Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Βελίκα ήξερε πάντα ότι ήθελε να ακούει τις ιστορίες των ανθρώπων.

Δεν φαντάστηκε, όμως, ποτέ ότι θα κάλυπτε εμπόλεμες ζώνες.

Λίγο μετά την επιστροφή της από το μέτωπο στον Λίβανο, μας μίλησε για όσα τη σημάδεψαν, τις στιγμές που την έκαναν να λυγίσει, τον φόβο, αλλά και την οργή.

Για τα παιδιά που δεν ζητούσαν τίποτα περισσότερο από ένα παραμύθι πριν κοιμηθούν και την ασφάλεια ενός κρεβατιού που να μην τρέμει από τις εκρήξεις. –Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις οργή; -Ναι, φυσικά.

Όταν σκοτώνονται μικρά παιδιά.

Όταν σκοτώνονται άμαχοι.

Όταν εκτοπίζονται άμαχοι και προσπαθούν να χωρέσουν τα υπάρχοντά τους σε μία βαλίτσα.

Όταν βλέπω ηλικιωμένους ανθρώπους να δακρύζουν, τότε νιώθω οργή και αυτό που μου την προκαλεί, είναι η αδικία του πολέμου. –Πόσο διαφέρουν τα πράγματα στο μέτωπο, από τις εικόνες που λαμβάνουμε εμείς που βρισκόμαστε μακριά; -Ως τηλεθεατές βλέπουμε τα αποτελέσματα μίας επίθεσης.

Στο πεδίο, ωστόσο, έχεις τη δυνατότητα να βιώνεις τα συναισθήματα, να αγωνιάς μαζί τους, να φοβάσαι μαζί τους, να θυμώνεις μαζί τους.

Να ακούς το χτύπημα δίπλα σου, να μυρίζεις τον καπνό και να ακούς δίπλα σου το γοερό κλάμα της μητέρας που χάνει το παιδί της. –Τι δεν βλέπουμε εμείς οι τηλεθεατές από την πραγματικότητα; -Την καθημερινότητα.

Τον φόβο, την αγωνία, το άγχος να ζεις σε μία παρατεταμένη ανασφάλεια.

Και πάλι, όμως, εγώ γνωρίζω πως κάποια στιγμή η αποστολή θα τελειώσει και θα γυρίσω στο σπίτι μου.

Αυτοί οι άνθρωποι, όμως, έχουν μάθει να ζουν υπό τον φόβο του πολέμου. Αυτό δεν μπορεί να βιώσει ο τηλεθεατής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους