Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ποιος είπε ότι η ποίηση δεν ταιριάζει με τον αθλητισμό; "Τί συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος για τα ωραία και μεγάλα έργα η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα ενθάρρυνσι κι επιτυχία να σε αρνείται· να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες, και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.

Και τί φρικτή η μέρα που ενδίδεις, (η μέρα που αφέθηκες κι ενδίδεις), και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα, και πηαίνεις στον μονάρχην Αρταξέρξη που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του, και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.

Και συ τα δέχεσαι με απελπισία αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.

Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει· τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών, τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε· την Αγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.

Αυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Αρταξέρξης, αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία· και τί ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις." Στο ποιήμα του "Η Σατραπεία" ο Κωνσταντίνος Καβάφης, μας μιλάει στην ουσία για τα ανεκπλήρωτα όνειρα του χαμένου ταλέντου.

Την υψηλή εσωτερική αίσθηση του "είμαι καμωμένος για τα μεγάλα" που έρχεται σε αντίθεση με τη σκληρή πραγματικότητα και την "άδικη τύχη" που στερεί την επιτυχία.

Πόσες και πόσες φορές δεν αισθάνονται τα παιδιά - αθλητές αυτή τη νοητική παγίδευση στη ζωή τους, αποτέλεσμα ενός περιβάλλοντος που τα κανακεύει, τα χαιδεύει τα αυτιά και τα κοιμίζει - ίσως και αθέλητα - με όνειρα μεγαλείου; Πόσες και πόσες φορές η διάψευση δεν οδηγεί σε απογοήτευση και σε παραίτηση γιατί "εμείς γι' αλλού κινήσαμε γι' αλλού και αλλού η ζωή μάς πάει"; Βάλτε τα παιδιά να διαβάσουν ποίηση για να καλλιεργήσουν την κριτική και την αναλυτική τους σκέψη.

Να προβληματιστούν για τον κόσμο γύρω τους και να διευρύνουν τους νοητικούς ορίζοντές τους, πλάθοντας τα ίδια απαντήσεις σε υπαρκτά διλήμματα και αδιέξοδα στη ζωή τους. Δεν είναι όλα στη ζωή γκολ, καλάθια και ρεκόρ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους