«Όπως όλα τα εγκλήματα, πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα διαλευκανθεί. Τίποτα άλλο δεν έχω να πω» ~Αντί μνημοσύνου~🕯️ Αυτά τα λιτά, αξιοπρεπή λόγια σήμερα της μητέρας της Αγγελικής Παπαθανασοπούλου δεν...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι μια στάση ζωής.

Είναι η σιωπηλή κραυγή μιας μάνας που δεν ζητά εκδίκηση, αλλά το αυτονόητο αλήθεια και δικαιοσύνη. 5 Μαΐου 2026.

Σήμερα δεν θα καεί το κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, δεν θα γίνουν επεισόδια και διαδηλώσεις μόνο λίγα λουλούδια και λίγες λέξεις μπροστά στην ταπεινή μαρμάρινη στήλη που έγινε προς τιμήν των θυμάτων κοντά στο σημείο που έχασαν τόσο άδικα την ζωή τους.

Δεκαέξι χρόνια από την τραγωδία της Μαρφίν.🔥 Δεκαέξι χρόνια από τη μέρα που ο χρόνος πάγωσε μέσα σε ένα φλεγόμενο κτίριο στο κέντρο της Αθήνας.

Τέσσερις ζωές χάθηκαν. Η Αγγελική, έγκυος στον τέταρτο μήνα. Η Παρασκευή. Ο Επαμεινώνδας και ένα αγέννητο παιδί που δεν πρόλαβε ποτέ να δει το φως.

Δεν ήταν «παράπλευρες απώλειες». Δεν ήταν «λάθος στιγμή, λάθος μέρος». Ήταν άνθρωποι.

Με όνειρα, οικογένειες και όλη την ζωή μπροστά τους.Το έγκλημα τους ήταν για κάποιους ότι επέλεξαν να εργαστούν τίμια για να βγάλουν το 🍞 τους.

Ωστόσο, δεκαέξι χρόνια μετά, δεν κουνιέται φύλλο,οι φυσικοί αυτουργοί αυτού του εγκλήματος δεν έχουν λογοδοτήσει.Σε μια δημοκρατία, η Δικαιοσύνη δεν θα έπρεπε είναι επιλεκτική.Δεν μπορεί να είναι.Γιατί πράγματι, υπήρξαν περιπτώσεις όπου η ελληνική Δικαιοσύνη στάθηκε στο ύψος της.

Στην υπόθεση π.χ του Παύλου Φύσσα, οι ένοχοι εντοπίστηκαν και καταδικάστηκαν.

Στην περίπτωση του Ζακ Κωστόπουλου, αποδόθηκαν ευθύνες.Για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, υπήρξε τιμωρία του δράστη, παρόλαυτα σε κάθε επέτειο του θανάτου τους γίνονται επεισόδια από τους γνωστούς άγνωστους αναρχόμπαχαλάκηδες.

Δυστυχώς όμως όπως φαίνεται υπάρχουν δύο μέτρα και σταθμά, στην αντίπερα όχθη η Μαρφίν.Ο Καπελώνης και ο Φουντούλης.

Υποθέσεις όπου το αίμα χύθηκε, αλλά η τελική απάντηση δεν ήρθε ποτέ.Υποθέσεις που αιωρούνται, βαραίνουν, και διαβρώνουν την εμπιστοσύνη.

Γιατί άραγε; Γιατί σε κάποιες περιπτώσεις η κοινωνία απαιτεί, πιέζει, επιμένει και δικαιώνεται ενώ σε άλλες, η οργή διαχέεται, η ευθύνη θολώνει και ο χρόνος λειτουργεί σαν σιωπηλός συνεργός της λήθης; Ας ξεκαθαρίσουμε επιτέλους ότι δεν υπάρχουν «καλές» και «κακές» ζωές.Δεν υπάρχουν «βολικές» και «άβολες» αδικίες.

Η δημοκρατία δοκιμάζεται ακριβώς εκεί: στην ικανότητά της να προστατεύει όλους, να θυμάται όλους,να αποδίδει δικαιοσύνη για όλους.Η τραγωδία της Μαρφίν δεν είναι απλώς ένα γεγονός του παρελθόντος.

Είναι ένας καθρέφτης.

Μας δείχνει τι συμβαίνει όταν η βία ξεφεύγει από κάθε όριο.Όταν η ανθρώπινη ζωή χάνεται μέσα σε ιδεολογικές συγχύσεις και τυφλό φανατισμό.

Και μας θέτει ένα ερώτημα που παραμένει συνεχώς ανοιχτό... Θέλουμε μια κοινωνία που θυμάται επιλεκτικά ή μια κοινωνία που διεκδικεί δικαιοσύνη χωρίς εξαιρέσεις; Δεκαέξι χρόνια μετά, η μνήμη δεν είναι απλώς εθιμοτυπική τελετουργία.

Είναι ευθύνη.

Για την Αγγελική.

Για την Παρασκευή.

Για τον Επαμεινώνδα.

Για ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ.

Δεν ξεχνάμε.

Δεν συμβιβαζόμαστε με το «ανεξιχνίαστο». Δεν αποδεχόμαστε τη σιωπή ως απάντηση.

Γιατί, όπως είπε μια μάνα με αξιοπρέπεια που συντρίβει κάθε ρητορεία κάποια στιγμή, όλα τα εγκλήματα πρέπει να διαλευκανθούν.🕊️ #Μαρφίν #5Μαΐου #ΔενΞεχνάμε

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους