Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τέτοιες μέρες, πριν από 63 χρόνια, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μαθαίνοντας για τη δολοφονία του Λαμπράκη ξεστόμισε την περίφημη φράση: Ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο; Εννοούσε φυσικά τα μετεμφυλιακά κατάλοιπα και παράσιτα που σιτίζονταν δίπλα σε δοσιλογικές οργανώσεις και ακροδεξιούς αξιωματικούς.

Σήμερα οι παρακρατικοί δεν είναι άνθρωποι του υποκόσμου ή Γκοτζαμάνηδες με τρίκυκλο.

Φορούν ακριβά κοστούμια, δηλώνουν επιχειρηματίες ή απόστρατοι Ισραηλινοί αξιωματικοί και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε όποιον τις ζητήσει.

Αρκεί να κατασκευάσουν ένα περιβάλλον όπου η ευθύνη εξαϋλώνεται και το πολιτικό κέντρο δεν κατονομάζεται.

Το κράτος δεν χρειάζεται να πληρώνει χαφιέδες με μαύρη καμπαρντίνα.

Χωράει στο αυτί, στην τσέπη, στο χέρι που κρατά το κινητό, στις συνομιλίες υπουργών, δημοσιογράφων και πολιτών.

Από την πρώτη καταγγελία του Θ. Κουκάκη μέχρι σήμερα κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι: η παρακολούθηση του Ανδρουλάκη, οι δημοσιογραφικές αποκαλύψεις με κωδικούς και ονόματα, μια εξεταστική από την οποία δεν γίναμε σοφότεροι, οι έρευνες της ΑΔΑΕ και η σπίλωση του Χρήστου Ράμμου καθώς και η καταδικαστική απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου που πρότεινε περαιτέρω διερεύνηση για κατασκοπεία.

Αμεσως μετά εμφανίστηκε ο από μηχανικής θεός για την κυβέρνηση Κωνσταντίνος Τζαβέλλας (που υπέγραφε εντολές παρακολούθησης) για να αποφανθεί ότι η υπόθεση θα παραμείνει στο αρχείο.

Σε εκείνο δηλαδή το ψυχρό, άγονο νομικό νεκροταφείο όπου η αλήθεια θα φυλάσσεται ανενεργή και ακίνδυνη.

Η τεχνική της εξαφάνισης αποτελεί την πιο ώριμη μορφή συγκάλυψης με σκοπό τη μετατροπή του σκανδάλου σε θεσμική εκτόνωση.

Να κουραστούν οι λέξεις «Predator», «ΕΥΠ», «επισυνδέσεις», «παράνομο λογισμικό», «εθνική ασφάλεια» και να λιποθυμήσουν από την ορθοστασία μέχρι τις εκλογές.

Τότε ο πατριωτισμός και η εξωτερική πολιτική θα σερβιριστούν με Patriot Σαουδικής Αραβίας, με φαγκρί του Αιγαίου, γαλατόπιτα Θεσσαλίας, διότι το πραγματικό μενού του πολιτεύματος απαιτεί λίγη παράδοση για άρωμα, λίγη Ευρώπη για επισημότητα και πολλή σιωπή για διακόσμηση ώστε να καλύπτεται την τοξικότητα της αντιπολίτευσης.

Μια δημοκρατία που κάποτε άκουγε τα πάντα κατέληξε να παριστάνει ότι δεν ακούει τίποτα. Το Μαξίμου ξεκίνησε τις υποκλοπές με ειδικούς νόμους για τον διοικητή της ΕΥΠ, με υψηλό της προϊστάμενο τον ίδιο τον πρωθυπουργό, αλλά από τον διευθυντή ορχήστρας έμειναν μόνο τα φάλτσα της μπακέτας.

Παρόν ως ερώτημα, απόν ως λογοδοσία.

Τόσο στον ΟΠΕΚΕΠΕ όσο και στις υποκλοπές η κυβερνητική διαχείριση μοιάζει με άσκηση προσομοίωσης.

Να διακηρύσσουν υπουργοί και στελέχη ότι η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη, αλλά μόνο ως κενή βιτρίνα.

Αυτή άλλωστε ήταν και η περίληψη των όσων είπε η Λάουρα Κοβέσι στους Δελφούς.

Με την καθαρότητα του λόγου που δεν έχει εξαγοραστεί από τη διπλωματία των αβροτήτων, διατύπωσε περισσότερο μια ιατρική γνωμάτευση για την οργάνωση του ελληνικού κράτους.

Αρνήθηκε να δεχτεί τη θεσμική εκτροπή ως «ιδιαιτερότητα», την ατιμωρησία ως «ευελιξία», το πελατειακό πλέγμα ως «κοινωνική πραγματικότητα». Στο φωτογενές τοπίο των Δελφών και με την ιερότητα που εμπεριέχει το αξίωμά της, κατέστησε σαφές ότι η διαφθορά δεν είναι παραδοσιακό έθιμο που διαιωνίζεται μέσα από τζάκια και παλιούς μηχανισμούς.

Σε αντίστιξη των ηχηρών λέξεων ανθεκτικότητα, βιωσιμότητα, μετασχηματισμός, η παρουσία της Ευρωπαίας εισαγγελέως αποτέλεσε το δυσάρεστο συμβάν μιας αλήθειας που ακούστηκε μέσα στον ναό της οργανωμένης αυταπάτης. Διαβάστε αναλυτικά περισσότερα στο σύνδεσμο εδώ... ⤵️ https://vathikokkino.gr/archives/218453

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους