλείο ανοίγματος, αλλά ως μηχανισμό ελέγχου, πίεσης και αποσταθεροποίησης.

Γιατί όποιος ελέγξει την τεχνητή νοημοσύνη, δεν ελέγχει απλώς μια αγορά.

Ελέγχει την πληροφορία.

Την ταχύτητα διάδοσης της πληροφορίας.

Την κατασκευή συναισθήματος.

Την ψευδαίσθηση της αλήθειας.

Την ικανότητα να προκαλεί σύγχυση, θυμό, φόβο, μίσος, ελπίδα ή μαζική καχυποψία μέσα σε μια κοινωνία.

Με απλά λόγια: όποιος ελέγχει τα νέα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης, μπορεί αύριο να ελέγχει το εμπόριο, την πολιτική, τη δημόσια συζήτηση, ακόμη και την ίδια την κοινωνική συνοχή. Απίθανο; Γίνεται ήδη.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην Ελλάδα και όχι μόνο, έχουν γεμίσει με εικόνες και ιστορίες που μοιάζουν αθώες, συγκινητικές, ανθρώπινες.

Ιστορίες για ποδοσφαιριστές, αθλητές, καλλιτέχνες, διάσημους, “καλούς ανθρώπους”, “κακούς ανθρώπους”, “προδότες”, “ήρωες”, “θύματα” και “εχθρούς”. Ιστορίες γραμμένες λες και ο συντάκτης ήταν παρών στα κρίσιμα δευτερόλεπτα ενός γεγονότος, με κάθε λεπτομέρεια, με κάθε βλέμμα, με κάθε δάκρυ, με κάθε εσωτερική σκέψη του πρωταγωνιστή.

Λες και ο κάθε άγνωστος λογαριασμός των social media απέκτησε ξαφνικά τον οίστρο του Χέμινγουεϊ και την πρόσβαση ενός αυτόπτη μάρτυρα.

Μόνο που στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχουμε δημοσιογραφία.

Έχουμε συναισθηματική σκηνοθεσία.

Και εδώ βρίσκεται ο πυρήνας της κοινωνικής μηχανικής: σε λίγους μήνες, ίσως και σε λίγες εβδομάδες, οι περισσότεροι δεν θα θυμούνται ακριβώς τι διάβασαν.

Θα θυμούνται όμως πώς ένιωσαν.

Θα θυμούνται ότι θύμωσαν.

Ότι συγκινήθηκαν.

Ότι μίσησαν.

Ότι ένιωσαν πως “κάποιοι μας κοροϊδεύουν”. Ότι “όλοι είναι εναντίον μας”. Ότι “μόνο εμείς βλέπουμε την αλήθεια”. Ότι “υπάρχει ένας εχθρός” και ότι πρέπει να σταθούν απέναντί του.

Αυτό επιχειρείται όλο και πιο έντονα τα τελευταία χρόνια στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Όχι επειδή δεν συνέβαινε και παλιότερα. Συνέβαινε.

Αλλά πλέον γίνεται με μεγαλύτερη ταχύτητα, μεγαλύτερη ακρίβεια και μεγαλύτερη βιομηχανική κλίμακα.

Ο στόχος δεν είναι πάντα να πειστεί ο πολίτης για κάτι συγκεκριμένο.

Πολλές φορές ο στόχος είναι απλώς να αποσυντονιστεί.

Να κουραστεί.

Να θυμώσει.

Να χάσει την εμπιστοσύνη του σε θεσμούς, ανθρώπους, ειδήσεις, διαδικασίες, ακόμη και στην ίδια του την κρίση.

Να αρχίσει να μισεί τον “άλλο”. Τον πολιτικό αντίπαλο.

Τον ξένο.

Τον δημοσιογράφο.

Τον επιστήμονα.

Τον γείτονα.

Τον δημόσιο υπάλληλο.

Τον μετανάστη.

Τον πλούσιο.

Τον φτωχό.

Τον “συστημικό”. Τον “αντισυστημικό”. Και αν δεν υπάρχει εχθρός; Τότε κατασκεύασε έναν.

Γιατί μια κοινωνία που φοβάται και μισεί είναι πιο εύκολη στη χειραγώγηση από μια κοινωνία που σκέφτεται.

Μια κοινωνία που είναι διαρκώς θυμωμένη δεν συζητά. Αντιδρά.

Δεν αναλύει. Επιτίθεται.

Δεν αναζητά λύσεις.

Ψάχνει ενόχους.

Και εκεί ακριβώς η τεχνητή νοημοσύνη γίνεται επικίνδυνη όχι επειδή “σκέφτεται”, αλλά επειδή μπορεί να χρησιμοποιηθεί από ανθρώπους που σκέφτονται πολύ καλά πώς να χειραγωγήσουν όσους δεν έχουν χρόνο, παιδεία, ψυχραιμία ή εμπιστοσύνη για να αντισταθούν.

Η μάχη του μέλλοντος δεν θα γίνει μόνο με στρατούς, αγωγούς, δασμούς, νομίσματα και εμπορικές συμφωνίες.

Θα γίνει με εικόνες.

Με αφηγήσεις.

Με ψεύτικες μνήμες.

Με τεχνητά συναισθήματα.

Με κατασκευασμένους εχθρούς.

Και το πιο ανησυχητικό; Οι περισσότεροι δεν θα καταλάβουν καν ότι βρίσκονται στο πεδίο μάχης. It's Just My Two Cents...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους