Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έχεις σκεφτεί ποτέ ποιο είναι το μεγαλύτερο παραμύθι στο σύγχρονο ποδόσφαιρο; Η ατάκα "παλεύω με τα όπλα που έχω". Προπονητές όπως ο Φάμπρεγας τρώνε συχνά κράξιμο, ακριβώς επειδή βγάζουν στη σέντρα το πόσο σαθρή είναι αυτή η νοοτροπία.

Υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που το παίζει υπεράνω, διαφημίζοντας πως γουστάρει το επιθετικό και κυριαρχικό ποδόσφαιρο.

Ταυτόχρονα όμως, οι ίδιοι άνθρωποι δίνουν άφεση αμαρτιών στο μίζερο, φοβικό παιχνίδι.

Η δικαιολογία τους είναι πάντα η ίδια: αν δεν έχεις ρόστερ κορυφής, δεν μπορείς να πάρεις ρίσκα στην ανάπτυξη της επίθεσης, ούτε να το παίξεις Γκουαρντιόλα.

Ε, εδώ ακριβώς μπαίνουν στην εξίσωση ο Φάμπρεγας, ο Ντε Τζέρμπι και ο Φονσέκα.

Αυτοί οι τεχνικοί θα είναι πάντα ο μεγάλος βραχνάς για όσους πουλάνε ρομαντισμό για το "όμορφο παιχνίδι", αλλά στο τέλος βαράνε παλαμάκια σε αυτούς που "παρκάρουν το πούλμαν" και παίζουν μόνο με γιόμες.

Και γιατί τους ενοχλούν τόσο; Επειδή αποδεικνύουν στην πράξη ότι μπορείς να παίξεις μπαλάρα και να επιβάλεις τον ρυθμό σου, ακόμα και χωρίς τα τεράστια μπάτζετ των μεγαθηρίων.

Ουσιαστικά παίρνουν το αφήγημα του "παίζω με τα όπλα που έχω" και το στέλνουν αδιάβαστο.

Σκέψου το λογικά: Έχει καλούς παίκτες η Κόμο στη Σέριε Α ή η Μποντο/Γκλίμτ; Προφανώς.

Κανείς δεν παίζει μπάλα με έντεκα κώνους.

Όμως, ξεκάθαρα δεν έχουν την ποιότητα της Ίντερ, της Μίλαν και της Γιουβέντους.

Θα μπορούσαν πανεύκολα να κρυφτούν πίσω από αυτή τη διαφορά για να δικαιολογήσουν ένα άνανδρο ταμπούρι, όπως κάνει η πλειοψηφία.

Αλλά επιλέγουν τον δύσκολο δρόμο.

Τέλος, μια μικρή πρόβλεψη: Ο Φάμπρεγας είναι η απόλυτη προσωποποίηση της ποδοσφαιρικής κουλτούρας της Μπαρτσελόνα.

Είναι καρμικό να κάτσει κάποια στιγμή σε αυτόν τον πάγκο. Και όταν έρθει εκείνη η μέρα, θα γουστάρω πολύ να το δω.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους