Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Φανή Κεχαγιά, με αφορμή το νέο της βιβλίο «Είμαι αυτό που είμαι», μας συστήνει ήρωες καθημερινούς αλλά «επαναστάτες», που αρνούνται να ζήσουν σύμφωνα με τα κοινωνικά στερεότυπα.

Στη συνέντευξή της, εξηγεί ότι δεν την ενδιαφέρουν οι προκλητικοί ή οι διάσημοι, αλλά οι «σημαντικά ασήμαντοι» άνθρωποι — εκείνοι που κρύβονται στις σκιές, είναι μοναχικοί ή ντροπαλοί, αλλά παραμένουν αληθινοί.

Ακολουθεί η συνέντευξή που έδωσε στο Jack For Lion News: ​ 1.Στο διήγημα «Καλλιτέχνιδα», η ηρωίδα διαχωρίζει την εξωτερική εμφάνιση από το βάθος της ψυχής με έναν τρόπο σοκαριστικό αλλά και βαθιά φιλοσοφημένο.

Είναι όλη η συλλογή μια προσπάθεια να σπάσουμε τις «βιτρίνες» των ανθρώπων; -Κατά μία έννοια, ναι.

Οι ήρωες της συλλογής Είμαι αυτό που είμαι, όπως και της προηγούμενης συλλογής (του Είμαι…), είναι –όπως επεσήμανε η δημοσιογράφος Κυριακή Τσολάκη στην πρώτη παρουσίαση του βιβλίου στη Θεσσαλονίκη– οριακοί.

Με αυτό εννοώ πως είναι άνθρωποι καθημερινοί μεν, αλλά που κινούνται, δρουν και σκέφτονται έξω από τα στενά πλαίσια που θέτει η κοινωνία για τις στερεοτυπικές ταυτότητες.

Οι ήρωές μου κάνουν την προσωπική τους επανάσταση με το να είναι απλώς αυτό που είναι. 2.Η ηρωίδα σου θεωρεί το βιτριόλι «έργο τέχνης». Εσύ, ως δημιουργός, πιστεύεις ότι η λογοτεχνία οφείλει να είναι εξίσου «διαβρωτική» για να αφυπνίσει τον αναγνώστη; -Ευχαριστώ για την ιντριγκαδόρικη ερώτηση! Διαβρωτική δεν ξέρω αν οφείλει να είναι, καθόσον η διάβρωση, ακόμη κι αν χρησιμοποιείται μεταφορικά μέσα σε εισαγωγικά, ενέχει αρνητικό πρόσημο.

Θα μπορούσα να δεχτώ το «διαβρωτική» μόνο αν έχει τη σημασία του «μεταμορφωτική», ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για τον καθένα.

Σίγουρα πιστεύω πως, αν η λογοτεχνία θέλει πράγματι να αφυπνίζει, έχει χρέος να υπερβαίνει τα, κατά κόσμον, εσκαμμένα, να είναι σε κάποιον βαθμό αποκλίνουσα, να ωθεί τον αναγνώστη στο ξάφνιασμα που φέρνει το αναπάντεχο συναπάντημα με αλήθειες τις οποίες δεν είχες σκεφτεί ως τώρα.

Τη λογοτεχνία που εγώ διαβάζω τη θέλω «αναπάντεχη». 3.Σε έναν κόσμο που επιβάλλει προσωπεία, πόσο δύσκολο είναι για τους ήρωές σου —αλλά και για εσένα ως Σερραία δημιουργό— να υποστηρίξετε αυτή την απόλυτη δήλωση ταυτότητας; - Για τους ήρωές μου δεν είναι καθόλου δύσκολο να αποτινάξουν το προσωπείο της προκάτ ταυτότητας.

Οι ήρωές μου κάνουν ό,τι επιθυμούν, λένε αυτό που θέλουν να πουν, είναι, όπως είπαμε και πιο πάνω, «οριακοί», ζουν έξω από ταυτότητες, αποδεχόμενοι αυτό που εντέλει είναι.

Αυτό για μένα θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο αν δεν υπήρχαν οι λογοτεχνικοί μου ήρωες, μέσα από τους οποίους μαθαίνω κι εγώ πόσο απελευθερωτικό είναι να είσαι ο εαυτός σου. 4.Έχοντας γράψει από παραμύθια μέχρι έντονα κοινωνικά διηγήματα, πού νιώθεις ότι «ακουμπάει» περισσότερο η δική σου ανάγκη για έκφραση; -Σίγουρα στον πεζό λόγο, είτε στο διήγημα, κυρίως όμως στο μυθιστόρημα.

Είμαι πολύ πιο δημιουργικά και λυτρωτικά αυτό που είμαι γράφοντας μυθιστόρημα.

Η μεγάλη φόρμα είναι η μεγάλη μου αγάπη. 5.Η ηρωίδα του διηγήματος νιώθει ευλογία την ανυπαρξία της.

Είναι τελικά οι «σημαντικά ασήμαντοι» άνθρωποι οι πιο ενδιαφέροντες πρωταγωνιστές στη λογοτεχνία σου; -Για μένα, ναι.

Οι φωνακλάδες ήρωες, οι επιδειξιομανείς, οι έχοντες περί πολού τον εαυτό τους, δεν έχουν για μένα ενδιαφέρον.

Αυτοί μιλούν μόνοι τους, δεν χρειάζονται εμένα να τους αναδείξω συγγραφικά.

Με ενδιαφέρουν οι χαμηλόφωνοι, οι κρυφοεπαναστάτες, οι κατατρεγμένοι, οι προβληματικοί, όσοι κρύβονται στις σκιές από συστολή ή από μοναξιά. Οι ασήμαντοι είναι για μένα σημαντικοί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους