Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έμαθαν ποτέ να ζητούν. Έμαθαν μόνο να δίνουν.

Να απλώνουν το χέρι, να κρατούν, να αντέχουν.

Να γίνονται στήριγμα, ακόμη κι όταν μέσα τους γκρεμίζονταν.

Κι όσο το κάνουν αυτό, οι άλλοι συνηθίζουν.

Συνηθίζουν την παρουσία τους, τη δύναμή τους, τη σιωπή τους.

Τους θεωρούν δεδομένους… χωρίς ποτέ να αναρωτηθούν πόσο βάρος κουβαλούν.

Μέχρι που έρχεται εκείνη η στιγμή.

Η στιγμή που η ζωή δεν σε ρωτάει.

Σε γονατίζει.

Σε φέρνει απέναντι στον εαυτό σου, γυμνό από αντοχές, γυμνό από δύναμη.

Και τότε, για πρώτη φορά, δεν ζητάς πολλά.

Ζητάς απλώς κάποιον να σταθεί.

Και εκεί… γίνεται η σιωπή.

Οι φωνές που κάποτε ήταν κοντά, χάνονται.

Τα “είμαι εδώ” σβήνουν.

Και οι άνθρωποι που νόμιζες δικούς σου, απομακρύνονται τόσο αθόρυβα, που σχεδόν πονάει περισσότερο από το ίδιο το βάρος που κουβαλάς.

Και τότε καταλαβαίνεις.

Δεν είναι όλοι για όλα.

Δεν είναι όλοι για σένα.

Και κυρίως… δεν είναι όλοι για τα δύσκολα.

Πονάει αυτή η αλήθεια.

Αλλά μέσα της κρύβει κάτι πολύτιμο.

Σε μαθαίνει να ξεχωρίζεις.

Να μην σκορπάς την ψυχή σου όπου να ’ναι.

Να μην χαρίζεις την καρδιά σου σε ανθρώπους που δεν ξέρουν να την κρατήσουν.

Γιατί η ψυχή δεν είναι για όλους.

Είναι για εκείνους που μένουν.

Όχι όταν είναι εύκολο… αλλά όταν είναι δύσκολο.

Κι αν έμεινες μόνος σε εκείνη τη στιγμή… δεν ήταν απώλεια.

Ήταν αποκάλυψη.

Ήταν η στιγμή που είδες την αλήθεια κατάματα. Και από εκεί… ξεκινάει η πραγματική δύναμη. Στυλιάνα Παπαμιχαήλ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους