#JustMyTwoCents #TheBook #Rebranding ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1: Χοπ-Χοπ! Δε μπορώ, με τρώει το χέρι μου… να μη σχολιάσω τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις στο χώρο της αντιπολίτευσης με τις μετακινήσεις στελεχών...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ανασυνθέσεις, σενάρια, προσωπικές διαδρομές, παλιά ονόματα σε νέες συσκευασίες, κινήσεις απόγνωσης που προσπαθούν να παρουσιαστούν ως πολιτική ανανέωση.

Η πρόσφατη δημόσια συζήτηση για νέα κόμματα, για πιθανές πρωτοβουλίες πρώην πρωθυπουργών και νεόκοπων σωτήρων, και για ανακατατάξεις στον χώρο της αντιπολίτευσης δείχνει ένα πολιτικό σύστημα σε αναβρασμό, αλλά όχι απαραίτητα σε δημιουργική ανασύνθεση.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι μετακινούνται πρόσωπα.

Αυτό συνέβαινε πάντα.

Θεμιτό είναι.

Το πρόβλημα είναι ότι πολλές από αυτές τις μετακινήσεις δεν εκφράζουν καμία νέα ιδέα.

Δεν εκφράζουν καμία σοβαρή απάντηση στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, καμία νέα πρόταση για την εργασία, την παραγωγή, την ενέργεια, τη ρομποτική, την παιδεία, την ευρωπαϊκή άμυνα, την κοινωνική συνοχή, την ιστορική μνήμη, τη γλώσσα, τη δημοκρατική ανθεκτικότητα.

Είναι, συχνά, απλώς μετακινήσεις ανθρώπων ενός παλιού πολιτικού κόσμου, που ψάχνει νέο όχημα για να παραμείνει στη σκηνή.

Και εδώ βρίσκεται η τραγική αναντιστοιχία: Την ώρα που δημιουργείται ένας καινούργιος κόσμος, την ώρα που η τεχνητή νοημοσύνη αλλάζει την εργασία, την παραγωγή, την άμυνα, την ενέργεια, τη γνώση και την ίδια τη σχέση του ανθρώπου με τη μηχανή, εμείς βλέπουμε ένα μέρος του πολιτικού προσωπικού να συμπεριφέρεται σαν να λύνει ακόμη ζητήματα παλιάς κομματικής γεωγραφίας.

Δηλαδή ποιος θα πάει με ποιον, ποιος θα πάρει ποιον, ποιος θα φτιάξει νέο κόμμα ή αν θα είναι κίνημα, ποιος θα μαζέψει τα κομμάτια της παλιάς παράταξης, ποιος θα εμφανιστεί ως ανανεωτής ενώ κουβαλάει νοοτροπίες δεκαετιών.

Αυτό δεν είναι πολιτική προετοιμασία για το μέλλον, αλλά ανακύκλωση υλικών από ένα παρελθόν, που δεν κατάλαβε ποτέ γιατί απέτυχε.

Και το χειρότερο είναι ότι αυτή η ανακύκλωση συμβαίνει μέσα σε κοινωνίες που βρίσκονται ήδη σε άρνηση.

Διότι δεν έχουμε μόνο πολιτική άρνηση.

Έχουμε και τεχνολογική άρνηση.

Έχουμε ανθρώπους που φοβούνται κάθε νέα τεχνολογία, όχι επειδή έχουν μελετήσει τους κινδύνους της, αλλά επειδή έχουν εκπαιδευτεί να αντιδρούν με φόβο, καχυποψία και θυμό απέναντι σε οτιδήποτε δεν καταλαβαίνουν.

Και εδώ πρέπει να είμαστε δίκαιοι.

Δεν το λέω αφ’ υψηλού, ούτε το λέω επειδή θεωρώ ότι εγώ τα ξέρω όλα.

Το αντίθετο.

Όσο περισσότερα μαθαίνω, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω πόσα λίγα ξέρω.

Αλλά πράγμα όμως η ταπεινότητα απέναντι στη γνώση και άλλο η λατρεία της άγνοιας: άλλο να λες “δεν ξέρω, άρα ας μάθω” και άλλο να λες “δεν ξέρω, άρα είναι απάτη”. Διαβάζω στα σοσιαλ αναρτήσεις από ανθρώπους που απορρίπτουν τεχνολογίες που δεν κατανοούν, με επιχειρήματα που δεν στέκουν ούτε λογικά ούτε επιστημονικά.

Κάποιος μπορεί να λέει, για παράδειγμα, ότι προτιμά να πεθάνει από τον καρκίνο που θα του προκαλέσει το τσιγάρο, παρά να τον σώσει ένα εμβόλιο νέας τεχνολογίας, επειδή δήθεν θα ελέγχει τη σκέψη του ή θα προκαλέσει… καρκίνο.

Αυτό δεν απλώς άποψη αλλά σύγχυση, φόβος, παραπληροφόρηση.

Έχουμε έναν άνθρωπο που προσπαθεί κάτι να πει, αλλά το λέει μέσα από ένα νέφος αντιφάσεων, φοβιών και ψευδογνώσης.

Και τέτοια σχόλια δεν είναι σπάνια.

Είναι συχνά.

Πάρα πολύ συχνά.

Αυτό δείχνει ότι η μεγάλη σύγκρουση της εποχής μας δεν είναι μόνο ανάμεσα σε ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία και Ευρώπη.

Δεν είναι μόνο ανάμεσα στις συνεργατικές και τις απομονωτιστικές ελίτ των ΗΠΑ.

Δεν είναι μόνο ανάμεσα στην τεχνητή νοημοσύνη ως εργαλείο προόδου και στην τεχνητή νοημοσύνη ως εργαλείο ελέγχου αλλά και μια σύγκρουση μέσα στον ίδιο τον πολίτη.

Ανάμεσα στην ανάγκη του να καταλάβει και στον φόβο του να μάθει, ανάμεσα στην επιθυμία του για ασφάλεια και στην ευκολία του να πιστέψει μια απλή θεωρία συνωμοσίας, ανάμεσα στην πραγματική αμφισβήτηση, που είναι υγιής, και στην τυφλή άρνηση, που είναι αυτοκαταστροφική.

Και εδώ το πολιτικό σύστημα αποτυγχάνει διπλά.

Πρώτον, επειδή δεν εκπαιδεύει την κοινωνία για τον νέο κόσμο.

Δεύτερον, γιατί συχνά εκμεταλλεύεται αυτή την άγνοια και αντί να εξηγήσει, φοβίζει και αντί να οργανώσει, διχάζει.

Αντί να φέρει σοβαρό σχέδιο για την τεχνητή νοημοσύνη, την ενεργειακή μετάβαση, τη ρομποτική, την παιδεία και την παραγωγή, ανακυκλώνει πρόσωπα, συνθήματα, παλιές αντιπαλότητες και ψευδαισθήσεις επιστροφής.

Και εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα: - Πώς θα οδηγηθεί η Ελλάδα στον 21ο αιώνα με πολιτικές νοοτροπίες του 20ού; - Πώς θα μιλήσουμε για τεχνητή νοημοσύνη, όταν ακόμη αντιμετωπίζουμε τη γνώση ως απειλή; - Πώς θα μιλήσουμε για ρομποτική οικονομία, όταν ακόμη δεν έχουμε λύσει βασικά ζητήματα διοίκησης, παιδείας και παραγωγικότητας; - Πώς θα μιλήσουμε για ευρωπαϊκή στρατηγική, όταν μεγάλο μέρος του δημόσιου λόγου κινείται ακόμη με όρους παλιάς κομματικής αρένας; Οι κοινωνίες που θα επιβιώσουν δεν θα είναι εκείνες που δεν φοβούνται τίποτα.

Ο φόβος είναι φυσιολογικός.

Θα είναι εκείνες που θα μετατρέψουν τον φόβο σε μάθηση και την αμφιβολία σε έρευνα.

Την τεχνολογική αλλαγή σε κοινωνική στρατηγική, την άγνοια σε παιδεία, την πολιτική ανασφάλεια σε σοβαρό σχέδιο.

Αντί γι’ αυτό, στην Ελλάδα βλέπουμε συχνά το αντίθετο: παλιά πρόσωπα να ζητούν νέα εμπιστοσύνη, παλιά κόμματα να φορούν νέο περιτύλιγμα, παλιές φοβίες να παρουσιάζονται ως “λαϊκή σοφία”, και παλιά λάθη να ζητούν δεύτερη ευκαιρία χωρίς ποτέ να έχουν απολογηθεί για την πρώτη.

Αυτό δεν αρκεί.

Ο κόσμος που έρχεται δεν θα περιμένει να τελειώσουν οι εσωκομματικές διαπραγματεύσεις μας ούτε θα περιμένει να συμφωνήσουμε αν η τεχνητή νοημοσύνη είναι “καλή” ή “κακή”. Δεν θα περιμένει να αποφασίσουν οι παλιές πολιτικές ελίτ αν θέλουν να καταλάβουν τον νέο αιώνα.

Ο νέος κόσμος ήδη χτίζεται, με αλγορίθμους, με ρομπότ, με καθαρή ενέργεια, με drones, με βιομηχανίες δεδομένων και με λογισμικό που γράφεται πλέον από ανθρώπους που δεν ξέρουν κλασικό προγραμματισμό.

Με κοινωνίες που θα προσαρμοστούν και κοινωνίες που θα μείνουν πίσω.

Και η Ελλάδα πρέπει να αποφασίσει σε ποια κατηγορία θέλει να ανήκει.

Διότι η άγνοια μπορεί να συγχωρεθεί αλλά η αλαζονική άρνηση της γνώσης, όμως, όχι. Και η πολιτική ανακύκλωση σε εποχή τεχνολογικής κοσμογονίας είναι επικίνδυνη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους