Είκοσι ολόκληρα χρόνια αναμονής ήταν πολλά. Όμως, ο Αρτέτα έφερε την Άρσεναλ ξανά εκεί που πραγματικά ανήκει: στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ! Οι "Κανονιέρηδες" κατάφεραν να επιβιώσουν απέναντι σε μια...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Απέκλεισαν την Ατλέτικο, μια ομάδα με πολύ μεγαλύτερη ευρωπαϊκή εμπειρία την τελευταία δεκαετία, και το 1-0 στο "Έμιρεϊτς" στάθηκε υπεραρκετό για να τους στείλει στον μεγάλο τελικό.

Αυτή η πρόκριση αποτελεί την ιδανική ευκαιρία για να λάβει επιτέλους ο Αρτέτα την αναγνώριση που του αξίζει.

Μια αναγνώριση που, εντελώς άδικα, του αφαιρέθηκε μέσα στη χρονιά λόγω μιας προσωρινής αγωνιστικής κάμψης και κάποιων τακτικών ερωτηματικών.

Είναι το γνωστό, σκληρό παράδοξο: όταν η ομάδα του έπαιζε διαστημικό ποδόσφαιρο χωρίς να σηκώνει κούπες, τον κατέκριναν.

Τώρα, όμως, οι απαντήσεις δίνονται στο χορτάρι.

Πλέον, η Άρσεναλ απέχει μόλις τέσσερις "τελικούς" -τρεις για την Πρέμιερ Λιγκ και τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ- από ένα μυθικό νταμπλ.

Είτε κατακτήσουν και τα δύο τρόπαια, είτε μόνο το ένα, είτε στο τέλος μείνουν με άδεια χέρια (όσο επώδυνο κι αν ακούγεται αυτό το σενάριο), η αλήθεια δεν αλλάζει στο παραμικρό: το γεγονός ότι αυτή η ομάδα έφτασε να διεκδικεί την απόλυτη κορυφή, πιστώνεται αποκλειστικά στον Ισπανό τεχνικό.

Αυτός είναι ο αρχιτέκτονας. Ο Αρτέτα έχτισε την ομάδα του που τα τελευταία τρία χρόνια μάχεται στα ίσα για την κατάκτηση της Πρέμιερ Λιγκ.

Αυτός επανέφερε τον σύλλογο στις ευρωπαϊκές του ρυθμίσεις, κάνοντας τον ξανά θαμώνα στα προημιτελικά, στα ημιτελικά και τώρα στον τελικό.

Πήρε μια ομάδα που συχνά γινόταν αντικείμενο χλευασμού και δεχόταν ταπεινωτικές ήττες, και τη μεταμόρφωσε σε μια κορυφαία ποδοσφαιρική μηχανή που παλεύει για τη δόξα μέχρι τα τελευταία μέτρα της σεζόν.

Αν δούμε το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, η Άρσεναλ κυριολεκτικά "κατάπιε" την Ατλέτικο στο "Έμιρεϊτς". Δημιούργησε ευκαιρίες, βρήκε το γκολ και θα μπορούσε άνετα να έχει πετύχει δεύτερο ή και τρίτο τέρμα, αν οι παίκτες της ήταν πιο κυνικοί στα τελειώματα.

Στον αντίποδα; Εξαφάνισε τους Ισπανούς, μην επιτρέποντάς τους να φτιάξουν σχεδόν καμία απειλητική φάση σε 90 λεπτά αγώνα.

Το πιο εντυπωσιακό, ωστόσο, είναι το τακτικό σχέδιο με το οποίο επιτεύχθηκε αυτή η κυριαρχία. Η Άρσεναλ δεν κλείστηκε ποτέ σε ένα χαμηλό αμυντικό μπλοκ πίσω από την μπάλα για να προστατεύσει το σκορ.

Αντίθετα, εφάρμοσε ασφυκτική πίεση ψηλά.

Έπνιξε την ανάπτυξη της Ατλέτικο από την πίσω ζώνη, την ανάγκασε να καταφύγει σε απελπισμένες μεγάλες μεταβιβάσεις και κυριάρχησε απόλυτα στις δεύτερες μπάλες.

Βλέπαμε διαρκώς τον Αρτέτα να ωρύεται από τον πάγκο κάθε φορά που η ομάδα του έκανε έστω και ένα βήμα πίσω, απαιτώντας να ανέβουν οι γραμμές και να πρεσάρουν τον αντίπαλο, διατηρώντας έτσι κάθε κίνδυνο μακριά από την περιοχή τους.

Ίσως το ποδόσφαιρο να χαμογελάσει στους "Κανονιέρηδες" στο τέλος της διαδρομής.

Η κατάκτηση έστω ενός από τους δύο αυτούς τεράστιους τίτλους θα είναι η ελάχιστη επιβράβευση για τον Αρτέτα και το σπουδαίο "οικοδόμημα" που έχει στήσει όλα αυτά τα χρόνια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους