Και πάλι περί ΜΑΡΦΙΝ! Τα πρώτα χρόνια μετά το γεγονός ήταν αρκετά τα Μέσα και οι δημοσιογράφοι που μας πλησίαζαν αλλά ματαίως, γιατί δεν θέλαμε να μας οδηγήσουν εκεί που αυτοί ήθελαν και προτιμούσαμε...

Πλήρες Κείμενο:

Και πάλι περί ΜΑΡΦΙΝ! Τα πρώτα χρόνια μετά το γεγονός ήταν αρκετά τα Μέσα και οι δημοσιογράφοι που μας πλησίαζαν αλλά ματαίως, γιατί δεν θέλαμε να μας οδηγήσουν εκεί που αυτοί ήθελαν και προτιμούσαμε την σιωπή γιατί για μας όλα όσα για χρόνια ζήσαμε έχουν σχέση και σύνδεση και δεν μπορούμε να απομονώσουμε τις αλήθειες μας από την συνάφεια των πραγμάτων! Όλοι αυτοί γνώριζαν ότι για την συγκεκριμένη υπόθεση/τραγικό συμβάν είμαστε οι μόνοι αυτόπτες και αξιόπιστοι μάρτυρες και παρ' ολίγον θύματα!Όταν σε ραδιοφωνική συνέντευξη είπαμε αλήθειες για πρώτη φορά που δεν άρεσαν σε καμία πλευρά, αμέσως βρεθήκαμε στα αζήτητα,ξεχαστήκαμε,λες και είχε πέσει γραμμή για "κόψιμο"... Μετά από χρόνια ευτυχώς μας θυμήθηκαν κάποιοι δημοσιογράφοι που σέβονται τα πρόσωπα και την αλήθεια και κάθε χρόνο τέτοια μέρα μας έδιναν βήμα για να μιλήσουμε και ναι θα το ξαναπώ είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να να μιλάμε για αυτό το γεγονός σε όλη του την έκταση και τις λεπτομέρειες! Ξαφνικά φέτος σιωπή! Ουδείς μας ενόχλησε! Αναμενόμενο! Γιατί ξαναθυμήσαμε στιγμές που κάποιοι θέλουν να ξεχάσουν γιατί σπάσαμε την σιωπή για πολλά γιατί είπαμε ότι ΕΥΤΥΧΩΣ Ή ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΠΟΥ ΕΊΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΕΚΕΙ, γιατί δεν ζητήσαμε κάτι γιατί δεν εξαργυρώσαμε γιατί είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να έχουμε σοβαρή τοποθέτηση άνευ συμφέροντος για το συμβάν! Καταλαβαίνω βεβαίως από διάφορα σχόλια ότι πολλοί χωρίς να διαβάζουν ούτε μία γραμμή από τα κείμενά μας σχολιάζουν εμμένοντας στις ιδεοληψίες,στο μικροσυμφέρον,στον μικρόκοσμο και' φυσικά στο στρατόπεδο που είναι ενταγμένοι ή ταυτισμένοι.

Σήμερα βρέθηκα για λίγο από το σημείο ανάμεσα σε παντελώς άγνωστα πρόσωπα, άσχετους δημοσιογράφους και κάμεραμαν και όταν κάποιος μου είπε ότι "είναι τα δεκαέξι χρόνια από την Μαρφίν" και του απάντησα "σε μένα το λές;" προφανώς κάποια συγγενής θύματος ή εργαζόμενη εκείνη την εποχή στην Μαρφίν με αναγνώρισε και φώναξε: Να μόνο αυτός ο κύριος ήταν τότε... Το μόνο πρόσωπο με το οποίο αγκαλιάστηκα και συνομίλησα είναι ο αγαπημένος μου και ξεχωριστός Κάιν(Παναγιώτης Παπαδόπουλος) που και αυτός έχει βρεθεί απέναντι σε ούγκανα και τοξικές καταστάσεις αρκετές φορές! Τώρα καθόμαστε με τον Ηλία Προβόπουλο, που δεν είναι τυχαίο ότι όταν επισκέφθηκε το σημείο σήμερα, έχασε με τρόπο μαγικό την ιστορική φωτογραφική του μηχανή και σχολιάζουμε βλέποντας διάφορες αναρτήσεις και σχόλια: Αν είναι δυνατόν να μιλάει αυτός και εκείνος,αν είναι δυνατόν διάφορα "πρόβατα" να αναμασούν την άποψη του τάδε και διάφορα φέικ νιούς και κάποιοι να επιμένουν σε μύθους και μπουρδολογίες χωρίς να βάζουν ελάχιστα την λογική μπροστά τους! Olanea: Περί ΜΑΡΦΙΝ… ΕΥΤΥΧΩΣ Ή ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΕΚΕΙ! (του Βασίλη Χατζηιακώβου)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους