Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άκουσέ με… Είμαστε το ζωντανό παράδειγμα ανθρώπων που η ζωή δεν τους φέρθηκε ευγενικά κι όμως κάποιοι διαλέξαμε να φερόμαστε ευγενικά.

Περάσαμε δυσκολίες.

Περάσαμε αδικίες.

Και παρ’ όλα αυτά… δεν γίναμε αυτό που μας πλήγωσε.

Σήμερα, όμως, δεν μπορούμε να σωπάσουμε. ΠΡΟΣ ΟΣΟΥΣ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΘΕΣΕΙΣ, ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ “ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ” Με ποιο δικαίωμα αφήνετε να συμβαίνουν όλα αυτά; Με ποιο δικαίωμα σπίτια ανθρώπων γίνονται αριθμοί, φάκελοι και υποθέσεις; Με ποιο δικαίωμα οικογένειες χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους; Και μετά μιλάτε για τάξη και δικαιοσύνη; Γιατί η αλήθεια είναι μία: τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει στο κενό.

Υπάρχουν ευθύνες.

Υπάρχουν αποφάσεις.

Υπάρχει ανοχή.

Και πίσω από ωραίες λέξεις, πίσω από θέσεις, πίσω από συστήματα και “διαδικασίες”, υπάρχουν άνθρωποι που πληρώνουν την πραγματικότητα.

Και την ίδια στιγμή βγαίνετε μπροστά με αριθμούς, με ποσοστά, με εικόνες… ενώ η καθημερινότητα του κόσμου διαλύεται σιωπηλά.

Και μετά μιλάτε για επιτυχίες, για ανάπτυξη, για στατιστικές… ενώ δίπλα σας άνθρωποι χάνουν τα σπίτια τους.

Με ποιο δικαίωμααααα;;;; Αυτό δεν είναι διαχείριση.

Είναι εγκατάλειψη. ΠΡΟΣ ΕΜΑΣ, ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΣΙΩΠΑ Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν… εμείς ασχολούμαστε μεταξύ μας.

Με εκλογές, με ποσοστά, με λόγια.

Με τηλεπαιχνίδια, εκπομπές, κουτσομπολιά.

Και η ζωή περνάει δίπλα μας.

Την ώρα που κάποιοι κινούνται οργανωμένα, έχουν φροντίσει τα δικά τους… εμείς είμαστε διασπασμένοι.

Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο.

Όχι μόνο η αδικία αλλά ότι δεν είμαστε ενωμένοι απέναντί της.

Αν δεν το καταλάβουμε… θα είναι αργά!! ΠΡΟΣ ΟΣΟΥΣ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΕ ΞΕΝΑ ΣΠΙΤΙΑ Σε εσάς που έχετε μπει παράνομα σε ξένα σπίτια, θα ήθελα να σας ρωτήσω κάτι…. Με αίμα, ιδρώτα, δάκρυα και πίστη χτίστηκε.

Και τώρα, με ποιο δικαίωμα το αρπάζετε; Τι θα πείτε στα δικά σας παιδιά; Ότι είχατε την ικανότητα να το πάρετε; Όχι επειδή το δουλέψατε αλλά επειδή είχατε την ψυχή να το κλέψετε; Χωρίς ιδρώτα, χωρίς κόπο, χωρίς θυσία; Τι θα πείτε στα παιδιά σας και στους φίλους σας; Ότι πήρατε ένα σπίτι χτισμένο με πόνο; Ότι το χτίσατε; Ότι δεν είχατε τη δύναμη να χτίσετε το δικό σας με τον ιδρώτα σας, αλλά είχατε το θράσος να πάρετε των άλλων; Τα σπίτια που παίρνετε δεν είναι απλά οικόπεδα.

Είναι σπίτια.

Είναι ιστορίες ζωής.

Είναι τα παιδιά μιας οικογένειας που πλήρωνε για χρόνια με στερήσεις και ιδρώτα.

Δεν τους τα χάρισε κανείς.

Τα κέρδισαν με τη δουλειά τους.

Και εσείς που μπήκατε μέσα χωρίς καρδιά, χωρίς άδεια πώς μπορείτε να κοιτάτε γύρω σας και να μη βλέπετε την ψυχή των ανθρώπων που αγωνίστηκαν; Πώς μπορείτε να κοιμάστε σε ένα σπίτι που δεν σας ανήκει; Πώς μπορείτε να πετάτε πράγματα που πληρώθηκαν με πόνο; Πώς μπορείτε να λέτε ότι σας ανήκει κάτι που πήρατε με χαρτιά και λαμογιές; Τα σπίτια αυτά δεν σας ανήκαν.

Και δεν θα σας ανήκουν ποτέεεεεε!!! Θα φροντίσει Ο Θεός για αυτό!! Ό,τι κάνατε, το κάνατε χωρίς δικαίωμα και χωρίς ηθική.

Και το ξέρετε.

Η αλήθεια πάντα λάμπει ακόμα κι όταν τη θάβουν.

Αν έχετε παιδιά, τι θα τους πείτε; Τι παράδειγμα τους δίνετε; Ποια ευλογία θα ζητήσετε για αυτά, όταν ζείτε με κατάρα; Κάθε αντικείμενο που αγγίξατε, κάθε απειλή που ξεστομίσατε, κάθε ψέμα που είπατε, θα λογοδοτηθεί.

Όχι μόνο στη δικαιοσύνη των ανθρώπων αλλά και σε Εκείνον που βλέπει τα πάντα.

Αν έχετε ψυχή, φύγετε σήμερα κιόλας.

Αφήστε το σπίτι στους ιδιοκτήτες του στο φως, όχι στο σκοτάδι.

Δεν θα σας το αφήσουμε.

Δεν θα σας το χαρίσουμε.

Δεν θα σταματήσουμε.

Αν έχετε λίγη ψυχή, φύγετε.

Αφήστε το σπίτι εκεί που ανήκει στο φως. ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΣΜΙΚΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ Προς τους ανθρώπους της δικαιοσύνης, τους δικαστικούς λειτουργούς, τους εισαγγελείς και όσους εμπλέκονται στην εκτέλεση αποφάσεων: Αναρωτιόμαστε ειλικρινά πώς φτάσαμε στο σημείο να υπάρχει τόσο βαθιά απόσταση ανάμεσα στη δικαιοσύνη και την κοινωνία.

Πώς γίνεται ένας λαός να νιώθει ότι δεν τον εμπιστεύεται η ίδια η διαδικασία που τον κρίνει; Και όταν οι αποφάσεις οδηγούν σε ανθρώπινες τραγωδίες, σε οικογένειες που χάνουν το σπίτι τους και τη σταθερότητά τους, αναρωτιόμαστε: πώς βιώνεται αυτό από όσους καλούνται να το εφαρμόσουν; Πώς γίνεται, όταν μια επαγγελματική πράξη οδηγεί στο να βρεθούν οικογένειες έξω από τα σπίτια τους, όταν πίσω από φακέλους και διαδικασίες υπάρχουν ανθρώπινες ζωές που καταρρέουν, να συνεχίζεται η καθημερινότητα σαν να μην συνέβη τίποτα; Πώς μπορεί κανείς, επιστρέφοντας στο σπίτι του, σε ένα οικογενειακό τραπέζι, να κοιτάζει τα δικά του παιδιά στα μάτια χωρίς να αναρωτηθεί για το αποτύπωμα αυτών των πράξεων στις ζωές άλλων ανθρώπων; Πώς “χωράει” μια τέτοια εμπειρία μέσα στην κανονικότητα της ζωής; Πώς συνεχίζεται το φαγητό, η συζήτηση, η ηρεμία, όταν κάπου αλλού μια οικογένεια προσπαθεί να σταθεί όρθια μέσα στην απώλεια; Δεν είναι εύκολες ερωτήσεις.

Και σε εσάς που χαίρεστε όταν πέφτει ο άλλος… Οχι , δεν είναι γιατί φοβάστε ότι θα έρθει η σειρά σας.

Είναι γιατί έχετε μάθει να μετράτε την αξία σας με την πτώση του άλλου.

Χαίρεστε όταν πέφτει ο διπλανός, ο φίλος, ακόμα και ο συγγενής… γιατί για μια στιγμή νιώθετε “πάνω”. Αλλά αυτή δεν είναι δύναμη είναι φτώχεια ψυχής.

Γιατί όταν η χαρά σου γεννιέται από τον πόνο του άλλου, τότε μέσα σου κάτι έχει ήδη σβήσει.

Και το πιο βαρύ δεν είναι ότι χάθηκε το σπίτι του άλλου… είναι ότι χάθηκε μέσα σου η καρδιά που θα έπρεπε να πονέσει.

Εκεί να φοβηθείς.

Όχι για το τι θα σου συμβεί… αλλά τι σκατόψυχος άνθρωπος έχεις γίνει.

Κι αυτό ο Θεός δεν το συγχωρεί, γιατί ο Θεός πάνω απ’ όλα θέλει καθαρές ψυχές και καθαρές καρδιές.

Και τώρα για όλους εμάς…🙏 Μην χάνετε την πίστη σας.

Μην χάνετε την ανθρωπιά σας.

Μην αφήνετε τον φόβο να σας μικραίνει.

Όσο υπάρχει Θεός,η αλήθεια και ψυχή, το φως δεν χάνεται.

Και θα έρθει η στιγμή που όλα θα ξεκαθαρίσουν.

Καλή δύναμη σε όλους !! Καλή αντοχή.

Καλή ελπίδα. Κρατήστε την καρδιά σας καθαρή. Κρατήστε την πίστη σας ζωντανή. Γιατί το φως… θα έρθει.❤️❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους