Αξιολόγηση Η κακή….η καλή….η απαραίτητη… η αιτία απόλυσης…το ιδιώνυμο… Η κακή αξιολόγηση νομοθετήθηκε από την συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ μέσα στα μνημόνια και χωρίς κανένα πρόσχημα έθετε τα βασικά...

Πλήρες Κείμενο:

Αξιολόγηση Η κακή….η καλή….η απαραίτητη… η αιτία απόλυσης…το ιδιώνυμο… Η κακή αξιολόγηση νομοθετήθηκε από την συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ μέσα στα μνημόνια και χωρίς κανένα πρόσχημα έθετε τα βασικά διακυβεύματα … 1. Βασική επιδίωξη η έμμεση άρση της μονιμότητας ( και άρα η ευκολότερη απόλυση). 2. Δημιουργία μιας δεξαμενής εργαζομένων που θα χρησιμοποιηθούν πολλαπλώς ( θα μετακινηθούν όπου μπορεί να υπάρξει ανάγκη έως και θα απολυθούν όταν και εάν χρειαστεί). ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΊΟΥ έτσι ώστε να περνάνε ΑΤΟΦΙΕΣ όλες τις πολιτικές που κάθε φορά επιλέγουν. 3. Φόβος και χειραγώγηση ως αποτέλεσμα του παραπάνω.. αλλά και δημιουργία μηχανισμού στήριξης ( προϊστάμενοι που αμείβονται με ΠΑΧΥΛΟ επίδομα ευθύνης για να κάνουν την βρώμικη δουλειά, την ίδια ώρα που οι ΑΠΛΟΙ μισθοί δεν φτάνουν για ενοίκιο και ρεύμα…) 4..Διαίρει και βασίλευε...ανταγωνισμός , γιατί διακυβεύεται το ψωμί μας 5. ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΑΜΟΙΒΕΣ μέσω της αξιολόγησης. 6. Τρόπος πλουτισμού ημετέρων μέσω κοινοτικών κονδυλίων που θα αξιοποιηθούν για επιμόρφωση των υπαλλήλων.

Η πρώτη απόπειρα εφαρμογής της αξιολόγησης προσκρούει στις μαζικές αντιδράσεις των εργαζομένων.

ΜΠΛΟΚΑΡΕΤΑΙ και δεν περνάει.

Παρά το γεγονός ότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, και δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ) θέλουν να βάλουν πλάτη για να περάσει, αναγκάζονται να εκφράσουν τους εργαζόμενους, αλλά και να δώσουν περιεχόμενο στο ρόλο τους.

Θέτουν λοιπόν το θέμα μιας άλλης αξιολόγησης “καλής” και διατείνονται πως δεν μπορεί να μην υπάρχει αξιολόγηση …όλοι πρέπει να αξιολογούνται. ΟΥΤΕ ΛΟΓΟΣ για κατάργηση κάθε αξιολόγησης επειδή είναι πολυεργαλείο ( αναφέρθηκαν 6+ σημεία πιο πάνω). Πολυεργαλείο των κυβερνώντων ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΠΡΟΕΚΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΛΑΟ.

Έτσι φτάνουμε στην “καλή” αξιολόγηση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Όλες οι στοχεύσεις του συστήματος εξακολουθούν και υπάρχουν και βεβαίως εξυπηρετούνται πλήρως και από την “καλή” αξιολόγηση.

Οι αντιδράσεις πολλές, αλλά και πάλι κυρίως στην βάση αντιπαράθεσης για τον τρόπο αξιολόγησης και όχι για την ουσία.

Οι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ δίνουν μάχη για να γίνει η αξιολόγηση.

Έχουν το θράσος, οι άριστοι!! χωρίς πτυχία, που καταλαμβάνουν θέσεις γιατί είναι κομματικά στελέχη να θέλουν να αξιολογήσουν όλους εμάς που προσπαθούμε να παρέχουμε περίθαλψη στο λαό σε διαλυμένα νοσοκομεία και με μισθούς που δε φτάνουν ούτε για το μισό μήνα. ΠΩΣ ΠΑΛΕΎΟΥΜΕ;; Από τον πρώτο νόμο έχουμε και την ευρηματική ιδέα ΑΠΕΡΓΊΑ – ΑΠΟΧΗ από την αξιολόγηση.

Είναι ο τρόπος για να μην δοθεί ουσιαστικά ο αγώνας για κατάργηση του νόμου . Είναι ο τρόπος να μείνει στα χαρτιά (όπως λένε αυτοί που δεν θέλουν και δεν μπορούν να δώσουν αγώνα). Είναι ο τρόπος ..”στρίβειν δια του αρραβώνος”… Η στήριξη αυτού του τύπου αγώνα έρχεται από όλες τις παρατάξεις που έχουν πολλές δυνάμεις ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, οι του ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΜΕ.

Οι μικρότερες που δεν μπορούν να επηρεάσουν τις μορφές αγώνα, γιατί έχουν ελάχιστες δυνάμεις, υποτάσσονται σε αυτή τη μορφή (απεργία- αποχή), που επικράτησε.

Τα τελευταία χρόνια χωρίς καμία μάχη αφέθηκαν οι εργαζόμενοι μέσα σε ένα θολό τοπίο, ο καθένας ανάλογα με τις πληροφορίες, το περιβάλλον και τις ανάγκες του, να αποφασίζει.

Μεγάλο μέρος έκαναν ΑΠΕΡΓΙΑ- ΑΠΟΧΗ.

Ερχόμαστε λοιπόν στο σήμερα και στον νόμο- ΙΔΙΩΝΥΜΟ που ψηφίστηκε. ΜΙΑ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΕΡΗΣΗ ΔΥΟ ΜΙΣΘΩΝ, ΔΥΟ ΑΡΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟΛΥΣΗ… Έχει κυλήσει μπόλικο νερό στο μύλο… Οι εργαζόμενοι αντιδρούν και αναδεικνύουν στα συνδικαλιστικά όργανα αγωνιστές εργαζόμενους, ταξικούς… Ή έτσι νομίζουν γιατί είναι αλήθεια ότι η ανάδειξη του ΠΑΜΕ γίνεται στην βάση της ήττας και βαθιά συντηρητικές λογικές και πρακτικές έχουν επικρατήσει.

Ενώ λοιπόν η πλάση έχει κοκκινίσει: ΑΔΕΔΥ(πλειοψηφία ΠΑΜΕ), ΟΕΝΓΕ (πλειοψηφία εδώ και χρόνια ΠΑΜΕ), τί έχει αλλάξει για τους εργαζόμενους;;; Από την ΑΔΕΔΥ δεν βγήκε ούτε αυτό το ελάχιστο (για τα μάτια του κόσμου έστω), η ΑΠΕΡΓΊΑ- ΑΠΟΧΉ.

Πέρασε η αξιολόγηση με τους εργαζόμενους να συμμετέχουν σε αυτή υπό το φόβο της απόλυσης και αφού για μεγάλο διάστημα φρόντισαν οι συνδικαλιστικές παρατάξεις κυβερνητικές ή μη (που ελέγχουν τα σωματεία και τις ομοσπονδίες), να επιτείνουν την ανασφάλεια και το θολό τοπίο τονίζοντας πως δεν θα μπορέσουν να καλύψουν τυχών έξοδα δικαστικά εάν υπάρξουν διώξεις… Γι’ αυτούς τους λόγους η συμμετοχή των συναδέλφων στην αξιολόγηση θεωρώ πως δεν αποτελεί και το προπατορικό αμάρτημα.

Όμως οι συνδικαλιστικές ηγεσίες και κυρίως οι λεγόμενες ταξικές δυνάμεις του ΠΑΜΕ κ.λ.π., τις μεγάλες δηλώσεις τι τις θέλουν; Είναι για φτύσιμο που δεν κάνανε σχεδόν τίποτα για να δοθεί η μάχη. ΑΥΤΟΙ που ισχυρίζονται ότι γ@@

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους