📺 Εκλογές Χωρίς Αντίπαλο: Τα Φαντάσματα του 2015 και η Σύγκρουση με το Ράφι του Σούπερ Μάρκετ Η προβολή του ντοκιμαντέρ «Στο Χιλιοστό» (ΣΚΑΪ) για το δραματικό πρώτο εξάμηνο του 2015, μας δίνει την...

Πλήρες Κείμενο:

📺 Εκλογές Χωρίς Αντίπαλο: Τα Φαντάσματα του 2015 και η Σύγκρουση με το Ράφι του Σούπερ Μάρκετ Η προβολή του ντοκιμαντέρ «Στο Χιλιοστό» (ΣΚΑΪ) για το δραματικό πρώτο εξάμηνο του 2015, μας δίνει την απόλυτη αφορμή να αναλύσουμε ένα από τα πιο σπάνια φαινόμενα της Πολιτικής Επικοινωνίας: Τι συμβαίνει όταν η υπενθύμιση του παρελθόντος συγκρούεται με την σκληρή πραγματικότητα του παρόντος; Ας δούμε δεδομένα, μακριά από κομματικές παρωπίδες: 👤 1. Ο "Μοναδικός Επιζών" και το Επικοινωνιακό Παράδοξο Αν παρατηρήσει κανείς το καστ των πρωταγωνιστών του 2015, το πολιτικό σύστημα σήμερα αναγνωρίζει έναν βασικό πόλο που διεκδικεί την εξουσία με αξιώσεις: τον Αλέξη Τσίπρα.

Πρόσωπα όπως ο Βαρουφάκης ή ο Λαφαζάνης είναι δημοσκοπικά εκτός κάδρου.

Συνεπώς, η επικοινωνιακή τους αποδόμηση είναι πολιτικός πλεονασμός.

Η υπενθύμιση του 2015 έχει έναν στόχο: να συντηρήσει τον "μπαμπούλα" του μοναδικού υπαρκτού αντιπάλου.

Το ρίσκο; Χτυπώντας τον συνεχώς με όπλο το παρελθόν, τον νομιμοποιείς και τον κρατάς τεχνητά στο επίκεντρο ως την απόλυτη εναλλακτική. ⚠️ 2. Το Εξοφλημένο "Ασφάλιστρο" του Αντι-ΣΥΡΙΖΑ Μετώπου Το εκλογικό σώμα έχει ήδη ψηφίσει (και μάλιστα εμφατικά) με βασικό κίνητρο τον φόβο και τα αντανακλαστικά του "Αντι-ΣΥΡΙΖΑ" μπλοκ.

Οι πολίτες έχουν ήδη "αγοράσει" την πολιτική αλλαγή ως ασπίδα απέναντι στο χάος.

Όμως, στην Επικοινωνία ο φόβος έχει ημερομηνία λήξης.

Ο ψηφοφόρος δεν είναι διατεθειμένος να συνεχίσει να πληρώνει το ίδιο "ασφάλιστρο" εσαεί, όταν οι σημερινές του ανάγκες έχουν αλλάξει δραματικά. ⚖️ 3. Εκλογές «Επιλογής» vs. Η Σύγκρουση με την Πραγματικότητα (Το κλειδί της κάλπης) Εδώ φτάνουμε στον πυρήνα του προβλήματος.

Οι επικοινωνιολόγοι των κυβερνήσεων προσπαθούν πάντα να στήσουν **Εκλογές Επιλογής (Choice Elections)**: να αναγκάσουν τον ψηφοφόρο να συγκρίνει τον Κυβερνώντα με τον Διεκδικητή.

Σου λένε: "Ψήφισε τον πρώτο, γιατί είναι αντικειμενικά πολύ καλύτερος από όλους τους άλλους". Τι γίνεται όμως όταν ο κόσμος νιώθει ότι "δεν υπάρχει ισχυρός αντίπαλος"; Τότε οι εκλογές μετατρέπονται νομοτελειακά σε Δημοψήφισμα (Referendum Elections). Ο ψηφοφόρος παύει να συγκρίνει τον Πρωθυπουργό με την αντιπολίτευση.

Τον συγκρίνει ευθέως με την ίδια την Πραγματικότητα — με την ακρίβεια, την ασφάλεια, την υγεία, τους λογαριασμούς, τον Λαζαρίδη και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ . Σε αυτή τη συνθήκη, το να προσπαθείς επικοινωνιακά να επιβάλεις το κριτήριο "είμαι ο καλύτερος από τους χειρότερους" ενώ ο πολίτης πιέζεται ασφυκτικά στην καθημερινότητά του, ενώ, όπως φαίνεται, κάποιοι χρησιμοποιούσαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ για να πλουτίσουν, κινδυνεύει να εκληφθεί ως εμπαιγμός.

Όταν ο πρώτος δεν έχει πλέον ισοδύναμο αντίπαλο για να συγκριθεί, η μόνη του αναμέτρηση είναι με το ράφι του σούπερ μάρκετ.

Μπορεί ένα ντοκιμαντέρ για το 2015 να κερδίσει το ράφι; Επικοινωνιακά, μπορεί να γεννήσει μια «κυνική ψήφο ανοχής» ή φόβου, αλλά δεν μπορεί να παράγει ενθουσιασμό ή θετική νομιμοποίηση. 🏛️ 4. Το Ιστορικό Μάθημα: Το Σύνδρομο του Τσόρτσιλ Η ιστορία μας δίνει το απόλυτο παράδειγμα για το τι συμβαίνει όταν η κυβέρνηση ζητάει ψήφο με βάση τη «σωτηρία» του παρελθόντος.

Το 1945, στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είχε μόλις σώσει τη χώρα (και τον κόσμο ολόκληρο) στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ήταν ο απόλυτος εθνικός ήρωας.

Λίγους μήνες μετά, έχασε πανηγυρικά τις εκλογές από τον Κλέμεντ Άτλι. Γιατί; Διότι οι πολίτες δεν ψηφίζουν για να πουν «ευχαριστώ» που δεν καταστράφηκαν χθες.

Ψηφίζουν γι' αυτόν που πιστεύουν ότι θα τους εξασφαλίσει μια καλύτερη καθημερινότητα αύριο, και γι' αυτόν που μπορεί να τους γλιτώσει από το σήμερα. Συμπέρασμα Ένα ντοκιμαντέρ-υπενθύμιση του 2015 είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο για να "ξυπνήσει" η σκληρή κομματική βάση και να λειτουργήσει ως δίχτυ ασφαλείας απέναντι στην αποχή.

Όταν όμως η πραγματική μάχη δεν δίνεται απέναντι στα φαντάσματα μιας δεκαετίας πίσω, αλλά απέναντι στον λογαριασμό του ρεύματος, η στρατηγική του παρελθόντος αγγίζει τα όριά της. Ο πολίτης ζητάει λύσεις για το παρόν, όχι υπενθυμίσεις για τους κινδύνους που ήδη απέφυγε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους