Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θέλω να σταθώ στο σημείο αυτό στον πρωταγωνιστή Στράτο Τζώρτζογλου. Υποδύεται επάξια έναν φορτισμένο συγκινησιακά πενηντάρη με απίστευτη ένταση, αλήθεια αλλά και αχαλίνωτο χιούμορ! Μου δίνει την εντύπωση ότι μέσα από το ρόλο αυτόν ξαναγεννιέται κυριολεκτικά, το χαίρεται... Κάνω λάθος; Καθόλου! Και για του λόγου το αληθές, έθεσα στον Στράτο την ερώτησή σου και μου απάντησε: "Ο ήρωας που υποδύομαι την ημέρα των γενεθλίων του, «εξομολογείται» στους καλεσμένους του, τη ματαίωση της ζωής του, όντας ο ίδιος πετυχημένος επαγγελματικά ως διαφημιστής, χάνει τον μεγάλο του έρωτα και με αυτή την αφορμή, εξομολογείται «την ματαιότητα του ναρκισσισμού», τη μανία του να αρέσεις με οποιοδήποτε κόστος, αλλά και την «απώλεια της αγάπης», την πίκρα του για το παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ, τον πνιγμό του πατέρα του στον Ατλαντικό, την απώλεια της γιαγιάς του που λάτρευε, τη ξεχωριστή μητέρα του, τον χωρισμό του από την γυναίκα του, που ήταν ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής του.

Ταυτόχρονα όμως, μιλάει με ενθουσιασμό για την "αξία της αγάπης χωρίς όρια", το πάθος του για μια νέα ζωή γεμάτη συμπόνια και τρυφερότητα για τους άλλους ανθρώπους, την αξία της φιλίας, την ελπίδα του να «ξαναγεννηθεί» ως καινούργιος άνθρωπος»! Λέει στους θεατές: " Έχω μόνο εσάς Ελάτε να τραγουδήσουμε και να μου ευχηθείτε: Να διώξω μακριά τον κακό εαυτό μου και εύχομαι …. Να ξαναγεννηθώ …. από την αρχή. «Αλήθεια, είναι αργά πια για να "αλλάξω"»; https://www.mousikogramma.gr/synenteukseis/arthro/minas_bintiadis_mesa_apo_to_paixnidi_me_tis_lekseis_thelo_o_theatis_na_ginetai_o_iroas_tou_ergou-6482/?fbclid=IwZnRzaARmc3ZleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZAo2NjI4NTY4Mzc5AAEeUkgttBlZkhCL96R3rS-hFiSep3X7rNGNcgNSBDrmL665XpO9QKFgeaitsbQ_aem_X0M0j89nM49ANCp6Afa_vg#gsc.tab=0

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους