Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γείτονας (51 ετών) ζει μόνος 12 χρόνια. Χθες τον ρώτησα — γιατί δεν ψάχνεις για σύντροφο; Μου εξήγησε 6 λόγους.

Κατάλαβα γιατί έχει δίκιο.

Χθες πέρασα από τον γείτονά μου, τον Άρη, να ζητήσω ένα δράπανο.

Μου άνοιξε φορώντας αθλητική φόρμα και μπλουζάκι: — Έλα μέσα, μόλις τελείωσα το φαγητό. Μπήκα.

Το σπίτι πεντακάθαρο, η κουζίνα μοσχοβολούσε ψητό κοτόπουλο.

Στο τραπέζι λάπτοπ, δίπλα ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Ο Άρης είναι πενήντα ενός ετών.

Χωρισμένος δώδεκα χρόνια.

Ζει μόνος.

Δουλεύει ως μηχανικός και βγάζει περίπου 1.400 ευρώ το μήνα.

Τον ξέρω πέντε χρόνια, από τότε που μετακόμισα στην πολυκατοικία.

Ποτέ δεν είδα καμία γυναίκα στο σπίτι του, ούτε καν σαν καλεσμένη.

Μου έδωσε το δράπανο, κέρασε ουίσκι: — Κάθισε λίγο, αφού ήρθες.

Έχουμε καιρό να τα πούμε.

Καθήσαμε στην κουζίνα και ήπιαμε.

Τον ρώτησα: — Άρη, γιατί ζεις μόνος; Δεν σκέφτεσαι σύντροφο; Μου χαμογέλασε: — Δεν ψάχνω επίτηδες. Ξέρεις, Νίκο, έζησα δώδεκα χρόνια μόνος.

Γιατί κατάλαβα ότι έτσι είμαι καλύτερα. — Γιατί; Μου γέμισε το ποτήρι: — Να σου πω έξι συγκεκριμένους λόγους.

Αυτούς που πλήρωσα με τη ζωή μου.

Πρώτος λόγος — Ο κίνδυνος της καταστροφής μετά το διαζύγιο Άρχισε: — Χώρισα πριν δώδεκα χρόνια.

Ήμουν παντρεμένος δεκαοχτώ χρόνια με την Άννα.

Έχουμε μια κόρη, είναι τώρα εικοσιοκτώ, μένει μόνη της. — Χωρίσαμε γιατί με απάτησε.

Την έπιασα.

Έκανα αίτηση διαζυγίου. — Και μετά; — Το δικαστήριο μοιράζει τα πάντα στη μέση.

Εγώ πλήρωνα το δάνειο για το σπίτι σχεδόν μόνος.

Στο τέλος πουλήσαμε το διαμέρισμα, μοιράσαμε τα χρήματα, και αγόρασα αυτή τη γκαρσονιέρα.

Με κοίταξε: — Νίκο, έχασα τη μισή μου περιουσία από δικό της λάθος.

Κι αυτό θεωρείται κανονικό.

Δούλευα, έκανα όνειρα, και εκείνη με απατούσε.

Και πήρε τα μισά. — Έτσι γίνεται το διαζύγιο… — Ακριβώς.

Και πες μου, υπάρχει λόγος να το ξαναπεράσω; Αν βρω μια γυναίκα, ζήσουμε μαζί, παντρευτούμε, αγοράσουμε κάτι, τι με σταματά να μην τα χάσω πάλι όλα αν φύγει; Δεν το ρισκάρω.

Έμεινα σιωπηλός.

Δεύτερος λόγος — Οι γυναίκες δεν στηρίζουν τα όνειρα των αντρών — Νίκο, έχω ένα πάθος.

Θέλω να αγοράσω μια παλιά μηχανή και να τη φτιάξω.

Να κάνω βόλτες τα Σαββατοκύριακα. — Ωραίο όνειρο. — Ένα χρόνο βάζω στην άκρη.

Σε έξι μήνες θα πάρω μια ΚΤΜ του ’70 και θα την κάνω καινούρια.

Ήπιε μια γουλιά νερό: — Όταν ήμουν παντρεμένος, είχα και τότε όνειρα.

Ήθελα να μάθω κιθάρα.

Αγόρασα, πήγα σε δάσκαλο. Η Άννα μου είπε: “Τι τα θες αυτά; Έγινες σαράντα και νομίζεις θα γίνεις ο Νταλάρας;” Το παράτησα.

Ήθελα να πάω ράφτινγκ στον Αχελώο.

Μου είπε: “Έχεις τρελαθεί; Έχουμε έξοδα, και εσύ κάνεις σαν παιδί;” Δεν πήγα ποτέ.

Κοίταξε έξω από το παράθυρο: — Οι περισσότερες γυναίκες θεωρούν γελοία τα αντρικά όνειρα.

Τώρα, μόνος, κάνω ό,τι θέλω.

Θα πάρω μηχανή και κανένας δε θα με πει παιδί.

Τρίτος λόγος — Υπερβολικές απαιτήσεις από γυναίκες Συνέχισε ο Άρης: — Τρία χρόνια πριν έκανα προφίλ σε site γνωριμιών.

Έγραψα τίμια: η ηλικία, δουλειά, οι απολαβές, τα χόμπι μου. — Ξεκίνησες συζητήσεις; — Ναι, μερικές.

Μια, η Μαρία, σαράντα έξι ετών, δουλεύει ρεσεψιονίστ σε κομμωτήριο.

Παίρνει 450 ευρώ.

Μου έγραψε: ”Ενδιαφέρων άντρας, αλλά ψάχνω κάποιον που βγάζει πάνω από 2.000 ευρώ.” Γέλασε: — Τη ρώτησα “εσύ πόσα βγάζεις;” Με μπλόκαρε αμέσως. — Σοβαρά; — Απόλυτα.

Οι περισσότερες ελληνίδες σήμερα νομίζουν πως είναι πριγκίπισσες.

Παίρνουν 400-500 ευρώ, μένουν με τους γονείς ή σε ενοίκιο.

Και ζητούν άντρα με διαμέρισμα, αμάξι, χίλια καλά.

Χωρίς να προσφέρουν κάτι παραπάνω από “θηλυκή ενέργεια”. Ήπιε το ουίσκι: — Εγώ βγάζω 1.400 ευρώ, έχω δικό μου σπίτι, αμάξι.

Για πολλές είμαι… αποτυχία επειδή δεν έχω εκατομμύρια.

Να συναναστραφώ με γυναίκες που δεν με εκτιμούν, γιατί; Τέταρτος λόγος — Δεν ξέρουν να φροντίζουν σπίτι Ρώτησα: — Σου λείπει η παρέα, το σπιτικό, το μαγείρεμα; Γέλασε: — Νίκο, δες γύρω. Πεντακάθαρα.

Κάνω μόνος μου δουλειές, μία ώρα τη βδομάδα. Μαγειρεύω; Μαγειρεύω.

Κοτόπουλο με λαχανικά σε μισή ώρα.

Πλένω, πλένω.

Το πλυντήριο τα κάνει όλα.

Σηκώθηκε, έδειξε στη κουζίνα: — Δεν έχω ανάγκη κάποια για τις δουλειές του σπιτιού.

Πόσες νέες γυναίκες ξέρεις που ούτε μαγείρεμα δεν ξέρουν; Οι μισές.

Όλο έτοιμο φαγητό παραγγέλνουν, ή τρώνε απ’ έξω. — Υπάρχουν και καλές νοικοκυρές… — Λιγοστές.

Και αν απαιτούν να τις συντηρώ πλήρως μόνο και μόνο επειδή φτιάχνουν σπιτικό φαγητό; Προτιμώ να το κάνω μόνος.

Πέμπτος λόγος — Φόβος για εξαπάτηση και χειρισμούς Ο Άρης έβαλε ακόμα λίγο ουίσκι. — Μετά το διαζύγιο, είχα δυο σχέσεις.

Λίγο κράτησαν.

Και οι δυο με κορόιδεψαν. — Πώς; — Η πρώτη, η Σοφία, μου είπε ότι ήταν διαζευγμένη.

Μετά από ένα μήνα μαθαίνω τυχαία πως ήταν παντρεμένη, απλώς ο άντρας έφερνε λίγα στο σπίτι και ήθελε άλλη στήριξη.

Ήπιε λίγο: — Η δεύτερη, η Φωτεινή, έλεγε ότι δεν είχε παιδιά.

Μετά δυο μήνες μαθαίνω ότι έχει δύο, αλλά μου τα έκρυψε μη φύγω. — Απίστευτο… — Τα ψέματα τα κάνουν εύκολα.

Θεωρούν φυσιολογικό να κρύψουν κάτι για να δέσουν τον άντρα.

Μετά απορούν γιατί δε δείχνουμε εμπιστοσύνη.

Έκτος λόγος — Τιμωρία για κάθε πρωτοβουλία Ο Άρης ακούμπησε πίσω στην καρέκλα: — Πέρσι επεχείρησα να γνωρίσω μια γυναίκα.

Σε βιβλιοπωλείο.

Γύρω στα σαράντα πέντε, διάλεγε κλασική λογοτεχνία. — Τι έγινε; — Της λέω: “Καλησπέρα, βλέπω σας αρέσουν τα βιβλία.

Να σας προτείνω κάτι;” Με κοίταξε σαν να ήμουν απειλή. “Ευχαριστώ, θα βρω μόνη μου”, είπε παγωμένα και έφυγε.

Μου χαμογέλασε: — Νίκο, πλέον κάθε ανδρική πρωτοβουλία θεωρείται παρενόχληση.

Αν πλησιάσεις — γίνεσαι περίεργος.

Αν στείλεις μήνυμα στα social — σε λένε stalker.

Αν προτείνεις καφέ — σε περνούν για τσιγκούνη ή χειρότερο. — Δεν είναι όλες έτσι… — Δεν είναι, αλλά η πλειοψηφία.

Κουράστηκα να τρώω άκυρα και σκληρά βλέμματα.

Τώρα, αν μία θέλει ας δείξει μόνη της ενδιαφέρον.

Δεν θα παρακαλέσω κανέναν πια.

Τι σκέφτηκα — και τι συμπέρανα Ο Άρης ήπιε την τελευταία γουλιά. Με … Διαβάστε τη συνέχεια στα σχόλια ⬇️⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους