Original Post

Πλήρες Κείμενο:

1. Η παγκόσμια κατάσταση το 2026 συνεχίζει να χαρακτηρίζεται από μια βαθιά και πολυεπίπεδη κρίση, που αντανακλά τη δομική ανικανότητα του παγκόσμιου καπιταλισμού να δώσει λύσεις στα προβλήματα και τις προκλήσεις της ανθρωπότητας.

Ο κόσμος βρίσκεται ταυτόχρονα αντιμέτωπος με πτώση των ρυθμών αύξησης του ΑΕΠ, όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, πολλαπλά πολεμικά μέτωπα με χαρακτηριστικά “πολέμων δι’ αντιπροσώπων”, επιταχυνόμενη περιβαλλοντική κατάρρευση και εμβάθυνση της κοινωνικής ανισότητας και πόλωσης.

Ο αυξανόμενος πληθωρισμός επιστρέφει στην ημερήσια διάταξη, όπως και η προοπτική μιας παγκόσμιας ύφεσης, εάν ο πόλεμος στο Ιράν παραταθεί.

Βλέπουμε μια νέα στροφή προς τον εθνικισμό, τη στρατιωτικοποίηση και μια νέα κούρσα εξοπλισμών, με τεράστια αύξηση των στρατιωτικών δαπανών για πρώτη φορά μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου (αν και όχι ακόμη στα ίδια επίπεδα). 2. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, η αμερικανοϊσραηλινή επίθεση στο Ιράν βρίσκεται σε εξέλιξη.

Αυτό προστίθεται σε μια σειρά εξελίξεων που πριν από μόλις μια δεκαετία θα φαίνονταν σχεδόν αδιανόητες: η ρωσική εισβολή και ο συνεχιζόμενος τετραετής πόλεμος στην Ουκρανία, η απαγωγή του αρχηγού του κράτους της Βενεζουέλας, η γενοκτονία στη Γάζα, οι δασμοί των ΗΠΑ που πλησίασαν τα επίπεδα της δεκαετίας του 1930 (πριν αναγκαστεί ο Τραμπ να υποχωρήσει μετά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου τον Φεβρουάριο του 2026), και πολλά ακόμη.

Σε πρόσφατη δήλωσή της, μετά την έναρξη του πολέμου στο Ιράν, η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα, το έθεσε εύστοχα: «Η συμβουλή μου προς τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής σε αυτό το νέο παγκόσμιο περιβάλλον είναι να σκέφτονται το αδιανόητο και να προετοιμάζονται γι’ αυτό». 3. Όπως έχουμε εξηγήσει σε προηγούμενα κείμενα μας, μια βασική αντίφαση που διαμορφώνει τις παγκόσμιες εξελίξεις είναι η σχετική παρακμή του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, ο οποίος, ιδιαίτερα υπό τον Τραμπ, αξιοποιεί τη στρατιωτική του ισχύ σε μια προσπάθεια να διατηρήσει την κυρίαρχη θέση του.

Η ανάδειξη της Κίνας ως βασικού ανταγωνιστή της αμερικανικής ηγεμονίας έχει εντείνει τον ανταγωνισμό για σφαίρες επιρροής και πρόσβαση σε φυσικούς πόρους.

Αυτή η γεωπολιτική σύγκρουση διαπερνά σχεδόν όλες τις πολιτικές εξελίξεις διεθνώς, προσδίδοντας χαρακτήρα αντιπαράθεσης «δι’ αντιπροσώπων» σε όλες τις στρατιωτικές συγκρούσεις της περιόδου. Διαβάστε περισσότερα στο link στο πρώτο σχόλιο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους