Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το κυβερνητικό αφήγημα απέναντι στην πραγματικότητα Θα μπορούσε να πει κανείς ότι στη χώρα διαμορφώνονται δύο παράλληλες πραγματικότητες στη δημόσια σφαίρα.

Από τη μία βρίσκεται η πραγματικότητα που βιώνει η πλειονότητα της κοινωνίας.

Εκεί καταγράφονται τα πραγματικά δεδομένα της οικονομίας, οι ανισότητες που διευρύνονται, η στεγαστική πίεση, η ακρίβεια που συμπιέζει τα εισοδήματα και η διάχυτη ανασφάλεια για το μέλλον.

Εκεί εντάσσεται και η διαπίστωση ότι η κυβέρνηση έχει εγκαθιδρύσει μια πρακτική συνεχών παρεκκλίσεων από τη θεσμική κανονικότητα, με τη διαφθορά να επανέρχεται ως συστημικό φαινόμενο, όπως αποτυπώνεται και στις υποθέσεις που ερευνά η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Στην ίδια πραγματικότητα, η κυβερνητική παράταξη εμφανίζεται να στηρίζεται σε μια συμπαγή αλλά σαφώς περιορισμένη εκλογική βάση, χωρίς προοπτική αυτοδυναμίας.

Από την άλλη, διαμορφώνεται μια κατασκευασμένη εκδοχή της πραγματικότητας.

Εκεί η κυβέρνηση εμφανίζεται ανθεκτική, οι δημοσκοπήσεις παρουσιάζουν εικόνα ανάκαμψης χωρίς σαφή ερείσματα, τα σκάνδαλα βαφτίζονται σενάρια υπονόμευσης και κάθε θεσμική εξέλιξη που εξυπηρετεί το κυβερνητικό αφήγημα παρουσιάζεται ως επιβεβαίωση ότι όλα λειτουργούν ομαλά.

Η συνύπαρξη διαφορετικών αφηγήσεων δεν είναι πρωτοφανές φαινόμενο.

Η πολιτική αντιπαράθεση συχνά παράγει αποκλίνουσες ερμηνείες της πραγματικότητας.

Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, η απόσταση δεν είναι απλώς ιδεολογική.

Είναι λειτουργική.

Γιατί η κυβέρνηση δεν περιορίζεται στην προβολή μιας εκδοχής.

Επιχειρεί να την επιβάλει ως πραγματικότητα μέσω του ελέγχου κρίσιμων θεσμών.

Όταν απορρίπτεται η σύσταση προανακριτικής επιτροπής για υποθέσεις που αφορούν κυβερνητικά στελέχη, δεν πρόκειται για απλή πολιτική διαφωνία.

Πρόκειται για ενεργή αποτροπή διερεύνησης.

Όταν εμποδίζεται η συγκρότηση εξεταστικών επιτροπών με προσχηματικές ερμηνείες των κανονισμών, δεν πρόκειται για διαφορετική ανάγνωση των διαδικασιών, αλλά για μπλοκάρισμα του κοινοβουλευτικού ελέγχου.

Στο ίδιο μοτίβο, η διαχείριση σοβαρών υποθέσεων από τη δικαιοσύνη δημιουργεί εύλογα ερωτήματα.

Υποθέσεις που θα έπρεπε να αποτελούν αντικείμενο εις βάθος διερεύνησης κλείνουν με ταχύτητα που δεν συνάδει με το βάρος τους.

Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι αυτή μιας θεσμικής λειτουργίας που δεν κινείται με όρους ανεξαρτησίας.

Το ζήτημα, συνεπώς, δεν είναι η ύπαρξη ενός κυβερνητικού αφηγήματος.

Το ζήτημα είναι ότι επιχειρείται ταυτόχρονα η αποδυνάμωση των μηχανισμών που θα μπορούσαν να το ελέγξουν. Η Βουλή περιορίζεται στον ρόλο της, η δικαιοσύνη εμφανίζεται επιλεκτική και η λογοδοσία υποχωρεί.

Το αποτέλεσμα είναι ένα περιβάλλον όπου η πολιτική ευθύνη καθίσταται δυσδιάκριτη και η ατιμωρησία ενισχύεται.

Η αίσθηση που απομένει είναι ότι όποιος ελέγχει τους βασικούς μηχανισμούς εξουσίας μπορεί να λειτουργεί χωρίς ουσιαστικό έλεγχο.

Η εικόνα αυτή συνοδεύεται από μια εμφανή αυτοπεποίθηση στην κυβερνητική πλευρά, ως εάν το υφιστάμενο πλαίσιο να μπορεί να διατηρηθεί χωρίς κόστος.

Η πραγματικότητα όμως λειτουργεί διαφορετικά.

Η κοινωνία αντιλαμβάνεται την απόσταση ανάμεσα στις διακηρύξεις και στα γεγονότα.

Το αφήγημα εμφανίζει ρωγμές και οι προσπάθειες ενίσχυσής του μέσω θεσμικών παρεμβάσεων εντείνουν την αμφισβήτηση.

Οι πολιτικοί χειρισμοί που στηρίζονται σε αυτή τη λογική δεν οδηγούν σε σταθεροποίηση.

Οδηγούν σε περαιτέρω φθορά.

Και όσο εντείνεται η παρέμβαση στους θεσμούς, τόσο βαθαίνει η κρίση εμπιστοσύνης.

Η αποκατάσταση αυτής της εμπιστοσύνης, όταν προκύψει η πολιτική αλλαγή, θα αποδειχθεί πολύ πιο δύσκολη από όσο εκτιμάται σήμερα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους