Χριστός Ανέστη! Αναμνήσεις που ξεχνάμε ...φβ 5 Μαΐου 2021 Του Αγίου Εφραίμ και πάντα θυμάμαι κάτι τόσο παράξενο που συνέβει εκεί στην Μονή ,δεν είχα σχέση ιδιαίτερη με Εκκλησία κλπ πνευματικά, μόνο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ως νιάτο με ενδιέφερε η τέχνη και κοσμική ζωή άλλα χρόνια τότε όμορφα, ώσπου μου έριξε ο Θεός σφαλιάρα για να τον προσέξω και να μη χαθώ σε μια ζωή που αργά η γρήγορα θα απογοητευόμουν ως ονειροπόλα, ρομαντική και ευαίσθητη με λίγα λόγια 'χαζή'..Το βαρύ εγκεφαλικό της μάνας μου μ'αποτέλειωσε.

Εκεί στον Ευαγγελισμό 1 μήνα σε κώμα ,άρχισα προσευχές και ευχολόγια υπέρ υγείας κλπ και περίμενα.. Σε κάποια στιγμή ξύπνησε η μάνα και μου έδειχνε το στήθος πονούσε,έπαθε πνευμονικό οίδημα είπαν οι γιατροί,ω τι λαχτάρα έπαθα, έκοψα τρέχοντας στο περίπτερο να τηλεφωνήσω στ αδέλφια να κατέβουν,φοβόμουν να πάω δίπλα της έπαθα σοκ,.κι όταν τη σήκωσε αργότερα ο φυσιοθεραπευτής τρόμαξα δεν την γνώριζα όλα είχαν παραλύσει αυτό ήτανε, τσατίστηκα τόσο πολύ με τον Θεό και του΄λεγα και τζάπα το Πάτερ ήμών κι αυτός μ άλλαξε τα φώτα τελικά.

Μετά στο γυρισμό κατάκοιτη τελείως η μάνα, άντε κι ο πατέρας ανάπηρος που να την κοιτάξει ,αυτό ήταν τέλειωσα πάνω στα καλύτερά μου τέχνη,ζωή ,νιάτα, ώσπου μια φίλη μου δίνει ενα κομποσκοίνι απο τον Αγιο Εφραίμ έμαθα γι αυτόν και τα θαύματα κι άρχισα να τον παρακαλώ να κάνη θαύμα έκανα παραγγελιά η άσχετη γιατί ήθελα ν αρχίσω ξανά τη ζωή μου! Πάω στην Μονή και όντως ευωδίαζε εκεί που προσκύνησα και μετά κούνησε το καντήλι ένα μεγάλο με πολλά μαζί στην εικόνα του εκεί που καθόμουν κι έπαθα πλάκα, κοίταζα να βρώ κάτι να δω πως κουνιέται μόνο του ,είχε και πολύ κόσμο, έκανε κι ενας εξορκισμό σε μια πολύ όμορφη κοπέλα απο την είσοδο εξω ακόμη, και συνεχίστηκε και μέσα κατατρόμαξα... Εφυγα αφού τον παρακάλεσα να κάνη θαύμα στη μάνα μου να πιστέψω! Πέρασε ο καιρός είχα ξεχάσει και το κομποσκοίνι και την παραγγελιά απο την κούραση κλπ κι ενα πρωί το βρήκα στο προσκέφαλο με μια αίσθηση να ξαναπάω εκεί χαζό βέβαια κι αυτό Τότε ήταν που έγινε μια έκθεση στο Αέναον στην Κατεχάκη κι αποφάσισα να παρευρεθώ εστω την πρώτη βραδιά οπότε θα πήγαινα πρώτα στον Αγιο Εφραίμ,φύγαμε νωρίς με τον αδελφό μου γιατί στις 6 κλείνανε την πόρτα, κίνηση στο δρόμο κομποσκοίνι εγώ να μην κλείση η πόρτα να προλάβω και τα εγκαίνια, φτάσαμε 6 και κάτι,κλειστή η πόρτα χτυπούσα το κουδούνι οχι αυτές μέσα, δεν ανοίγανε,τσατίστηκα, εμ Αγιε λέω ήρθα, σ όλο το δρόμο σε παρακαλούσα για την πόρτα κλπ κλπ και τώρα τι; ζητούσα και τα ρέστα λες και ήμουν καμιά καλή χριστιανή.. Τελικά ανοιξαν επιτέλους και μπαίνουμε μέσα ντροπιάστηκα ακούγονταν τα τακούνια στο πλακάκι το ρημάδι χαλούσα την ησυχία ,φτάνοντας στην πόρτα αυτή που μπαίνεις μέσα όπως είναι στη φωτογραφία σε ενα μπαλκόνι βγαίνει έξαφνα σκυφτός ένας καλόγερος λεω μέσα μου τι χαμηλή πόρτα αυτή και μετά είδα ότι ήταν πολύ ψηλός κι αδύνατος, νιώσαμε ξαφνικό δέος κάτι παράξενο με τον αδελφό μου, αυτός κοίταζε την πόρτα που θα μπαίναμε, ήδη είχαμε φτάσει μα τι πολύ παράξενη αίσθηση ,πήγαμε μέσα προσκύνησα και πέθανα στο κλάμα αμέσως, ντροπιάστηκα, ήρθαν κάτι κυρίες και οι μοναχές και μας ρωτούσαν απο που και πως και τι, τελικά αντε να φύγουμε για την έκθεση να προλάβουμε κι εκεί κι αυτές μας βγάλαν μέχρι την κάτω πόρτα και ολο κουβέντα δεν μας άφηναν να φύγουμε,ενώ μας πέδεψαν να μπούμε ..λέω με το χαζό το μυαλό, να τους εβαλε κατσάδα ο Αγιος να ανοίξουν σε ενα άσχετο πνευματικά να ξυπνήσει να δεί Θεό; Πήγαμε καθυστερημένοι στη έκθεση γεμάτη κόσμο ,κι εγώ μάτια πρησμένα κατακόκκινα απο το κλάμα, ρε παιδι μου τι αίσθηση κι αυτή...Αναρωτιέμαι όμως υπήρχε εκεί μπαλκόνι; Ήταν βράδυ αλλά στις φωτογραφίες δεν το βλέπω και δεν ξαναπήγα απο τότε όμως τουλάχιστον λεω ο Θεός ξέρει καλύτερα τον καθένα μας στο βάθος της ψυχής ,κι ακόμη κι αν κάνουμε λάθη αν αμαρτήσουμε ως άνθρωποι ψάχνοντας αυτό που προσμένει κανείς ο Θεός γνωρίζει καλύτερα τι χρειάζεται κάθε άνθρωπος για να βρεί την χαρά και ευτυχία μεσα στην Αλήθεια της ζωής Του ,αντί να την ψάχνει στα ψέμματα και την υποκρισία του κόσμου πολλές φορές, γιατί ως άνθρωποι μας έλκουν τα πάθη οι αδυναμίες αλλά έτσι τραυματιζόμαστε και η σύγχρονη καθημερινότητα είναι γεμάτη απογοητεύσεις σαν τις πυγολαμπίδες οι μέρες και νύχτες τίποτα σχεδόν αληθινό κι ελάχιστα κρατούν τα όμορφα ... Ο Θείος έρωτας των ασκητών που διάβαζα παλιά και έβρισκα και περίεργο, έρχεται μεσα μας αν ανοίξουμε διάπλατα την καρδιά μας στον Θεό να βρεί την θέση Του στην ψυχή μας βαθιά μαζί με τον άγγελό μας..Μόνο Θεός τελικά, αλλά με καθαρή καρδιά όχι υποκρισίες ,ας έχουμε τον φόβο της Κρίσης του θανάτου πάντα στη σκέψη μας ,οι Αγιοι είναι ζωντανά παραδείγματα,αρκεί να εχουμε αγνή καρδιά κι ας εχουμε αμαρτίες ως άνθρωποι αδύναμοι ,αυτές συγχωρούνται στο Πετραχήλι του πνευματικού.

Αυτό είναι το Μεγαλείο της φιλανθρωπίας του Χριστού,μας θέλει όλους στην Ανάσταση ψυχών και όχι στο σκότος!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους