Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όλοι αναρωτιούνται γιατί. Όσοι έχουμε σχέση με παιδιά, η, ασχολούμαστε με παιδιά, δυστυχώς ξέρουμε γιατί.

Και είναι συγκλονιστική η αλήθεια.

Γιατί έπαψε ο σεβασμός.

Για την ακρίβεια, έπαψε να διδάσκεται ο σεβασμός.

Κάποτε στα σχολεία ο σεβασμός διδάσκονταν. Επιβάλλονταν.

Με τον ένα ή άλλο τρόπο.

Με μαθήματα, με ασκήσεις, ακόμα και με ... τιμωρίες.

Από την άλλη υπήρχε και διδάσκονταν επίσης σεβασμός στο σπίτι.

Από τους γονείς.

Ακόμα και ο πιο αμόρφωτος γονέας με κάποιο τρόπο δίδασκε σεβασμό ακόμα και στο πιο ατίθασο η αντιδραστικό παιδί.

Το ίδιο ίσχυε και από την πολιτεία.

Υπήρχε έλεγχος σε πράξεις αντίστασης, πράξεις ανομίας, πράξεις βίας.

Δυστυχώς αυτά έχουν σταματήσει να ισχύουν.

Και για αυτό φταίει η ίδια η κοινωνία.

Η εξέλιξη της.

Η ελαστικότητα των νέων νόμων.

Η ανοχή της υποτιθέμενης δημοκρατικής ελευθερίας.

Κάποτε ο δάσκαλος παρατηρούσε αυστηρά ένα ατίθασο παιδί και ίσως να το τιμωρούσε με κάποιο τρόπο.

Και οι γονείς η συμφωνούσαν σιωπηλά η απλά δεν νοιάζονταν. " Εφ όσον το είπε ο δάσκαλος, κάποιο δίκιο θα είχε" Σήμερα αν ένας δάσκαλος παρατηρήσει ένα παιδί οι γονείς θα τον πάρουν τηλέφωνο και θα τον απειλήσουν με μήνυση.

Σήμερα αν ένα παιδί προκαλέσει βανδαλισμούς, πράξεις βίας σε άλλα παιδιά κανείς δεν τολμά να επέμβει.

Να μιλήσει.

Γιατί κινδυνεύει ο ίδιος.

Από τους γονείς του παιδιού η ακόμα και από τους φίλους η το ίδιο το παιδί με αντίποινα ενάντια σε αυτόν που τους εναντιώθηκε.

Χάθηκε ο σεβασμός.

Κάποτε δεν τολμούσαν τα παιδιά να μιλήσουν στον δάσκαλο.

Σήμερα καπνίζουν μαζί του.

Το λιγότερο είναι αυτό.

Δεν φταίνε τα παιδιά.

Τα παιδιά είναι σφουγγαράκια που ότι τους δίνεις το ρουφάνε.

Φταίνε οι νόμοι.

Φταίει η ελαστικότητα των νόμων.

Φταίει η ανοχή.

Ακόμα πιο σημαντικό, φταίει ο φόβος που προκαλεί αυτή η ανοχή και η ελαστικότητα.

Φταίει ότι οι γονείς πλέον δεν μπορούν να ελέγξουν τα παιδιά τους.

Αυτή η καταραμένη λανθασμένη ερμηνεία της δημοκρατικής ελευθερίας.

Η λανθασμένη ερμηνεία των δικαιωμάτων όλων.

Μικρών και μεγάλων.

Προπαντός αυτά.

Οι νόμοι που δεν ξέρουν τι υπερασπίζουν.

Το δίκιο; η το άδικο; Το σωστό η το λάθος; Την σιωπή η την αδιαφορία; Αναρωτιόμαστε γιατί . Γιατί όλοι είναι μπερδεμένοι.

Μικροί και μεγάλοι.

Εκπαιδευτικοί και γονείς.

Νομοθέτες και αυτοί που επιβάλουν τους νόμους.

Ένα τεράστιο μπέρδεμα.

Σε νόμους πολιτικούς, πολιτιστικούς, ηθικούς και κοινωνικούς.

Και μια δυστοπικη αδιαφορία.

Που εξελίσσεται σε φόβο.

Όλοι φοβούνται να μιλήσουν για το σωστό.

Το ηθικό.

Γιατί οι ίδιοι οι νόμοι, η ίδια η ηθική είναι μπερδεμένη.

Να γιατί.

Και χειροτερεύει.

Και θα χειροτερεύει συνεχώς.

Θα γίνει ανεξέλεγκτο.

Κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι να το σταματήσει.

Να το αποτρέψει.

Θα υπάρχουν μικρά νησάκια αντίδρασης. Αντίστασης.

Σε λίγα σχολεία.

Σε μερικές οικογένειες.

Από λίγους ευσυνηδητους ηρωικούς δασκάλους.

Και από λίγους επίσης ηρωικούς γονείς που θα αγωνίζονται να διατηρήσουν τις αξίες τα ιερά και τα όσια μιας κοινωνίας που καταρρέει εκ των έσω.

Πόσο όμως; Πόσο θα αντέξουν να αντιστέκονται στο τέρας αυτής της λανθάνουσας ηθικής και ελευθερίας; Μέσα σε όλο αυτό το δυστοπικό περιβάλλον και μέλλον τι μένει; Να συνεχίσουμε τον πόλεμο.

Εμείς και εσείς οι λίγοι "Δον Κιχώτες" Όσο αντέχουμε.

Δυστυχώς όμως είμαστε τόσο λίγοι.

Τόσο αστεία και τραγικά γραφικοί.

Αλλά υπερήφανοι γιατί ακόμα χτυπάμε τους πύργους με καλάμια.

Σαν τον Δον Κιχώτη.

Μια χαρακιά την κάνουμε.

Και αυτή είναι η νίκη, όχι η δική κη μας, αλλά για τα παιδιά μας.

Και ας μην την καταλαβαίνουν εκείνα.

Ας μην καταλαβαίνουν τις πληγές μας.

Εμείς όπως εκείνα τα παλιά χρόνια θυσιαζόμαστε αθόρυβα για αυτά.

Εμείς που μεγαλώσαμε κοιτάζοντας συγχρόνως και παράλληλα και την δουλειά μας αλλά και την υγεία της οικογένειας και της κοινωνίας μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους