Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ας προσέξουμε λίγο, τον εαυτό μας..… Μία από τις αναγκαίες ικανότητες που πρέπει να αναπτύξει ένας άνθρωπος, ο οποίος θέλει να εξελιχθεί — είτε επαγγελματικά, είτε προσωπικά, είτε πνευματικά — είναι η αυτοπαρατήρηση.

Η ικανότητα να παρατηρείς τον εαυτό σου, πώς αντιδρά στην καθημερινότητα.

Ακόμα και όταν σε προσβάλλουν, σε χλευάζουν… ή σε επαινούν.

Προσέξτε το “μπράβο” και τα θετικά σχόλια.

Μπορούν να οδηγήσουν τον άνθρωπο σε λάθος μονοπάτια.

Έρχονται πολλές φορές παιδιά στο γραφείο για να τους βοηθήσω να βρουν δουλειά.

Όχι απαραίτητα για να μάθουν.

Κάποιες φορές έρχονται από άλλες σχολές, και φυσικά δεν τους απορρίπτω επειδή δεν τελείωσαν σε μένα.

Τους κάνω όμως 5-6 ερωτήσεις για να δω τι ξέρουν στο κομμάτι της ασφάλειας.

Όταν διαπιστώσω ότι έχουν βασικά κενά, τους λέω ειλικρινά: «Δεν μπορώ να σας συστήσω, γιατί δεν γνωρίζετε τα βασικά.» Αν δεν ξέρεις να βγάζεις δρομολόγια για έναν επίσημο, αν δεν αναγνωρίζεις ύποπτες συμπεριφορές, αν δεν γνωρίζεις τι είναι ύποπτο όχημα και τις κατηγορίες του — πώς να σε προτείνω; Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό.

Πες ότι δεν γνωρίζει το παιδί.

Πήγε, πλήρωσε, έμαθε όπλα, πολεμικές τέχνες… και νομίζει ότι έγινε σωματοφύλακας.

Μα αδελφέ μου, δεν ξέρεις τα βασικά.

Κάποιοι το καταλαβαίνουν.

Κάποιοι άλλοι όμως συνεχίζουν ακάθεκτοι, νομίζοντας ότι τα ξέρουν όλα.

Αυτό είναι το σύνδρομο που, δυστυχώς, έχουν πολλοί νέοι σήμερα.

Δεν γνωρίζουν τι δεν γνωρίζουν.

Και όταν τους το δείχνεις, δεν θέλουν να το παραδεχτούν.

Όταν λοιπόν βλέπετε έναν άνθρωπο ισχυρογνώμονα, που αρνείται να δει τα κενά του, αυτόν δεν μπορείτε να τον εμπιστευτείτε.

Πριν λίγο καιρό με πήρε τηλέφωνο ένας συνεργάτης και μου είπε: «Ανδρέα, όσα παιδιά μου έχεις στείλει είναι λίρα 100.» Του απαντώ: «Όχι μόνο από γνώσεις…» «Μα φυσικά», μου λέει, «εννοώ και από χαρακτήρα.» Δεν ξέρετε πόσο χαίρομαι όταν ακούω ότι παιδιά που έχουν τελειώσει και εργάζονται, με βγάζουν ασπροπρόσωπο.

Διότι ένας καλός εκπαιδευτής χαίρεται όχι μόνο με τα επιτεύγματα αυτών που έχει εκπαιδεύσει, αλλά κυρίως με τα καλά λόγια που ακούει για τον χαρακτήρα τους.

Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς: όταν προσλαμβάνουμε άτομα, πέρα από τις γνώσεις, κοιτάμε τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα.

Και για να κλείσω το θέμα: Αυτό που μπορεί να είμαστε και να μην το γνωρίζουμε, είναι η άποψη που έχουμε για τον εαυτό μας.

Δηλαδή, ότι είμαστε ταπεινοί και “καλά παιδιά”. Προσέξτε φίλοι μου… Ξέρετε πότε θα δούμε την ταπεινότητά μας; Όταν δεχτούμε μια δημόσια προσβολή και δεν νευριάσουμε, δεν απαντήσουμε, δεν αντιδράσουμε.

Τότε είμαστε σε καλό δρόμο.

Για να το πετύχουμε αυτό, είναι απαραίτητος ο συναισθηματικός αυτοέλεγχος, η επίγνωση της γλώσσας του σώματος και — πάνω απ’ όλα — η αυτοπαρατήρηση.

Έχω πιάσει τον εαυτό μου, πολλές φορές, να έχει εγωισμό — καλυμμένο.

Μόλις το καταλάβω, τον επαναφέρω “στις εργοστασιακές ρυθμίσεις”. Κάποιες φορές δεν προλαβαίνω να το δω. Και η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν και άνθρωποι που με βοηθούν σε αυτό.

Θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα αυτούς που με βοηθούν να βελτιώνομαι — ακόμη κι όταν με προσβάλλουν.

Γιατί τα άσχημα σχόλια, πολλές φορές, είναι πιο ωφέλιμα από τα θετικά.

Ας προσέχουμε λοιπόν τον εαυτό μας.

Είμαστε πραγματικά ταπεινοί ή απλώς το παίζουμε ταπεινοί; Μήπως φουσκώνουμε όταν μας επαινούν; Μήπως αλλάζουμε όταν μας “πατήσουν την ουρά”; Αν συμβαίνουν αυτά, να προσέχετε.

Γιατί η επαρκής γνώση μπορεί να φέρει έπαρση… ενώ η αληθινή γνώση φέρνει ταπεινότητα.

Και όπως είπε ο Ευαγγελιστής Λουκάς: Κατά Λουκάν 18:14 «Λέγω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος… ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτόν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτόν ὑψωθήσεται.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους