ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ (10) ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ του Νίκου Παπάζογλου Τον Ιούνιο του 1978 εγινε ο φονικός σεισμός στη Θεσσαλονίκη.Πολλά σπίτια ράγισαν, άλλα γκρεμίστηκαν με αποτέλεσμα να μείνουν αρκετοί κάτοικοι...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ενα απο αυτά τα σπίτια που υπέστησαν ζημιές, ήταν κ αυτό του Νίκου Παπάζογλου.

Μέσα σε αυτή την κατάσταση, ο Παπάζογλου στέλνει στις Η.Π.Α. την γυναίκα του κ την νεογέννητη κόρη τους, να περάσουν λίγες μέρες εκεί μέχρι να ηρεμήσει η κατασταση, καθώς κ να κάνουν διακοπές καλοκαιρινές εκεί.

Ο ίδιος θα εμεινε πίσω στην Θεσσαλονίκη, με σκοπό να επισκευάσει σημεία του σπιτιού του, που χτυπήθηκαν απο τον σεισμό.

Δύο μήνες μετά τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς ο στενός του φίλος, Διονύσης Σαββόπουλος τον καλεί , να περάσουν δυο εβδομάδες χαλάρωσης στο εξοχικό του στο Μούρεσι του Πηλίου.

Ενα βραδυ σε μια μάζωξη φίλων κ θαυμαστών στον κήπο του εξοχικού, ο Σαββόπουλος παίρνει απο το χέρι τον Νίκο να του συστήσει μια παρέα φίλων καρδιακών.Ανάμεσα στην παρέα, ήταν κ μια γυναίκα-θεά, που μόλις την είδε ο Νίκος κεραυνοβολήθηκε! Ομως την άλλη μέρα ένοιωσε να τον κυριεύει το αίσθημα της ενοχής.Παρόλο που ερωτεύθηκε πολύ εντονα αυτή την γυναίκα, αναγκάστηκε να γυρίσει πίσω στη Θεσσαλονίκη βαζοντας πάνω απο τον ερωτα την οικογενειά του.

Δεν ήθελε να μπλέξει περισσότερο.

Ομως στον δρόμο την ώρα που οδηγούσε, του ήρθε μια εμπνευση-αστραπή που τον λύτρωσε εν μέρει απο αυτή την ερωτική ταραχή.Ενα τραγούδι-Υμνος στη γυναίκα που το θεωρώ Διαμάντι κ ενα απο τα αριστουργηματικά ελληνικά τραγούδια.

Στο δρόμο κάνει σταση κ γραφει τους πρωτους Ποιητικούς στίχους στο μπλόκ που ειχε μαζί του..αρχιζε ως εξής ' Σ αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω.Και αυτός είναι ένας καημός αβάσταχτος..! Λιώνω στον πόνο γιατί νοιώθω και εγώ.Ο δρόμος που τραβάμε, είναι αδιάβατος". Το ολοκλήρωσε όταν εφτασε στην συμπρωτεύουσα.Ο " Αύγουστος" είχε γεννηθεί...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους