Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η λεγόμενη «γιορτή της Δημοκρατίας» στην Ελλάδα έχει καταντήσει μια κακοπαιγμένη παράσταση που επαναλαμβάνεται με θλιβερή συνέπεια.

Κάθε τέσσερα χρόνια, καλείται ο πολίτης να συμμετάσχει σε μια διαδικασία που παρουσιάζεται ως κορυφαία πράξη ευθύνης, ενώ στην πράξη μοιάζει όλο και περισσότερο με μια στημένη φάρσα.

Και η πιο κραυγαλέα απόδειξη; Το αυτονόητο που δεν έγινε ποτέ: η δυνατότητα ηλεκτρονικής ψήφου.

Ζούμε σε μια εποχή όπου το κράτος ζητά από τον πολίτη να πληρώνει φόρους ηλεκτρονικά, να υπογράφει ψηφιακά, να καταθέτει δηλώσεις μέσω πλατφορμών όπως το TAXISnet, να κάνει εξουσιοδοτήσεις, αιτήσεις, μέχρι και ιατρικές συνταγές με ένα κλικ.

Το κράτος σε εμπιστεύεται πλήρως όταν πρόκειται να σου πάρει χρήματα ή να σου επιβάλει υποχρεώσεις.

Ξαφνικά όμως, όταν πρόκειται για το πιο βασικό σου δικαίωμα – την ψήφο – η «τεχνολογία δεν είναι έτοιμη», «υπάρχουν ζητήματα ασφάλειας», «θέλει μελέτη». Σοβαρά τώρα; Η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή και πολύ πιο άβολη: δεν θέλουν.

Δεν τους συμφέρει.

Γιατί μια πραγματικά σύγχρονη, διαφανής και προσβάσιμη ηλεκτρονική πλατφόρμα ψηφοφορίας θα άλλαζε τα δεδομένα.

Θα αύξανε τη συμμετοχή.

Θα έδινε φωνή σε ανθρώπους που σήμερα αποκλείονται – είτε λόγω απόστασης, είτε λόγω αδιαφορίας που έχει καλλιεργηθεί από την ίδια την απαξίωση του συστήματος.

Θα έκοβε τα «μαγειρέματα» των μηχανισμών, θα περιόριζε την επιρροή τοπικών δικτύων και πελατειακών σχέσεων.

Και κυρίως, θα αφαιρούσε από το πολιτικό σύστημα τον έλεγχο πάνω στη διαδικασία.

Και εδώ είναι που πονάει.

Για δεκαετίες, οι κυβερνήσεις – ανεξαρτήτως χρώματος – λειτουργούν με την ίδια λογική: συντήρηση του συστήματος, όχι εξέλιξή του.

Υπόσχονται «εκσυγχρονισμό», μιλούν για «ψηφιακό κράτος», φωτογραφίζονται δίπλα σε οθόνες και dashboards, αλλά όταν φτάνουμε στην ουσία, κάνουν πίσω.

Γιατί η ουσία δεν είναι τα apps και τα sites.

Η ουσία είναι η εξουσία.

Και η εξουσία δεν μοιράζεται εύκολα.

Ας το πούμε καθαρά: δεν υπάρχει τεχνικό εμπόδιο που να δικαιολογεί αυτή την καθυστέρηση.

Υπάρχουν χώρες που εφαρμόζουν ήδη μορφές ηλεκτρονικής ψηφοφορίας, με πολύ αυστηρά πρωτόκολλα ασφάλειας, με διασταύρωση ταυτότητας, με πλήρη καταγραφή και δυνατότητα ελέγχου.

Δεν είναι τέλεια συστήματα – τίποτα δεν είναι – αλλά εξελίσσονται. Δοκιμάζονται. Βελτιώνονται. Εδώ; Μηδέν.

Και το πιο εξοργιστικό δεν είναι καν η αδράνεια.

Είναι η υποκρισία.

Οι ίδιοι άνθρωποι που δεν εμπιστεύονται τον πολίτη να ψηφίσει ηλεκτρονικά, τον θεωρούν απολύτως ικανό να διαχειριστεί πολύ πιο σύνθετες ψηφιακές διαδικασίες.

Οι ίδιοι που επικαλούνται «κινδύνους αλλοίωσης αποτελέσματος», κυβερνούν ένα σύστημα που εδώ και χρόνια κατηγορείται για αδιαφάνεια, ρουσφέτια και κλειστά κυκλώματα εξουσίας.

Και κάπου εδώ γεννιέται το πραγματικό ερώτημα: ποιος φοβάται ποιον; Ο πολίτης φοβάται ότι η ψήφος του δεν μετράει.

Το πολιτικό σύστημα φοβάται ότι αν αρχίσει να μετράει πραγματικά, θα αλλάξουν όλα.

Η απουσία μιας τέτοιας πλατφόρμας δεν είναι απλή «παράλειψη». Είναι πολιτική επιλογή.

Είναι η συνειδητή διατήρηση ενός μοντέλου που ευνοεί τη χαμηλή συμμετοχή, την απογοήτευση και τελικά την παθητικότητα.

Γιατί ένας κουρασμένος, απογοητευμένος πολίτης είναι πιο εύκολο να ελεγχθεί από έναν ενεργό και απαιτητικό.

Και όσο αυτό συνεχίζεται, οι εκλογές θα μοιάζουν όλο και λιγότερο με πράξη δημοκρατίας και όλο και περισσότερο με τελετουργία επιβεβαίωσης ενός ήδη εδραιωμένου συστήματος.

Η λύση δεν είναι μαγική.

Δεν είναι εύκολη.

Αλλά είναι ξεκάθαρη: διαφάνεια, τεχνολογία, λογοδοσία.

Και κυρίως, πίεση.

Γιατί τίποτα από αυτά δεν πρόκειται να δοθεί από μόνο του.

Αν περιμένεις από το ίδιο σύστημα να αυτοακυρωθεί, θα περιμένεις για πάντα.

Και τότε, η «φάρσα» δεν θα είναι οι εκλογές.

Θα είμαστε εμείς που συνεχίζουμε να τις αντιμετωπίζουμε σαν κάτι διαφορετικό. Β.Χ. #wakeup #fightback #staystrong #fucknewworldorder #viral #prosperity #saveourfuture #followformore #homestead #selfsufficiency #survival

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους