Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χάικου, επίγραμμα, ρουμπάι, λίμερικ, μαντινάδα κ.ά. Οι λιλιπούτειες μορφές της ποίησης, αυτές που τα καταφέρνουν με ελάχιστες λέξεις είναι συχνά και από τις πιο δημοφιλείς μορφές μιας λογοτεχνίας.

Στο θέατρο κάποια έργα του Μπέκετ είναι εντελώς βουβά, αποτελούνται μόνο από διδασκαλίες, σκηνικές οδηγίες προς τους ηθοποιούς και τον σκηνοθέτη δηλαδή.

Ο ντανταϊστής Κούρτ Σβίττερς χώρεσε κάποτε σε 170 λέξεις ένα ολόκληρο «σχέδιο δράματος» όπως το αποκαλεί.

Τίτλος του δραμολέτου του: «Ελεεινά θεάματα». α. Κύριέ μου: β. Παρακαλώ; α. Συλλαμβάνεσθε. β. Όχι. α. Κύριε μου, συλλαμβάνεσθε. β. Όχι. α. Κύριε μου, συλλαμβάνεσθε. β. Όχι. α. Κύριε μου, θα πυροβολήσω. β. Όχι. α. Κύριε μου, θα πυροβολήσω. β. Όχι. α. Κύριε μου, θα πυροβολήσω. β. Όχι. α. Σας μισώ. β. Όχι. α. Θα σας σταυρώσω. β. Όχι. α. Θα σας δηλητηριάσω. β. Όχι. α. Θα σας σοδομίσω έως θανάτου. β. Όχι. α. Μη λησμονείτε τον χειμώνα. β. Ουδέποτε. α. Σας μισώ. β. Ουδέποτε. α. Θα σας φονεύσω. β. Είπαμε, ουδέποτε. α. Θα σας πυροβολήσω. β. Αυτό το ξανάπατε. α. Εμπρός λοιπόν ελάτε. β. Δεν μπορείτε να με συλλάβετε. α. Γιατί όχι; β. Μπορείτε το πολύ να με θέσετε υπό κράτησιν. α. Τότε σας θέτω λοιπόν υπό κράτησιν. β. Ε, τότε καλά.

Ο β αφήνει τον α να τον θέσει υπό κράτησιν και τον ακολουθεί.

Η σκηνή σκοτεινιάζει.

Το κοινό, αισθανόμενο θύμα κοροϊδίας, θορυβεί και σφυρίζει.

Η γαλαρία κραυγάζει: «Τι αηδίες είναι αυτές.» «Να βγει έξω ο συγγραφέας!» «Τα λεφτά μας πίσω!» (Kümmernisspiele, 1919) Το ρεκόρ λακωνικότητας πάντως το κατέχει μάλλον η επιστολογραφία.

Μια φορά, λέει ο θρύλος, ο Βίκτωρ Ουγκώ θέλοντας μάθει πώς πάει το καινούργιο του βιβλίο έστειλε μια επιστολή στον εκδότη του αποτελούμενη από ένα και μόνο ερωτηματικό.

Και ως απάντηση έλαβε μια άλλη, αποτελούμενη από ένα και μόνο θαυμαστικό. Δεν χρειάζονταν περισσότερα για να συνεννοηθούν: το βιβλίο είχε γίνει ανάρπαστο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους