Ζητείται ελπίδα για καλύτερες μέρες ή ηθικολογικό μανιφέστο; Αυτό που ζούμε από την περίοδο περίπου των περασμένων ευρωεκλογών έχει ξεπεράσει το στάδιο του πολιτικού παραδόξου• αποτελεί πλέον μια...

Πλήρες Κείμενο:

Ζητείται ελπίδα για καλύτερες μέρες ή ηθικολογικό μανιφέστο; Αυτό που ζούμε από την περίοδο περίπου των περασμένων ευρωεκλογών έχει ξεπεράσει το στάδιο του πολιτικού παραδόξου• αποτελεί πλέον μια συνθήκη που εδώ και καιρό έχει παγιωθεί. Η Ελλάδα των τελευταίων ετών μοιάζει να ισορροπεί ανάμεσα σε δύο αντικρουόμενες πραγματικότητες: από τη μία, μια κυβέρνηση που φθείρεται, συχνά δικαίως, από λάθη, αστοχίες και επιλογές που προκαλούν αντιδράσεις• από την άλλη, μια αντιπολίτευση που αδυνατεί να κεφαλαιοποιήσει αυτή τη φθορά, εγκλωβισμένη σε έναν λόγο περισσότερο ηθικολογικό παρά ουσιαστικό.

Θυμίζει λιγότερο πολιτική πρόταση και περισσότερο ηθικό μανιφέστο.

Αποτέλεσμα ένα πολιτικό τοπίο χωρίς έμπνευση.

Χωρίς προτάσεις που να δίνουν προοπτική.

Χωρίς εκείνη τη σπίθα που θα έκανε τον πολίτη να πιστέψει πως «κάτι μπορεί να αλλάξει». Η δημόσια συζήτηση εξαντλείται σε καταγγελίες, σε χαρακτηρισμούς, σε μια ατέρμονη ανταλλαγή ευθυνών.

Όμως η κοινωνία δεν ζητά μόνο να μάθει ποιος φταίει• ζητά να ακούσει ποιος μπορεί.

Ποιος έχει σχέδιο.

Ποιος μπορεί να αρθρώσει έναν πειστικό οδικό χάρτη για τα δύσκολα.

Διότι τα δύσκολα δεν έρχονται, είναι ήδη εδώ.

Σε μια γειτονιά όπου οι συγκρούσεις πολλαπλασιάζονται, με δύο και πλέον ενεργά μέτωπα να επηρεάζουν άμεσα την ευρωπαϊκή ασφάλεια, και με τις σχέσεις Ευρώπης – Αμερικής να δοκιμάζονται, η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια της εσωστρέφειας.

Χρειάζεται σταθερότητα, αλλά όχι στασιμότητα.

Χρειάζεται πυξίδα, όχι απλώς τιμόνι.

Αυτό που λείπει σήμερα δεν είναι η κριτική.

Είναι η πρόταση με βάθος και ρεαλισμό.

Προτάσεις για την οικονομία που να ξεφεύγουν από επιδόματα και ευχολόγια.

Για την παιδεία που να κοιτούν δεκαετίες μπροστά.

Για την εργασία που να απαντούν στην ανασφάλεια της νέας γενιάς.

Για το δημογραφικό, που εξελίσσεται σιωπηλά σε εθνική απειλή.

Τελευταίο, μα όχι έσχατο.

Όλη αυτή η μιζέρια καταστρέφει ένα αφήγημα εθνικής αυτοπεποίθησης που οι όχι ευκαταφρόνητες επιτυχίες, ειδικά στην εξωτερική πολιτική, θα επέτρεπαν να αναπτυχθεί.

Όχι με όρους εύκολου πατριωτισμού, αλλά με όρους σοβαρότητας και συνέπειας.

Ένα αφήγημα που θα πείθει ότι η χώρα ανέκτησε το χαμένο κύρος της και πλέον μπορεί να σταθεί όρθια σε έναν ασταθή κόσμο.

Η αντιπολίτευση οφείλει να καταλάβει ότι δεν αρκεί να είναι «κατά». Πρέπει να γίνει «υπέρ» κάποιου σχεδίου.

Και η κυβέρνηση, από την πλευρά της, δεν μπορεί να επαναπαύεται σε δημοσκοπικά προβαδίσματα που περισσότερο αντανακλούν αδυναμία των άλλων παρά δική της ισχύ.

Γιατί οι μεγάλες αναταράξεις που έρχονται δεν θα αφήσουν περιθώρια για πολιτικά παιχνίδια χαμηλής έντασης.

Θα απαιτήσουν αποφάσεις, συναινέσεις και –πάνω απ’ όλα– αξιοπιστία.

Εν κατακλείδι: Αν κάτι μπορεί να αναθαρρήσει τους Έλληνες, δεν είναι άλλη μία κομματική σύγκρουση.

Από τέτοιες έχουμε χορτάσει.

Είναι η αίσθηση ότι υπάρχει σχέδιο.

Ότι υπάρχει κατεύθυνση.

Ότι, παρά τις δυσκολίες, κάποιος κρατά το τιμόνι με σταθερότητα και ξέρει πού θέλει να μας οδηγήσει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους