Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν κάποιος θέλει να καταλάβει τι είναι η σημερινή Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη, δεν χρειάζεται να κοιτάξει τόσο τις διακηρύξεις της, όσο τις διαδρομές διαφόρων στελεχών της.

Εκεί αποκαλύπτεται η αλήθεια της.

Εκεί, στο είδος των προσώπων που ανεβάζει, επιβραβεύει και καθιστά κεντρικά.

Και η διαδρομή Μαρκόπουλου είναι, από αυτή την άποψη, σχεδόν υποδειγματική. Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος, ο οποίος ορίστηκε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας στις 16 Απριλίου 2026, δεν εμφανίζεται απλώς ως ακόμη ένα κομματικό στέλεχος που ανδρώθηκε οργανικά μέσα στον ιστορικό κορμό της παράταξης.

Το ακριβώς αντίθετο.

Η περίπτωσή του, όπως αναδεικνύεται από στοιχεία που κυκλοφορούν, φέρει μέσα της μια ολόκληρη εποχή μεταμορφώσεων: από την παρουσία στον χώρο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και την υποψηφιότητα με την «Αντικαπιταλιστική Συμμαχία» το 2004, στην ενσωμάτωση στη δημοσιογραφική μηχανή επιρροής και από εκεί στην πλήρη πολιτική αξιοποίηση από την ίδια τη Νέα Δημοκρατία.

Αυτή βέβαια δεν είναι μια απλή μετακίνηση.

Είναι η βιογραφική αλληγορία ενός συστήματος εξουσίας που δεν αναζητά συνέπεια, αλλά διαθεσιμότητα.

Και γι’ αυτό το θέμα δεν είναι ο Μαρκόπουλος ως πρόσωπο, ούτε η εύκολη απορία για το «πώς γίνεται». Το θέμα είναι ότι η μητσοτακική Νέα Δημοκρατία όχι μόνο δεν αισθάνεται αμηχανία απέναντι σε τέτοιες διαδρομές, αλλά τις μετατρέπει σε παράσημο αποτελεσματικότητας.

Σαν να λέει: ακριβώς επειδή πέρασες από αλλού, ακριβώς επειδή μίλησες κάποτε μια γλώσσα αντίπαλη, ακριβώς επειδή έχεις ήδη αποδείξει ότι μπορείς να εγκαταλείψεις έναν παλαιό κόσμο, είσαι κατάλληλος για τον νέο.

Έτσι η πολιτική νοείται ως ικανότητα μετατροπής.

Ως ευχέρεια προσαρμογής.

Ως κυνική δεξιότητα να αλλάζεις στρατόπεδο χωρίς να σε βαραίνει το παρελθόν, γιατί το παρελθόν έχει ήδη μετατραπεί σε άχρηστο περιτύλιγμα.

Αυτό ακριβώς είναι που κάνει τη σημερινή Νέα Δημοκρατία κάτι πολύ περισσότερο από μια πολυσυλλεκτική παράταξη.

Η λέξη «πολυσυλλεκτική» είναι πια υπερβολικά αθώα για να περιγράψει αυτό που συμβαίνει.

Δεν πρόκειται για μια μεγάλη παράταξη που χωρά πολλά ρεύματα.

Πρόκειται για έναν μηχανισμό που έχει αποσπαστεί από κάθε πραγματικό ιδεολογικό πυρήνα και λειτουργεί ως τεχνολογία απορρόφησης.

Μαζεύει παλαιές εχθρότητες, παλαιές διακηρύξεις, παλαιές ταυτότητες, παλαιά πάθη, και τα αλέθει μέσα στον ίδιο κρατικό μύλο χρησιμότητας.

Δεν συμφιλιώνει αντιθέσεις.

Τις καθιστά αδιάφορες.

Δεν παράγει σύνθεση.

Απλά παράγει λειτουργικότητα.

Κι έτσι, εκεί που κάποτε υπήρχε η απαίτηση της παράταξης να διατηρεί ένα κάποιο νήμα ιστορικής συνέπειας και συνέχειας, τώρα υπάρχει μόνο η επιτελική λογική της διαχειριστικής αξιοποίησης.

Η υπόθεση Μαρκόπουλου είναι λοιπόν πολιτικά πολύ πιο σοβαρή από το ερώτημα αν «δικαιούται» κανείς να αλλάξει απόψεις.

Φυσικά και δικαιούται.

Το πρόβλημα δεν είναι η μεταβολή.

Το πρόβλημα είναι η εξαΰλωση της ίδιας της σημασίας της μεταβολής.

Το πρόβλημα είναι ότι μέσα σε αυτό το σύστημα εξουσίας η αλλαγή στρατοπέδου δεν βιώνεται ως κρίση, ως ρήξη, ως λογοδοσία, αλλά ως ομαλή υπηρεσιακή εξέλιξη.

Όχι ως υπαρξιακό τίμημα, αλλά ως επαγγελματική πρόοδος.

Στη μητσοτακική Νέα Δημοκρατία δεν σε ρωτούν τι πίστεψες, δεν σε ρωτούν ποιες λέξεις εκστόμισες εναντίον των σημερινών σου συμμάχων, δεν σε ρωτούν ποιον κόσμο πολέμησες χθες.

Σε ρωτούν μόνο αν μπορείς σήμερα να σταθείς χρήσιμος.

Αν μπορείς να υπερασπιστείς τη γραμμή.

Αν μπορείς να μιλήσεις τη σωστή γλώσσα με την απαιτούμενη επιθετικότητα.

Μόνον νυν χρήσεις.

Το κόμμα που θα έπρεπε, έστω από στοιχειώδη πολιτικό αυτοσεβασμό, να αναγνωρίζει τις αντιφάσεις του και να τις δικαιολογεί μέσα από κάποια μεγάλη αφήγηση, έχει πάψει πλέον να αισθάνεται την ανάγκη οποιασδήποτε αφήγησης.

Δεν χρειάζεται να εξηγήσει τίποτε, γιατί ακριβώς έχει μετατρέψει την αντίφαση σε καθημερινή μέθοδο.

Χωρά τους πάντες, όχι επειδή πραγματοποίησε κάποια σπουδαία ιδεολογική σύνθεση, αλλά επειδή άδειασε τόσο πολύ από ουσία, ώστε μπορεί πλέον να φιλοξενεί τα πάντα.

Και όταν ένα κόμμα χωρά τα πάντα, δεν σημαίνει ότι έγινε μεγάλο.

Σημαίνει ότι έγινε κενό.

Δεν έχει πια εσωτερική θερμοκρασία.

Δεν έχει βαρύτητα.

Έχει μόνο μηχανισμό.

Έτσι, η υπόθεση Μαρκόπουλου δεν είναι άλλη μια λεπτομέρεια της επικαιρότητας.

Είναι ένα άκρως χαρακτηριστικό παράθυρο μέσα από το οποίο βλέπουμε ολόκληρη τη φυσιογνωμία της μητσοτακικής εξουσίας.

Μιας εξουσίας που δεν χτίζει στελέχη, αλλά ανακυκλώνει διαθέσιμες βιογραφίες.

Που δεν ζητά πίστη σε αρχές, αλλά πειθαρχία σε χρήσεις.

Που δεν οργανώνει παράταξη, αλλά αλέθει βιογραφίες και τις επανακυκλοφορεί ως κυβερνητικά προϊόντα. Η Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη δεν είναι πια ένας πολιτικός οργανισμός που διευρύνεται.

Είναι μια μηχανή που καταπίνει πρόσωπα, παρελθόντα, αντιφάσεις και λέξεις, ώσπου να μην απομένει από όλα αυτά παρά μία μόνη, ψυχρή ουσία: η χρησιμότητα προς την διατήρηση στην εξουσία. Από Manos Lamprakis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους