Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αληθεια δεν ξέρω πόσο θα αντέξω τη φανφάρα, τον αυτοθαυμασμο και τα αυτοχειροκροτηματα... Φάτε σανό στο Κασελακισταν Όσα παρουσιάστηκαν δεν είναι ανάλυση· είναι πολιτικό δελτίο τύπου με έντονη δόση ενθουσιασμού και ελάχιστη επαλήθευση.

Αν το «ξεγυμνώσεις», μένουν περισσότερο συνθήματα παρά τεκμήρια.

Αρχικά, η παρουσίαση του Στέφανου Κασσελάκη ως κάποιου που «ένωσε την κοινωνία με την αλήθεια» δεν είναι απλώς υπερβολική , είναι μη ελέγξιμη.

Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι ένα live, όσο επιτυχημένο κι αν ήταν ψηφιακά, μπορεί να επιφέρει κοινωνική «ένωση». Πρόκειται για ρητορική μεγέθυνση που απευθύνεται κυρίως σε ήδη πεισμένους υποστηρικτές.

Το ίδιο ισχύει και για το «τέλος στο μονοπώλιο της ενημέρωσης». Τα social media δεν είναι ουδέτερο πεδίο· έχουν αλγορίθμους, φίλτρα και δικά τους «μονοπώλια» επιρροής.

Η απευθείας μετάδοση δεν σημαίνει αυτόματα και αντικειμενική ενημέρωση , συχνά σημαίνει απλώς έλεγχο του αφηγήματος χωρίς αντίλογο.

Σε ό,τι αφορά τα πρόσωπα, η παρουσία του Μανώλης Παναγιωτάκης προσδίδει τεχνοκρατική βαρύτητα, αλλά δεν εξασφαλίζει ουδετερότητα.

Ένας πρώην επικεφαλής της ΔΕΗ έχει σαφώς διαμορφωμένες θέσεις για την αγορά ενέργειας , δεν είναι «ουδέτερος διαιτητής». Το ίδιο και ο Πέτρος Τασιός, του οποίου η ιδιότητα δεν συνδέεται άμεσα με ενεργειακή πολιτική, άρα η συμμετοχή του μοιάζει περισσότερο διακοσμητική παρά ουσιαστική στο συγκεκριμένο θέμα. Ο Βασίλης Σίμος παρουσιάζεται ως «φωνή των πολιτών», αλλά στην πράξη λειτουργεί εντός του ίδιου πολιτικού μηχανισμού.

Δεν πρόκειται για αυθόρμητη κοινωνική εκπροσώπηση, αλλά για εσωτερική αναπαραγωγή του ίδιου αφηγήματος.

Περνώντας στο περιεχόμενο των «αποκαλύψεων», το αφήγημα για την ενέργεια βασίζεται σε μισές αλήθειες.

Η σύνδεση τιμών ηλεκτρικής ενέργειας με το φυσικό αέριο είναι γνωστό χαρακτηριστικό της ευρωπαϊκής αγοράς δεν είναι «σκάνδαλο που αποκαλύφθηκε τώρα». Το να παρουσιάζεται ως κρυφή αποκάλυψη δημιουργεί εντυπώσεις χωρίς να εξηγεί το πλαίσιο.

Η αναφορά στα 135 εκατομμύρια διαφήμισης της ΔΕΗ είναι εντυπωσιακή, αλλά αποκομμένη από συγκρίσιμα δεδομένα: μέγεθος εταιρείας, διεθνής δραστηριότητα, ενεργειακή κρίση, ανταγωνισμός.

Χωρίς αυτά, λειτουργεί ως αριθμητικό σοκ και όχι ως τεκμηριωμένη καταγγελία.

Το ίδιο μοτίβο συνεχίζεται και με το «πάρτι των παρόχων». Δεν παρουσιάζονται στοιχεία για κόστη, ρίσκο, ρυθμιστικό πλαίσιο ή διεθνείς συγκρίσεις.

Υπάρχει μόνο το συμπέρασμα , χωρίς τη διαδρομή που οδηγεί σε αυτό.

Στο κομμάτι της ακρίβειας, μετατρέπεται καθαρά σε πολιτική κατηγορία: η κυβέρνηση «κρατά την κοινωνία σε ομηρία». Πρόκειται για βαρύ ισχυρισμό που απαιτεί ισχυρές αποδείξεις.

Αντί γι’ αυτό, χρησιμοποιείται ως συναισθηματική κορύφωση.

Τέλος, η ίδια η μορφή του DIRECT παρουσιάζεται ως «επανάσταση». Στην πραγματικότητα, πολιτικοί σε όλο τον κόσμο κάνουν live streams εδώ και χρόνια.

Δεν είναι καινοτομία — είναι προσαρμογή σε μια ήδη υπάρχουσα τάση.

Το να βαφτίζεται «πρωτοπορία» δείχνει περισσότερο ανάγκη εντυπωσιασμού παρά ουσιαστική αλλαγή.

Συνολικά, το κείμενο: Μεγεθύνει τον ρόλο ενός πολιτικού γεγονότος πέρα από τα πραγματικά του όρια Παρουσιάζει επιλεγμένους συμμετέχοντες ως «ανεξάρτητους», ενώ δεν είναι Χρησιμοποιεί αποσπασματικά στοιχεία για να στηρίξει προαποφασισμένα συμπεράσματα Επενδύει περισσότερο στο συναίσθημα παρά στην τεκμηρίωση Δεν πρόκειται για «άλλη πολιτική». Πρόκειται για την ίδια παλιά πολιτική , απλώς με καλύτερο φωτισμό, πιο γρήγορο ίντερνετ και πιο προσεγμένο σκηνοθετικό έλεγχο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους