Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το έργο «Η μελωδία της θλίψης» Χριστόφορου Κανδανίδη, κινείται έντονα σε εξπρεσιονιστική και συμβολική γραφή, με έντονη παραμόρφωση και δραματική χρωματική αντίθεση.

Η φιγούρα θυμίζει κάτι ανάμεσα σε άνθρωπο και σύμβολο του θανάτου ή της μοίρας.

Τα βαθιά χαραγμένα χαρακτηριστικά, το διαπεραστικό βλέμμα και η κουκούλα δημιουργούν μια αίσθηση εσωτερικής φθοράς αλλά και εξουσίας.

Ο βιολιστής μοιάζει περισσότερο με φορέα της καταστροφής.

Το βιολί εδώ μετατρέπεται σε: -φορέα έκφρασης πόνου - εργαλείο αφήγησης μιας τραγωδίας -ίσως και ειρωνεία (τέχνη μέσα στην απόλυτη καταστροφή) Το γεγονός ότι «αιμορραγεί» συνδέει την τέχνη με το σώμα και την ανθρώπινη ύπαρξη.

Τα κατεστραμμένα κτίρια και οι φλόγες παραπέμπουν σε πόλεμο, κοινωνική κατάρρευση, οικολογική ή υπαρξιακή κρίση.

Ο κόκκινος ουρανός είναι η ψυχολογική κατάσταση.

Ολόκληρος ο κόσμος φαίνεται να φλέγεται.

Η κυριαρχία του κόκκινου λειτουργεί ως ένδειξη βίας και αίματος, ένταση συναισθήματος και αίσθηση ασφυξίας.

Οι υφές είναι σχεδόν «ζωντανές», σαν να λιώνουν.

Κάτι που ενισχύει την ιδέα της αποσύνθεσης.

Το έργο φαίνεται να μιλά για: -την επιβίωση της τέχνης μέσα στην καταστροφή -την ανθρώπινη φθορά - την ειρωνεία της δημιουργίας σε έναν κόσμο που καταρρέει Ίσως τελικά η μορφή να είναι ο ίδιος ο καλλιτέχνης , ή η τέχνη προσωποποιημένη που συνεχίζει να «παίζει» ενώ όλα γύρω διαλύονται.

Είναι ένα έργο βαρύ, έντονα συναισθηματικό και βαθιά συμβολικό.

Δεν στοχεύει στην ομορφιά αλλά στην αφύπνιση.

Δημιουργεί δυσφορία και αυτό είναι ακριβώς η δύναμή του. Ιορδαμίδου Μαρία #art #Remezzo #exhibition #colours #expressionism @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους