Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γράφει η εορτάζουσα σήμερα Ειρήνη Φραγκάκη: «Υπάρχει μια στιγμή που κάθε γονιός παιδιού στο φάσμα του αυτισμού τη ζει σχεδόν με τον ίδιο τρόπο.

Κάθεται έξω από μια αίθουσα θεραπείας, κοιτάζει το ρολόι και περιμένει να περάσουν σαράντα πέντε λεπτά.

Σαράντα πέντε λεπτά ελπίδας, αγωνίας, προσμονής.

Σαράντα πέντε λεπτά μέσα στα οποία θέλεις να πιστέψεις ότι κάτι αλλάζει, ότι κάτι χτίζεται, ότι το παιδί σου κάνει ακόμη ένα βήμα.

Και όταν ανοίγει η πόρτα, ακούς πως «πήγε πολύ καλά σήμερα», παίρνεις οδηγίες (αν είσαι τυχερός), χαμογελάς, ευχαριστείς και φεύγεις. Και μετά αρχίζει η πραγματική ζωή»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους