Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Περίπτερο του κυρ-Μήτσου Το περίπτερο του κυρ-Μήτσου στεκόταν στη γωνία της Παπαδιαμάντη και της Σολωμού, σαν μικρό καράβι αραγμένο στη γειτονιά.

Ξύλινο, με τέντα κόκκινη που ο ήλιος την είχε κάνει ροζ, και με ένα ρολό που τσίριζε κάθε πρωί στις έξι όταν το σήκωνε.

Εμείς τα παιδιά το ξέραμε σαν το δικό μας χρηματιστήριο.

Εκεί παίζονταν όλα.

Καλοκαίρι του ’66. Εγώ οχτώ χρονών, με γόνατα γεμάτα μελανιές και πενήντα λεπτά στην τσέπη — θησαυρός ολόκληρος.

Έτρεχα ξυπόλυτος, το χώμα έκαιγε, μα δεν με ένοιαζε.

Στο περίπτερο με περίμενε ο κόσμος.

Ο κυρ-Μήτσος καθόταν στο σκαμνάκι του, με το πουκάμισο ξεκούμπωτο και μια «Ασσος» να καίει στο τασάκι.

Εφημερίδες κρεμασμένες με μανταλάκια: «Ακρόπολις», «Εστία», «Εμπρός». Δίπλα, τα περιοδικά — εκεί χανόμουν. «Θείε Μήτσο, ήρθε το Μίκυ Μάους;» Με κοίταζε πάνω απ’ τα γυαλιά του. «Ήρθε, μωρέ.

Μα έχεις λεφτά ή θα μου πεις πάλι “γράψ’ τα”;» Τα «γραψ’ τα» του κυρ-Μήτσου ήταν θρύλος.

Κρατούσε ένα τεφτέρι λαδωμένο, με ονόματα όλων των παιδιών της γειτονιάς. «Ο Λευτέρης — 2 δραχμές. Ο Τάκης — 1,50.» Ποτέ δεν ζητούσε τα λεφτά. Ξεχνούσε.

Ή έκανε πως ξεχνούσε.

Στέκεσαι στο πλάι του περιπτέρου και χαζεύεις.

Τα εξώφυλλα ήταν ο κινηματογράφος μας. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη με το χαμόγελο το φωτεινό, η Τζένη Καρέζη με το βλέμμα το θλιμμένο, ο Παπαμιχαήλ σοβαρός.

Μύριζαν μελάνι και όνειρο. «Θείε, ποια είναι αυτή;» ρωτούσα δείχνοντας. «Η Μελίνα, μωρέ. Η Μερκούρη.

Μεγάλη ηθοποιός.» «Θα γίνω κι εγώ;» Γελούσε. «Αν διαβάζεις, όλα γίνεσαι.» Το περίπτερο ήταν το πρώτο μας σχολείο.

Εκεί μάθαμε να διαβάζουμε τίτλους. «ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ», «ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ». Δεν καταλαβαίναμε, μα ρωτούσαμε.

Ο κυρ-Μήτσος εξηγούσε με απλά λόγια. «Αυτοί τσακώνονται, μωρέ.

Εσύ κοίτα να παίξεις μπάλα.» Τα απογεύματα μαζευόμασταν όλοι.

Εγώ, ο Λευτέρης, ο Τάκης, η Μαρία.

Με πέντε δεκάρες παίρναμε «καραμέλα-πιπίλα» και την γλείφαμε με τις ώρες.

Με μια δραχμή, «Μίκυ Μάους» και το διαβάζαμε όλοι μαζί, με τη σειρά. Ο Λευτέρης το κρατούσε, εμείς σκύβαμε από πάνω. «Γύρνα σελίδα ρε!» «Περίμενε να δω την εικόνα!» Κι όταν δεν είχαμε λεφτά, ο κυρ-Μήτσος μας έδινε τα παλιά. «Πάρτε τα, μωρέ.

Τα διάβασαν οι μεγάλοι.

Εσείς να τα προσέχετε.» Θυμάμαι μια μέρα βροχερή.

Το ρολό ήταν κατεβασμένο μισό, να μην μπαίνουν τα νερά.

Εγώ στεκόμουν απ’ έξω, μούσκεμα.

Ο κυρ-Μήτσος άνοιξε το πορτάκι. «Έμπα μέσα, θα κρυώσεις.» Χώθηκα στο μικρό του βασίλειο.

Μύριζε καπνό, χαρτί και σοκολάτα «Υγείας». Στο ραφάκι είχε μια γκαζιέρα, έβραζε καφέ. «Θες μια γουλιά;» μου λέει και μου δίνει ένα μπρίκι. Έκαιγε.

Μα εγώ ένιωσα μεγάλος.

Μου έδειξε το τεφτέρι του. «Βλέπεις; Όλοι μου χρωστάτε.

Μα εγώ δεν τα θέλω.

Να γίνετε άνθρωποι, αυτό θέλω.

Να θυμάστε το περίπτερο και να λέτε: εκεί μεγάλωσα.» Πέρασαν τα χρόνια.

Το περίπτερο γκρεμίστηκε.

Έβαλαν ένα μεταλλικό, σύγχρονο, με ψυγείο και τηλεόραση.

Ο κυρ-Μήτσος πέθανε ένα χειμωνιάτικο πρωί.

Δεν πρόλαβε να δει την αλλαγή.

Τώρα περνώ απ’ τη γωνία με το αυτοκίνητο.

Το νέο περίπτερο πουλάει κάρτες, τσιγάρα, λαχεία.

Δεν έχει τεφτέρι.

Δεν έχει «γράψ’ τα». Δεν έχει κυρ-Μήτσο να σου λέει ιστορίες για την Μελίνα.

Τα παιδιά σήμερα δεν χαζεύουν εξώφυλλα.

Σκύβουν σε οθόνες.

Δεν ξέρουν τη μυρωδιά του μελανιού.

Δεν ξέρουν πώς είναι να περιμένεις μια βδομάδα το «Μίκυ Μάους». Μα εγώ, κάθε φορά που περνώ, φρενάρω λίγο.

Κλείνω τα μάτια.

Και ακούω το ρολό να τσιρίζει.

Μυρίζω τον καπνό του.

Βλέπω τον κυρ-Μήτσο να μου γνέφει. «Έλα, μωρέ.

Ήρθε το Μίκυ Μάους.

Στο φύλαξα.» Και για μια στιγμή, ξαναγίνομαι οχτώ χρονών.

Ξυπόλυτος, με πενήντα λεπτά στην τσέπη και όλο τον κόσμο μπροστά μου.

Γιατί το περίπτερο δεν ήταν ξύλο και τέντα. Ήταν η παιδική μας ηλικία. Και ο κυρ-Μήτσος, ο φύλακας της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους