Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα "δαχτυλικά αποτυπώματα" των άστρων Έχουν περάσει τέσσερεις αιώνες από τότε που ο Γαλιλαίος έστρεψε στον ουρανό το τηλεσκόπιο που ο ίδιος κατασκεύασε.

Αντίκρισε μαγεμένος τα δαχτυλίδια του Κρόνου, και από τότε δεν ξεκόλλησε τα μάτια του από τον μαγικό κόσμο των πλανητών και των άστρων! Τα άστρα ασκούν μεγάλη γοητεία στους ανθρώπους.

Ίσως επειδή κι εμείς είμαστε πλασμένοι από τα ίδια υλικά με αυτά, όπως έχει αποδειχθεί.

Για παράδειγμα ο σίδηρος, που βρίσκεται στο κέντρο του μορίου της αιμοσφαιρίνης μας, σχηματίζεται στους πυρήνες των άστρων.

Τι είναι όμως τα άστρα; Σύμφωνα με τους επιστήμονες δεν είναι τίποτε άλλο από ουράνια σώματα που βρίσκονται σε κατάσταση θερμοπυρηνικής σύντηξης.

Σ’ αυτά συντήκονται άτομα Υδρογόνου(Η) σε άτομα Ηλίου(He), και στην συνέχεια με διαδοχικές συντήξεις σχηματίζονται όλα τα χημικά στοιχεία.

Από τα ελαφρύτερα έως τα βαρύτερα.

Μέσα στις καρδιές των άστρων, λοιπόν, γεννιούνται και τα 92 χημικά στοιχεία που δομούν τον κόσμο της ύλης, άρα και τα σώματά μας.

Όλα ξεκινούν από το ελαφρύτερο Υδρογόνο, μέχρι να σχηματιστεί κατά την έκκρηξη των υπερκαινοφανών και το βαρύτερο όλων, το Ουράνιο.

Όλα μέσα στις φλεγόμενες καρδιές των άστρων! Το εκπληκτικό είναι, πως κάθε άστρο έχει την δική του ταυτότητα.

Κάτι σαν αστρικά «δακτυλικά αποτυπώματα», που έχουν άμεση σχέση με την χημική του σύσταση.

Πώς όμως παίρνουμε αυτά τα «δακτυλικά αποτυπώματα» εμείς τα ταπεινά ανθρωπάκια, και μάλιστα όταν τα περισσότερα από τα τρισεκατομμύρια αστεριών, βρίσκονται σε ιλιγγιώδεις αποστάσεις από την μικρούλα μας Γη; Ναι αυτά βρίσκονται χιλιάδες, εκατομμύρια ή και δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά μας, αλλά μας στέλνουν έναν ταχύτατο εκπρόσωπό τους.

Το ταξιδιάρικο φως τους, που τρέχει σαν παλαβό μέσα στον χωροχρόνο, και φτάνει μέχρι τα τηλεσκόπιά μας! Το φως κουβαλάει μέσα στις συχνότητές του, εκτός από την εικόνα των σωμάτων που το εκπέμπουν, και ένα σωρό άλλες πληροφορίες.

Το φως «μιλάει» και μας αποκαλύπτει όλα τα καλά κρυμμένα μυστικά των άστρων.

Αρκεί να γνωρίζουμε την φωτεινή του γλώσσα! Και σήμερα την γνωρίζουμε πολύ καλά.

Φαρσί που λέγαμε κάποτε! Ας πάψω όμως να είμαι μυστηριώδης και ας γίνω πιο σαφής.

Από την εποχή ακόμη του Νεύτωνα, που απέδειξε με ένα πρίσμα ότι το λευκό φως αναλύεται σε επιμέρους χρώματα (ουράνιο τόξο), οι επιστήμονες δεν έπαψαν να πειραματίζονται με το φως στα εργαστήριά τους.

Κάποια στιγμή διαπίστωσαν ότι κάθε χημικό στοιχείο, όταν βρίσκεται σε κατάσταση διάπυρου αερίου, εκπέμπει μια χαρακτηριστική φωτεινή συχνότητα.

Άλλην το αέριο Υδρογόνο, άλλην το αέριο Ήλιο, άλλην οι ατμοί Νατρίου, Καλίου, Σιδήρου κλπ.

Το περίεργο είναι ότι συμβαίνει και το αντίστροφο.

Οι ατμοί των παραπάνω στοιχείων απορροφούν από το λευκό φως, όταν αυτό περάσει από μέσα τους, ακριβώς την ίδια συχνότητα που αυτά εκπέμπουν όταν υπερθερμανθούν.

Μόλις λοιπόν το λευκό φως φύγει από την επιφάνεια ενός άστρου, καθώς διαπερνά την ατμόσφαιρά του, χάνει μερικές από τις συχνότητές του ανάλογα με την σύσταση αυτής της ατμόσφαιρας.

Κάθε χημικό συστατικό της απορροφά την δική του χαρακτηριστική ακτινοβολία, αυτήν ακριβώς που εκπέμπει όταν ακτινοβολεί.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, να «ξεδοντιάζεται» το συνεχές φάσμα του λευκού φωτός από μερικές συχνότητές του, δηλαδή από μερικά του χρώματα (φάσμα απορρόφησης). Αυτή η ξεδοντιασμένη φασματική εικόνα του αστρικού φωτός ταξιδεύει, διανύοντας τεράστιες αποστάσεις, και κάποια στιγμή φτάνει στα όργανα ενός τηλεσκοπίου που την καταγράφει.

Και ο αστροφυσικός που γνωρίζει την γλώσσα των άστρων, την «διαβάζει». Βλέπει τα «γράμματα» που λείπουν και είναι βέβαιος ότι στην ατμόσφαιρα τού υπό παρατήρησιν άστρου υπάρχουν π.χ ατμοί Νατρίου.

Στην συνέχεια «φακελώνει» το άστρο του, και το βαφτίζει κιόλας.

Δεν ξέρω αν τα τρεμοσβήνοντα αστεράκια ενοχλούνται απ’ όλη αυτή την περιέργεια των ανθρώπων.

Νομίζω πως όχι.

Μάλλον θα μας βλέπουν με συμπάθεια, όπως τον Μικρό Πρίγκιπα του Εξυπερύ.

Που είχε το δικό του άστρο και φρόντιζε να το ανάβει κάθε βράδυ! Μας αγαπούν τα άστρα, αφού και εμάς ένα άστρο μας γέννησε.

Το δικό μας άστρο, ο Ήλιος μας.

Μας αγαπούν και μας απλώνουν τα φωτεινά τους χέρια.

Για να τους πάρουμε τα «δακτυλικά τους αποτυπώματα» και να καταλάβουμε ότι κι εμείς παιδιά του φωτός είμαστε. Κι ας το ξεχνούμε τόσο συχνά καθώς σερνόμαστε πάνω σ’ αυτήν την φλούδα γης!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους