Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα μπλουζ της άγριας νιότης Κρίση μέσης ηλικίας, νοσταλγώ το παρελθόν, άσπρισα και μυαλό δεν έβαλα, πες το όπως θες.

Αλλού είναι η ουσία, τώρα που τα μαλλιά γίνονται σαν το μπαμπάκι του θεσσαλικού κάμπου και διασκεδάζω ακούγοντας radio 80s στην ΕΡΤ echo πλατφόρμα.

Κοιτώντας το fabia δίπλα στο 2άρι του Μαύρου, μετά από μια σύντομη βόλτα, στην αυγή των δεύτερων άντα, είναι πλέον επίσημο.

Ψάχνω να ξαναζήσω τα 20 κάτι μου.

Το fabia ήρθε στη ζωή μου από ανάγκη καθώς ο Πέτρος μπήκε μέσα για ανακατασκευή κινητήρα και πήρε μπόλικο χρόνο με αποτέλεσμα η αναζήτηση οχήματος να γίνει πονοκέφαλος.

Για καλή μου τύχη μια συνάδερφος στη δουλειά πουλούσε το fabia, επειδή πήρε καινούργιο ένα Dacia Sandero Stepway.

Έτσι λοιπόν ένα βράδυ βρέθηκα στην πυλωτή της να του ρίχνω μια ματιά, και μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε.

To ίδιο έπαθε και η υπερανάληψη ενθουσιάστηκε και αυτή και έδειξε τιμές υπό του μηδενός.

Το "ελληνικό" όμως VRS είχε λίγο απ όλα, μια ανάρτηση χαμηλόματος KW, ένα ημιμπάκετ σαλόνι, μια εισαγωγή, ένα τελικό της Sebring, φιμέ κρύσταλλα, πίσω διαχύτη, πρόγραμμα skoda motorsport σπορτιφ πινελιές και βελτιώσεις περιφερειακές που το χρωματίζουν.

Είχε και το τέλειο άλλοθι, 5 πόρτες.

Ποτέ μα ποτέ δε μου άρεσαν τα 5πορτα αυτοκίνητα αφού στα νιάτα μας περιμέναμε να βγει η sport έκδοση που ήταν αυστηρά 3θυρη.

Άλλωστε ποιος έπαιρνε τότε επιβάτες πίσω; Δύο είναι μια χαρά, οδηγός-συνοδηγός, οι υπόλοιποι ας στριμωχτούν και λίγο όποτε περιστασιακά τους πάρουμε.

Ας είναι, θα χαρεί και η συμβία που θέλει άνεση στις βόλτες και a/c. Βέβαια όσο ζω μαζί του αλλάζω γνώμη και να σου πω και κάτι δε με ενοχλεί πια.

Την ευκαιρία λοιπόν την άρπαξα μιας και ήταν και πρώτο χέρι και πήγαμε για τα χαρτιά.

Από την πρώτη στιγμή που έκατσα πίσω από το τιμόνι η αίσθηση ήταν περίπου σπορτίφ, σε καμία περίπτωση δεν κάθεσαι μέσα στο αυτοκίνητο ακόμα και με το κάθισμα στην χαμηλότερη θέση.

Η πόρτα κλείνει στο ύψος της... μασχάλης και είσαι έτοιμος να τραγουδήσεις Σταρόβα "τι θελα και παντρεύτηκα ακόμα το πληρώνω" μέσα στην πολυμορφική απελπισία που βιώνεις.

Όμως βολεύεσαι εύκολα και έχεις τέλεια περιφερειακή ορατότητα.

Το σαλόνι σε κρατάει καλά και είναι από τα λίγα πράγματα που θα εκτιμήσεις πραγματικά σε αυτό το αυτοκίνητο.

Γυρνάς τη μίζα και ο κινητήρας έρχεται στη ζωή με έναν ήχο που σου θυμίζει κάτι από τα νιάτα σου όταν έψαχνες να βρεις που, πως και με τι ανταλλακτικά θα κάνεις το πρώτο σου ΦΠΕ.

Πρώτη λοιπόν και κατηφορίζω το στενό και κάνω δεξιά και 2α μέχρι να βρω μια καλή ευθεία για πάτημα.

Βρίσκω και φορτώνω δυο ταχύτητες μέχρι τον κόφτη.

Εκεί καταλαβαίνεις ότι αυτό το skoda έχει ψυχή 20άρη μιας και ανεβάζει γρήγορα υποβοηθούμενο και από το κοντό σασμάν.

Μπαίνει και ο μεταβλητός μετά τις 2500 καθαρίζει ο ήχος της εισαγωγής και σου θυμίζει ούρλιαγμα και γέμισμα από το καλό το AJV το κοκκινοκάπακο που στα νιάτα του καθόταν κάτω από το καπό του polo GTI.

Το τράβηγμα και το σπινιάρισμα που κάνουν τα 16αρια με 2α στην γλιστερή άσφαλτο μου φέρνουν στο μυαλό το δράκο του Σάκη που καθώς ήταν και εκείνο 16αρι, 8ν όμως, όλη την ροπή στην έσκαγε νωρίς και επιτόπου.

Βρε λες να είναι ο νέος δράκος τουτο εδώ; Γιατί κακά τα ψέματα έχει περισσότερη πλάκα να πηγαίνεις τάπα με 118 άλογα παρά με 200.

Άλλωστε στα 90ς ότι ήταν πάνω απο 100 ίππους ήταν GTi,σωστα; Όσο ζω μαζί του και το μαθαίνω στροφή τη στροφή βρίσκω και πράγματα που θα ήθελα να βελτιώσω και έτσι ξεκινάνε κάπως οι μεγάλες αγάπες τυχαία... Το σασί στενό, τα μετατρόχια μέσα και τα φρένα FSIII πιατάκια του καφέ, που ναι μεν, σταματάνε αποτελεσματικά το βάρος του αυτοκινήτου, αλλά τελειώνουν γρήγορα και δεν έχουν δυνατό πρώτο δάγκωμα.

Το αυτοκίνητο πρέπει να φαρδύνει γιατί πετάει μούτρα εύκολα ειδικά όταν το δουλεύεις ψηλά και πατήσεις γκάζι λίγο πριν το apex.

Έχει ξέσπασμα αλλά δεν το κατεβάζει στο δρόμο για να το μεταφράσει σε μέτρα.

Και εκεί θυμάσαι τα νιάτα σου και τα βράδια που ξενυχτούσες διαβάζοντας και συζητώντας σε forum για βελτιώσεις και εξαρτήματα που θα σε πήγαιναν ένα βήμα παρακάτω, ένα βήμα πιο κοντά στο ιδανικό πέρασμα απο τη στροφή που είχες στο μυαλό σου.

Και ανοίγεις το παλιό pc και τρως ώρες στο ΕΤΚΑ που τότε το είχες κατεβάσει από το μTorrent για να βρεις αδερφά μοντέλα και ανταλλακτικά που να ταιριάζουν.

Νιώθεις ότι βρίσκεσαι ξανά μέσα σε μια δίνη του χρόνου και σου γυρνούν συναισθήματα από εκείνη τη δεκαετία των 20 σου και εκείνο το χαζό χαμόγελο όταν τελικά βρίσκεις αυτό που θέλεις.

Το "ελληνικό" VRS ή sport edition κατά τη skoda, δεν σε κάνει Jan Kopecky στην ονειρεμένη σου βόλτα, ούτε σου δίνει την αίσθηση ότι αποτελεί τη βάση για την R2 εκδοχή που έτρεχε στα κατά τόπους πρωταθλήματα.

Είναι όμως ένα από τα τελευταία mini Gti λίγο πριν σβήσει αυτή η κατηγορία και ας μη φέρει επίσημα αυτόν τον τίτλο.

Είναι η τελευταία εκδοχή από μια γενιά αυτοκινήτων που σήμερα δεν υπάρχει πια ή για να το πω διαφορετικά υπερσκελίστηκε απο τα hot hatch και τα 2.0 turbo αλλά μας θυμίζουν τόσο πολύ τα μπλουζ της άγριας νιότης μας. #driveheritage #GreekYoungtimersProjekt

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους