Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ενα κείμενο από την Gioula Kougia που γράφτηκε το 2022. Και αν σας φαίνεται απίστευτο αυτό με την τρελή χαρά κάποιων για τον τραγικό θάνατο τριών νέων παιδιών, μία εκ των οποίων έγκυος, δείτε στο πρώτο σχόλιο γιατί είναι αλήθεια.

Ελπίζω τώρα με την επανεμφάνιση Τσίπρα να μην δούμε ξανά κι αυτόν τον αλ@τη. Τότε ήταν η εμπροσθοφυλακή των τρολ του ΣΥΡΙΖΑ το κθκ αυτό.

------------------------------------------------------------------------ Για όλους εμάς πέρασαν δώδεκα χρόνια από κείνο το μεσημέρι στη Σταδίου, που μας έπνιξε ο καπνός και η αντάρα, το μαύρο σύννεφο που ανέβαινε στον αθηναϊκό ουρανό με προσάναμμα τους εργαζόμενους της Marfin.

Για τους συγγενείς τους, τους γονείς, τα παιδιά, τους αγαπημένους δεν μπορώ να φανταστώ πώς κύλησε ο χρόνος, ίσως παραμένει ακόμη ασάλευτος σαν την πέτρα που πλάκωσε την καρδιά τους, σαν το μάρμαρο που στήθηκε αργότερα –και βανδαλίστηκε αμέσως– για να μας θυμίζει πόσο ολέθριος μπορεί να γίνει ο άνθρωπος όταν δρα σαν αγέλη, γιατί αγέλη ήταν εκείνη που όρμησε τότε στην τράπεζα, εκεί ήμουν και τα θυμάμαι όλα, τις φωνές, το μίσος, τα συνθήματα, τον ήλιο που έκαιγε τα πρόσωπα και σε ελάχιστα δευτερόλεπτα σκοτείνιασε από τις μολότοφ, την τύχη να ακούσω το ένστικτό μου και να αλλάξω πεζοδρόμιο μια στιγμή νωρίτερα, μια στιγμή που έσωσε εμένα, αλλά έκαψε τέσσερις ανθρώπους – όλα έγιναν σε μια στιγμή που άφησε σημάδι βαθύ κι έγινε πεδίο άλλοι να κλάψουν, άλλοι να γράψουν, άλλοι να χαρούν.

Ναι, να χαρούν.

Με αυτήν την τρελή χαρά για τον ξένο θάνατο, αυτήν την ίδια που διαβάζω από χθες που διαδόθηκε η είδηση, αλήθεια ή ψέματα δεν ξέρω ακόμη, για τον θάνατο αυτού του αζοφιστή Μιχαήλ, του άσχημου, του άπλυτου, του αξύριστου – τέτοια γράφονται από χθες στα διαλείμματα από τη φαγούρα για τη μάνα του Φύσσα, που δεν έμεινε ικανοποιημένη από την απόφαση του δικαστηρίου για τη δολοφονία του Ζακ.

Μια στιγμή αναλογούσε και σε αυτήν τη μάνα ή για να ακούσει το κλειδί του γιου της στην πόρτα ή το καρφί στο φέρετρο και να ζήσει έκτοτε εκείνη με τον πολιτικό τίτλο «μάνα Φύσσα» κι εμείς με το δάχτυλο στο πληκτρολόγιο να κατακεραυνώσουμε κάθε λάθος, υπερβολή, κραυγή, δάκρυ, θυμό, πόνο, σπαραγμό, που δεν συνάδει με ό,τι θα κάναμε αν ήμασταν στη θέση της – αλλά δεν είμαστε, γι’ αυτό και συγκρίνουμε τρόπους, λόγους, μάνες, συμπεριφορές, ενώ το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αναλογιστούμε τη στιγμή που θα μας βρει στην όχθη που θα ακουστεί ο ήχος από το κλειδί κι όχι ο χτύπος από το καρφί… Καλημέρα, φίλοι!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους