Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γράφω κάθε χρόνο για το 1968 και τα σημαδιακά γεγονότα του Μάη, αλλά κάθε φορά φοβάμαι...Φοβάμαι την φθορά που επήλθε και τον μύθο τόσων χρόνων, που δυστυχώς ξεθώριασαν και έσβησαν πολλά.

Ήμουν στην εφηβεία εδώ και πάνω από 45 τόσα χρόνια, το 1978-79, όταν πρωτοάκουγα για την 10ετή επέτειο τότε από τον φοιτητικό και τον εργατικό ξεσηκωμό του Μάη στο Παρίσι, την Άνοιξη της Πράγας στη Τσεχοσλοβακία με την καταστολή του Ντούμπτσεκ και την κατάπνιξη κάθε φιλελεύθερης και δημοκρατικής φωνής από τα τανκς της «μαμάς Σοβιετίας»... Και βέβαια, την ιστορική Ολομέλεια του Φλεβάρη στη Βουδαπέστη τον ίδιο χρόνο, με την διάσπαση του ΚΚΕ και την δημιουργία του ΚΚΕ εσωτ. από πολλά στελέχη που δρούσαν εδώ στην Ελλάδα και ήταν αντίθετοι με την πατερναλιστική πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης έναντι των αδελφών κομμάτων στην Ευρώπη.

Εάν θυμάμαι καλά οι Παρτσαλίδης, Ζωγράφος, Δημητρίου ήταν οι πρώτοι που διαφώνησαν και μαζί με άλλους αποχώρησαν... Μισός αιώνας και βάλε, με αέναες συζητήσεις, χιλιάδες βιβλία και αναλύσεις, πυξίδα αναμφισβήτητη για αγώνες και καθοδήγηση, αλλά και χίμαιρες διαψεύσεων. Τόσα όνειρα και «φωνές με σιγουριά» γεμάτα τόσες αυταπάτες...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους