Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλημέρα με μια σκέψη. 🙂 Δουλεύοντας ξανά τις ιστορίες με τον ήρωά μου, κατάλαβα πόσο εύκολα μπορεί μια παιδική ιστορία να μετατραπεί σε κήρυγμα.

Και μόλις γίνει κήρυγμα, το παιδί την απορρίπτει.

Γιατί τότε ο ήρωας παύει να είναι ήρωας.

Γίνεται απλώς ένας ακόμα ενήλικας που του λέει τι πρέπει να κάνει.

Και κάπου εκεί σκέφτηκα το γνωστό “show, don’t tell”, αυτή τη βασική αρχή μιας δυνατής αφήγησης.

Μη μου το λες.

Δείξ’ το μου.

Ο αναγνώστης, όπως και το παιδί, δεν θέλει μασημένη τροφή.

Δεν θέλει κάποιον να του εξηγεί συνεχώς τι πρέπει να καταλάβει.

Θέλει να δει πράξεις.

Να παρακολουθήσει μια σκηνή.

Να σκεφτεί.

Να νιώσει.

Να φτάσει μόνος του λίγο πιο βαθιά.

Και μετά σκέφτηκα: μήπως τελικά το ίδιο δεν ισχύει και στη ζωή; Λέμε συχνά: «Γιατί τα παιδιά δεν κάνουν αυτό που τους λέμε;» Μα ίσως γιατί τα παιδιά δεν κάνουν κυρίως αυτό που τους λέμε.

Κάνουν αυτό που βλέπουν.

Αν λες σε ένα παιδί ότι πρέπει να φοράει κράνος, αλλά το ανεβάζεις στο μηχανάκι χωρίς κράνος, τι νομίζειςότι θα κάνει αργότερα; Αν του λες ότι δεν πρέπει να λέει ψέματα, αλλά σε ακούει να λες ψέματα με άνεση, τι ακριβώς θα κρατήσει; Αν του μιλάς για σεβασμό, αλλά σε βλέπει να μιλάς υποτιμητικά στους άλλους, ποιο μάθημα θα μείνει; Τα παιδιά είναι πολύ πιο προσεκτικοί αναγνώστες της ζωής μας απ’ όσο νομίζουμε.

Διαβάζουν τις πράξεις μας.

Τις αντιφάσεις μας.

Τον τρόπο που φερόμαστε όταν νομίζουμε πως δεν μας παρατηρούν.

Γι’ αυτό, πριν θυμώσουμε που ένα παιδί δεν κάνει αυτό που του λέμε, ίσως αξίζει να αναρωτηθούμε: Του το δείχνουμε; Γιατί τελικά, και στην αφήγηση και στη ζωή, το πιο δυνατό μάθημα δεν είναι αυτό που εξηγούμε.

Είναι ο τρόπος που ζούμε. Και κυρίως, η συνέπεια ανάμεσα σε αυτά που λέμε και σε αυτά που κάνουμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους